Hi Guys! It snowed :)

Dat was de note die Tamara voor ons heeft geschreven vanochtend. Tamara traint op zondagochtend met een hardloop groep en die training begint om half negen!
Al ruim een week was er sneeuw voorspeld. Sinds een paar weken hadden we al nachtvorst, maar gelukkig liep te temperatuur elke dag flink op zodat we 's middags zonder jas over straat konden.
Nu sneeuwt het dus. De regen van vannacht is overgegaan in lichte sneeuw. Maar hopen dat het nog niet de blijvende sneeuw is. De temperatuur op dit moment is 0 graden.
De tuin is inmiddels zo goed als winterklaar. We moeten alleen de banken nog onder het terras opbergen. De Halloween decoratie is klaar en we hadden eigenlijk gehoopt dat de Kerstverlichting ook al aan de dakrand zou hangen, maar dat is niet meer gelukt.

Spinneweb gemaakt door Yvonne en Patrick

 

Oranje Piet in het donker gemaakt door Yvonne

 

De eerste sneeuw vorig jaar viel op onze trouwdag, 11 Oktober.
De Benzineprijs was toen 1.17 dollar. De prijs voor benzine is vandaag 1.10 dollar.

Vorig jaar hadden we nog een mannelijke burgemeester; Morris Flewwelling, 70 jaar.
Sinds afgelopen week hebben we een vrouwelijke burgemeester; Tara Veer, 35 jaar.

(Zij is gekozen door de burgers uit vijf kandidaten.)

Cilantro and Chives Restaurant in Ponoka is afgelopen vrijdag als 'Rookie Business of the Year' in Lacombe uitgeroepen. Oh ja, voor wie het niet weet. Dat is het restaurant waar Patrick werkt.

Bij het Rode Kruis hadden we een Oranje Potluck; collega Matt is tijdelijk overgeplaatst naar een andere locatie. Zijn favoriete kleur is oranje en vandaar een oranje potluck; pompoenen-soep, Indiase wortel dessert, linzen salade, jus d'orange, taco chips, wortels in het zuur en een orange cheese cake.

 

Kloinkt!!! Terwijl ik zo zit te typen zegt Frank opeens dat er een ziekenwagen bij ons in het achterpad staat met daarachter nog een auto. En als we goed kijken zien we dat een schuur bij de achterburen volledig is uitgebrand. We hebben er vannacht niets van gemerkt! Dat is een heel vreemd gevoel.

The Innisfail Legion Pipe Band

Een bezoekje aan Donna, onze buurvrouw, vanwege haar Mary Kay business kreeg onverwachts een bijzondere wending. Wie al een keer kennis heeft gemaakt met Donna weet dat er van eventjes buurten geen sprake is. Yvonne ging 'eventjes' naar Donna om e.e.a. te betalen voor de Mary Kay producten. En ja hoor. Van het een kwam het ander. Donna vertelde dat Karl en zij 's avonds eigenlijk een Pub-night hadden. Geen idee wat dit voor hun in zou houden. Maar al snel kwam daar het antwoord op. Ze zouden naar Innisfail gaan voor een avond bij the Innisfail Legion Pipe Band. Maar Donna had zo het gevoel dat Karl misschien niet wou gaan omdat hij al druk genoeg was de afgelopen dagen. Voordat Yvonne het in de gaten had zei ze dat ze wel iemand wist die het super leuk zou vinden om te gaan. Die iemand is Frank. Opeens zag je bij Donna de knop omgaan en zei ze dat het in een keer een hele ander licht op de zaak had gebracht. Binnen 10 minuten was het bekeken en afgesproken dat we met ons viertjes binnen een uur zouden vertrekken. Op dat moment wist Frank nog van niets, maar dat zou geen probleem zijn. Met nog voldoende tijd te gaan werd ook Frank ingelicht. En ja hoor, hij vond het super.

