"It's slippery out side"!

Het is zover! Sinds gisterenavond sneeuwt het in Red Deer. Na een korte regenval is het behoorlijk gaan vriezen. En op die bevroren laag ligt nu een dik wit pak sneeuw. Het ziet er allemaal wel weer erg mooi uit. Het nadeel is natuurlijk dat het weer erg glad is op de wegen.
Frank heeft vanochtend de winterbanden besteld. Deze week nog worden de banden op de Chevrolet gelegd. De 'zomer' banden kunnen we onder ons terras opbergen. Die hebben we voorlopig niet meer nodig.
De banden van de Ford zijn zogenaamde All Weather banden! Ahum. Vanochtend reed ik rustig weg bij school. Al in de eerste bocht naar rechts kwam ik volledig in een slip en totaal aan de verkeerde kant van de weg terecht. Iek. Gelukkig niets geraakt, maar de schrik zit er behoorlijk in. Al glibberend ben ik naar huis gereden, in een tempo dat niet boven de 30 km per uur uit kwam. Thuis moest er nog de nodige sneeuw weggeschoven worden. Wat een geluk voor mij dat op hetzelfde moment buurman Carl sneeuw ging schuiven. En laat die nu een sneeuwschuifmachine hebben aangeschaft. Geweldig ding. Net een rollator. Binnen een paar minuten had hij het hele voetpad aan onze kant van de straat schoongeveegd. Kijk, zo'n buurman hou ik van. Vanmiddag waag ik me niet meer in de auto, ik loop wel naar school! Onderweg even een kop koffie scoren bij Vero (pa en ma weten inmiddels dat die koffie echt de lekkerste koffie van heel Red Deer heeft).
Gisteren ben ik overigens maar weer eens naar de Walk-In-Clinic geweest. Vorige week had ik al een poging ondernomen, maar na ruim anderhalf uur wachten was ik nog steeds niet aan de beurt en moest ik zonder een arts gesproken te hebben weer weg omdat ik moest werken. Lekker balen, want mijn pink is nog steeds pijnlijk,dik en moeilijk te buigen. Maar goed, gisteren is het dan wel gelukt. Weer ruim anderhalf uur moeten wachten voordat ik aan de beurt was, maar toen had ik wel een verwijzing voor een nieuwe X-ray (rontgenfoto). De dokter zou verder zelf voor een verwijzing zorgen naar de hand surgery salon (geen idee wat het allemaal is, maar daar kom ik binnenkort wel achter). In het ziekenhuis moest ik wederom een behoorlijke tijd wachten, maar uiteindelijk is de X-ray gemaakt en kan ik nu alleen maar wachten op een berichtje van de huisarts. Maar hopen dat ik voor de Kerst weet waar ik aan toe ben!

Potluck

Vorig jaar hoorden we deze term voor het eerst en we begrepen eigenlijk niet goed wat het was. Maar, veel uitleg hadden we niet nodig om het te begrijpen. Inmiddels zijn we vele potluck-bijeenkomsten verder en wordt het steeds moeilijker om iets te bedenken wat we mee kunnen nemen.
Nou, wat is een Potluck?
Potluck is een gezellig samenkomen van mensen, waarbij iedereen iets te eten mee neemt. De komende maand hebben we bij het Rode Kruis, bij C.A.R.E., bij de Red Deer Child Care en bij het Baha'i centrum in Red Deer een dergelijke avond. Het zal ongetwijfeld een gezellige boel worden.
Verder zijn we bijna elke woensdagavond bij Richard, waar het ook gebruikelijk is om iets te eten mee te nemen. Doordat bij elke bijeenkomst vele nationaliteiten komen, zijn er ook heel veel verschillende gerechten die je kunt uitproberen.
Je zou voor de gein eens 'potluck' op google moeten zoeken. Er zijn heel veel websites te vinden hierover.
Een tijdje geleden was Yvonne bij een verjaardag aanwezig. Bij de uitnodiging voor deze verjaardag stond dat je eventueel een 'veggie' of een 'dessert' mee zou kunnen nemen. Waar we eigenlijk gewend waren om een cadeau mee te brengen werd er dus iets gevraagd om mee te brengen voor het eten. Bij de verjaardag kwam dit ter sprake. Een aantal gasten vroegen aan Yvonne hoe dat in Nederland dan gedaan werd. De meesten weten dat, wanneer je een verjaardag hebt, je drukdoende bent met het voorbereiden van het eten en de versnaperingen. Nou, daar keken ze tijdens de verjaardag wel van op. Hoe kun je dat allemaal betalen, was de vraag. Tja, dat is voor velen een behoorlijke opgaaf. Helemaal dus geen gek idee, zo'n Potluck.

En dat allemaal in een week?

Op maandag, 25 oktober werden zoals afgesproken de wasmachine en droger bezorgd. Wat een feest. Life is Good! Voor het eerst sinds we in Canada wonen, kunnen we zeggen dat de was schoon is. Nu maar hopen dat de kleding niet meer zo hard slijt als in de afgelopen anderhalf jaar.