De Innisfail Pipe Band gaat volgend jaar naar Schotland om aldaar op te treden. Zie de volgende link voor meer informatie.

http://www.innisfailprovince.ca/article/20120320/INN0302/303209969/-1/inn/piping-group-salutes-scotland-with-tune

Door middel van een silent auction tijdens de avond werd geprobeerd om geld bij elkaar te krijgen om een deel van de reis te kunnen betalen. Zoals het er nu uit ziet gaan er 29 leden mee naar Schotland! (Tel uit wat de kosten zouden kunnen zijn.)  Voor wie niet weet wat een silent auction is volgt hier de uitleg: Tijdens de avond zijn er verschillende artikelen uitgestald; whiskey glazen en flessen (met inhoud); op maat gemaakte kilt; een rondvlucht in een sport vliegtuig; tickets voor een theater voorstelling met dinner; Schilderijen; Klokken; Gevulde manden; etc. Kortom er waren 83 artikelen waar je op kon bieden. Iedereen die komt krijgt een nummer. Het nummer gebruik je als je een bod wilt doen op een artikel. Je schrijft dan je nummer (in plaats van je naam) op de lijst en vermeld hoeveel je wilt bieden. Elke volgende bieder moet dan 5 dollar of meer bieden. Aan het eind van de avond wordt bekend gemaakt wie welk artikel gewonnen heeft. Zowel Frank als Yvonne hebben een aantal keren een bod uitgebracht. Het leuke is dat ze zonder het te weten van elkaar op hetzelfde artikel hebben geboden. Aan het eind van de avond bleek dat Frank de winnaar van dit kado was; de theaterbon met dinner. Naast de silent auction werd er volop opgetreden. Zie onderstaande foto's:

The Professionals (uit Calgary)

The Innisfail jeugd

De voltallige Pipe Band

De Dancing Girls

 

En nogmaals de voltallige groep

 

En voor wie ze een keer wil horen: klik op de volgende link
http://www.youtube.com/watch?v=vQmHbg-RDok

23 jaar getrouwd

Vandaag is het 23 jaar geleden dat we in het stadhuis van Zwolle zijn getrouwd. In die tijd hebben we veel samen meegemaakt en intussen zelfs in een ander deel van de wereld terecht gekomen. En 1 ding is nog steeds hetzelfde, onze liefde voor elkaar.

Fundraising for the Kidney and Breast Cancer Foundations

Zo dat is even een hele mond vol, zo'n blog titel. Tijdens onze vakantie in Saskatchewan heeft Tamara de 5 Kilometer gerend voor de Nierstichting. In een eerder blog hebben we hierover geschreven. Tamara heeft 1250 dollar bij elkaar gerend voor dit goede doel.
Voor wie niet helemaal weet waarom Tamara aan deze fundraise heeft meegedaan: Tamara weet sinds april van dit jaar dat zij een Polycystic kidney disease (PKD) heeft. Zonder al teveel in medische terminologie verwikkeld te raken, PKD is een aandoening waarbij cysten zich ontwikkelen in de nieren. Deze cysten zijn goedaardig. Volgens de arts is een operatie geen optie. Het volgen van een gezonde levensstijl wel. Dit houdt in dat Tamara sinds 12 april een dieet volgt en is begonnen met hardlopen.
Inmiddels heeft ze al een aantal wedstrijden gerend en is begonnen met de voorbereiding van de10 kilometer.
Afgelopen zondag heeft Tamara samen met Frank meegedaan aan de CIBC Run for the Cure. Alweer een fundraiser maar dit keer voor de borstkanker organisatie. Beiden hebben meegelopen met de mix-groep van Central Alberta Refugee Effort en de Central Alberta Immigrant Women's Association. Deelnemers hadden de keus om 5 kilometer te rennen of te wandelen. Tamara en Frank hebben gekozen voor het hardlopen. Belangrijker dan de eindtijd was de deelname en de fun:

 
 