Na een lange tijd is Yvonne weer begonnen bij Curves. De ontwrichte pink kan weer tegen een stootje, dus is er geen excuus meer om niet naar Curves te gaan. Verder zijn er op haar werk leuke ontwikkelingen gaande. Zoals het er nu uitziet zal ze vanaf januari als supervisor gaan werken. Ze blijft wel op dezelfde locatie, maar de groepen worden gesplitst. Een leuk vooruitzicht, kan ze eindelijk haar eigen programma gaan samenstellen voor de kids uit grade 3, 4 en 5. Afgelopen vrijdag was er bij haar op het werk weer een Halloween Party. De meeste kinderen kwamen verkleed, dus ook de supervisor en assistenten moesten eraan geloven.

Halloween 2010

Zondag, 31 oktober, was het behoorlijk druk bij ons aan de deur. Trick or Treat!! In tegenstelling tot vorig jaar was het nu goed weer. Volgens Red Derians is het heel lang geleden dat het met Halloween zo warm was (het was 's avonds 4 graden).

Frank is inmiddels weer wat beter in vorm en gaat met wat meer regelmaat naar de tennishal. Op dit moment speelt hij mee in een toernooi waarbij hij telkens een gemengd dubbel en een heren dubbel speelt. Afgelopen zondag heeft hij beide wedstrijden gewonnen.

Frank aan slag
Terwijl buiten de ijsbanen weer worden opgebouwd, heeft Frank zaterdag geholpen om de buiten tennisbanen winterklaar te maken. Het is nu tijd om in de bubbel te tennissen.

Patrick is inmiddels aan zijn derde week in Nederland begonnen. Afgelopen week belde hij ons met het bericht dat hij geen slaapplaats meer had. Natuurlijk kan hij altijd naar familie in Deventer of Twello, maar Deventer/Twello en Wijchen liggen niet bepaald naast elkaar. En omdat Patrick het goed naar zijn zin heeft in Wijchen, waar hij zijn vrienden weer kan ontmoeten, weer kan basketballen en als vrijwilliger zijn uurtjes in de Sporthallen doorbrengt, is het niet handig als hij dagelijks op en neer moet pendelen tussen Deventer/Twello en Wijchen. Maar gelukkig. Inmiddels heeft Patrick een gastgezin in Wijchen waar hij warm is ontvangen. Voor ons een hele opluchting, want op zo'n moment besef je dat je echt mijlenver van elkaar vandaan zit.

Sneeuw!

Het is zover. Sneeuw in Red Deer. Sinds vanochtend is het al aan het sneeuwen. Gelukkig zijn de vlokken nog erg klein, dus is de hoeveelheid sneeuw nog beperkt.

Afgelopen zaterdag heeft Frank meegedaan aan een Memorial Tennis Tournement. De eerste wedstrijd kon nog buiten gespeeld worden, maar al snel werden alle wedstrijden verplaatst naar de Tennisbubbel (de indoorhal). Boven verwachting eindigde hij met zijn team eerste in de poule. Je gelooft het of niet, maar de man in de rode trainingsbroek is twee keer zo oud als Frank!
Terwijl Frank zijn wedstrijden had, was Yvonne in Rimbey voor een Art Workshop. Elke keer is het weer geweldig om naar Rimbey te rijden. In ruim een uurtje rijden is het dubbel genieten van de rustige omgeving, rondspringende herten over de weg te zien springen, een jachtige coyote in de velden te zien rondstruinen en een gestrand stekelvarken te aanschouwen die langs de weg was beland. In Rimbey was Art Whitehead aanwezig om de workshop Landscapes in Pastel te leiden. Het resultaat van de pasteltekening was van dienaard dat het ingelijst mee naar huis kon!

Zondag had Frank weer twee tenniswedstrijden. Terwijl Frank weer in de tennisbubbel was, ging Yvonne naar een ringnette wedstrijd. Twee meisjes van de BSO speelden een wedstrijd in een van de schaatshallen. Ringnette is als het ware ijshockey voor meisjes, met dat verschil dat er niet gespeeld wordt met een puck maar met een ring. En de sticks hebben geen blad onderaan. Een zeer actieve, felle sport dat erg leuk is om naar te kijken.

Aan het eind van de middag kwam Hamid weer gezellig bij ons. En dat hij niet bang is voor onze trouwe waakhond blijkt wel uit de foto. Vol trots zat Hamid met Ryan op schoot.

Water, water, water

Net als pa en ma, is ook Patrick vroeger dan verwacht aangekomen op Schiphol. Zo blijkt maar weer eens dat niet alles vertraging heeft!
Maandagavond toen we terugkwamen van Calgary Airport hadden we nog de nodige klussen in huis te doen. De afgelopen twee maanden zijn we erg verwend door pa en ma. Die hebben bijna de hele periode het huishouden gedraaid, inclusief het bijhouden van de was en de strijkwas. Nu was het dus de beurt aan ons.
Dus, snel even naar de wasruimte om de was uit de machine te halen. Op het moment dat ik die ruimte inloop, voel ik dat mijn voeten wel heel erg koud worden. Het drong nog niet meteen tot me door dat ik midden in een zwembad met ijskoud water was gestapt. Iek. Natuurlijk moest Frank meteen erbij komen om te helpen zoeken waar al dat water nou vandaan kwam. En ja hoor. Helaas, pindakaas. De wasmachine blijkt het begeven te hebben. Dus, nou gaan we noodgedwongen maar op stap om een nieuwe wasmachine (en meteen maar een droger) te scoren.