Vakantie in Saskatchewan

Voor onze vakantie zijn we naar Saskatchewan geweest. Eén van de provincies van Canada. Reden genoeg om zelf te gaan ervaren hoe het in Saskatchewan is en niet alleen af te gaan op commentaar van Albertans! We hebben voor deze twee weken een camper gehuurd. De bedoeling was een kleine 2-4 persoons camper, maar helaas er was alleen een 6-8 persoons camper beschikbaar! Och, alles went. We halen de camper op en rijden er eerst mee terug naar Red Deer om alles in te pakken. Toch handiger dan eerst de auto inpakken, alles overpakken en dan pas op pad te gaan. Nu hadden we alle tijd om te bekijken wat we mee wilden nemen. Ook Ryan hebben we meegenomen. Die wordt inmiddels zo oud, dat hij bijna de hele dag wel kan slapen. Door met ons mee te gaan komt hij ook nog eens ergens anders. De eerste week heeft hij volgens ons wel last gehad van wagenziekte. Maar de laatste week had ook Ryan het goed naar zijn zin.
We hebben in totaal 2740 kilometer gereden, hebben op 10 verschillende campings overnacht, 3 keer getankt, we zijn door 25 plaatsen gereden, hebben elke avond hij de vuurpit kunnen zitten, hebben in totaal een half uurtje regen gehad, hadden een dagelijkse temperatuur tussen de 25 en 30 graden én we hebben meer dan 350 foto's gemaakt.
Saskatchewan! Allereerst al een struikelblok om de naam in één keer zonder te haperen uit te spreken. Probeer maar eens 5 keer Saskatchewan te zeggen achter elkaar. En als je dan ook nog eens in Saskatoon Saskatchewan komt, lukt het al helemaal niet meer.
Terwijl we daar zo door het landschap rijden vragen we ons af hoeveel mensen er in Saskatchewan wonen. Je ziet bijna geen huizen, bijna geen auto's en bijna geen mensen. Wat je er wel ziet zijn sprinkhanen. Onvoorstelbaar veel. We hebben ze maar niet geteld.
We hebben de antwoorden op onze vragen wel gevonden. In Saskatchewan, dat nog groter is dan Alberta, wonen zo'n 1 miljoen mensen. Eenderde van het land is landbouwgebied, de helft is bosgebied en een achtste is water. Het lijkt erop dat het meeste geld niet verdiend wordt in dat deel waar wij doorheen gereden zijn. Huizen zien er op veel plaatsen erg verwaarloosd uit. En vaak zien we ook dat de kleine plaatsje waar we doorheen komen slecht onderhouden zijn. Ook de wegen laten erg te wensen over. Wat klinkt dit allemaal verwend he. Op sommige plaatsen, waar we toch over de snelweg reden, was de weg volledig overspoeld met water zodat je er maar 10km per uur mocht rijden!
Maar naast deze ervaring is er ook genoeg positiefs te melden.
De campings waren telkens weer een goede belevenis. Het is vreemd als je bijna de hele tijd door graanlandschap rijdt en dan vervolgens 's nachts toch slaapt op een camping die meestal verstopt is in de bossen. OK, we hebben er wel naar moeten zoeken want zo heel veel campings zijn er hier niet te vinden. Gelukkig hadden de meeste campings wel 'normale' wc's en douches. Het tijdstip van het jaar was ook een uitdaging. Sommige campings zijn namelijk al gesloten. Zodra hier de scholen weer beginnen ligt het vakantieseizoen bijna plat. Wat ons ook opviel was dat het grijsgehalte van de campinggasten in deze periode ook vrij hoog is. Tja, je komt nu eenmaal op een leeftijd dat je daar zelf ook niet meer omheen kunt. Verder hebben ook gekampeerd helemaal alleen in ons eentje op de camping.
In Manitou-Beach hebben we in een meer gezwommen dat zoveel zout bevat dat je er automatisch in blijft drijven. Een grappig gevoel en echt een aanrader als je je eens eenvoudig wilt ontspannen. We wisten al dat er in deze plaats het grootste danslokaal van Canada stond. Natuurlijk zijn we er geweest en we hadden geluk dat de baas van 'Danceland' aanwezig was. Hij vertelde vol trots over zijn Danceland. Een locatie die al 70 jaar dansplezier heeft geboden voor jong en oud.
Het was ook in dit plaatsje dat we een heuse Drive-Inn Theater zagen. Helaas hadden we al andere plannen gemaakt, anders hadden we vanuit onze camper de film Grown Ups 2 kunnen kijken. Al hadden we dan natuurlijk niet op de eerste rij kunnen 'zitten'.
In Prince Albert National Park (niet te verwarren met de plaats Prince Albert) stonden we op een leuke camping. Allereerst was de naam van de camping al grappig; Red Deer Campground. Maar in de avond werd het allemaal nog gezelliger. De camping kreeg namelijk bezoek van Pa Elk en zijn Harem. Al van verre konden we Pa Elk horen. Met het hele gezelschap liepen ze rustig over de camping, aten hier en daar van het gras, gingen er ook nog eens lekker bij liggen en stoorden zich niet aan de vele fotografen die natuurlijk allemaal wel wat foto's wilden maken van dit gezelschap.
Net als in de meeste natuurparken moesten we hier op de camping ook weer oppassen voor ander wild; Beren, Coyotes, herten, eekhoorntjes. Gelukkig hebben we de hele vakantie geen beer op de weg gezien.
In Elk Island National Park hebben we geen elk gezien, maar wel de nodige bisons. En wij maar denken dat die zo goed als uitgestorven zijn. Hier in het park lukt het om de bisonpopulatie weer te vergroten. Overigens erg mooie beesten, die bisons. En natuurlijk hebben we volop de trek van de Ganzen kunnen zien. Bij Camping Silver Lake was het duidelijk een rustplek voor zowel de ganzen als pelikanen. Je moet er een keer geweest zijn om je voor te kunnen stellen hoeveel geluid die ganzen en pelikanen met elkaar kunnen maken.
Op diverse plaatsen hebben we mooie foto's gemaakt van de zonsondergang. Dat blijft een zeer ontspannend moment van de dag. Geweldig.
In Lloydminster zien we dat de grens van Saskatchewan en Alberta dwars door de plaats loopt. Met grote rode masten wordt de scheiding aangegeven. De plaats heeft verder niet zoveel te bieden. Maar het was de moeite waard om er doorheen te lopen. We vonden een gezellig klein winkeltje waar home made fudge verkocht werd. De moeite waard om er heen te gaan als je een keer in de buurt zou zijn.
Tijdens onze hele vakantie hebben we elke avond lekker bij het kampvuur kunnen liggen in onze tuinstoelen. Vanuit die positie hebben we heel veel sterren en satellieten gezien. We vonden het daarom wel erg leuk om op onze laatste dag via Edmonton te rijden en daar een bezoek te brengen aan de Telus World of Science. Helaas hebben we daar geen antwoord kunnen vinden op onze sterren vragen maar het was wel de moeite waard om er geweest te zijn. En wat we toen ook meteen maar even hebben gedaan: We zijn bij Siebe Koopmans geweest. Je weet wel, de Nederlandse bakker in Edmonton. En echt, het brood dat hij bakt smaakt honderd keer lekkerder dan al het brood dat we in de afgelopen vier jaar en bijna zeven maanden hebben gegeten.
Helaas zit de vakantie er alweer op en zijn we weer terug in ons oude ritueel. Met de kleine verandering dat Frank is begonnen aan zijn nieuwe uitdaging bij Central Alberta Refugee Effort; executive director. Maar daarover meer de volgende keer.
We zijn bezig met het plaatsen van foto's in de diaserie, maar er is iets misgegaan zodat de foto's voorlopig nog even achterwege blijven.