Grande Prairie

Om een klein beetje een idee te krijgen van de Provincie Alberta het bovenstaande kaartje. Yep, dit is de provincie waar wij wonen. In November 2014 is Yvonne een weekje voor het werk naar Lethbridge geweest. Toen leek de afstand al enorm. Red Deer - Lethbridge is ongeveer 350 kilometer. Dit keer moest Yvonne naar Grande Prairie voor het werk. Red Deer - Grande Prairie is 580 kilometer. Een stukje verder en dus ook langer onderweg. Gelukkig is er in Red Deer een vliegveld. Het grappige is dat je vanaf Red Deer eerst naar Calgary vliegt om vervolgens, na 3 uurtjes wachten, de overstap te kunnen nemen naar Grande Prairie. De totale vliegtijd was 2 uur, maar met alle wachttijden was Yvonne 7 uur onderweg. Toch is dit altijd nog beter dan de afstand afleggen in de auto!

YQF - Red Deer Airport 

Inside the Air plane from Red Deer to Calgary 

The same plane at Calgary Airport

 

And on the way back, from Grande Prairie to Calgary; snow!

Difficult to see the Rockies

Het was een hele ervaring, niet alleen qua reizen maar ook het werken in het kantoor in Grande Prairie. De collega in Grande Prairie is met zwangerschapsverlof. Gebruikelijk in Canada is dat men een jaar zwangerschapsverlof neemt. In die periode wordt het werk normaliter door een tijdelijke kracht overgenomen. Helaas heeft de tijdelijke kracht na een korte werkperiode elders een baan aanvaard. Gevolg was dat er dus niemand in Grande Prairie het werk kon doen in het twee-mans kantoortje. In de afgelopen 5 weken hebben er 5 verschillende mensen gewerkt. Gelukkig is er een tijdelijke kracht aangesteld. Zij begint morgen. Het zal nog wel eventjes duren voor deze kracht volledig in ingewerkt. Och, Yvonne zou het niet erg vinden als ze nog een tijdje naar Grande Prairie zou moeten. Overigens waren de werkzaamheden te vergelijken met de werkzaamheden in Red Deer. En net als in Red Deer was het in Grande Prairie ook drukker dan normaal. Bewoners van Fort McMurray komen naar de kantoren van het Rode Kruis om hulp te krijgen; financiele ondersteuning. En naast de vraag om hulp, zijn er veel mensen die een financiele donatie willen doen. Dat gedeelte is een groot deel van het werk dat Yvonne op dit moment doet; aannemen van de donaties, invoeren in de financiele database; brieven opmaken en versturen die de donors kunnen gebruiken bij de belastingopgaves enzovoort.
De bewoners van Fort McMurray kunnen als het allemaal mee zit komende week weer terug naar hun huis. Een gedeelte van de bewoners zal helaas niet terug kunnen omdat hun huis volledig is afgebrand. Inmiddels is de drukte wel weer wat afgenomen en lijkt het erop dat de komende week weer met normale werkuren gedraaid kan gaan worden.

Thuis is dat ook wel zo prettig. Frank vertrekt donderdag naar Nederland waar hij tot 6 juni zal blijven. Dus, nog even tijd samen voordat hij vertrekt. Frank verblijft bij zijn ouders in Twello gedurende die periode. Even een korte vakantie tussendoor.

Patrick is drukdoende met zijn derde semester. Niet iedereen heeft een derde semester, maar Patrick besloot dat het wel handiger zou zijn als hij ook een derde semester zou doen. Twee dagen in de week naar school en tussendoor online-studies. Daarnaast heeft hij de smaak van het basketballen weer gevonden. Patrick gaat steeds vaker met de fiets naar zijn werk/opleiding en laat de auto thuis op de oprit staan; beter voor de conditie en beter voor de portemonee!

Fort McMurray

Ook in Nederland zal het bericht zijn binnengekomen dat er in Alberta hevige branden zijn. Inwoners van Fort McMurray hebben hun huizen moeten verlaten. De plaats heeft ongeveer 80.000 inwoners. Het Rode Kruis is ingezet om alle mensen te registreren. Ook in het kantoor waar Yvonne werkt komen de mensen om zich te registreren. Naast de evacuees komen ook vele mensen naar het kantoor om geld te doneren. Naast het Rode Kruis zijn er verschillende organisaties, maar ook individuelen die hulp bieden. Mensen bieden hun caravans aan; nemen mensen in huis. Mensen beginnen meubelen in te zamelen; Er worden verschillende activiteiten georganiseerd waarbij de opbrengst naar het Rode Kruis gaat t.b.v. de Alberta Fires 2016; , enz. enz. enz.

Gewone kantoortijden bij het Rode Kruis zijn er op dit moment niet bij. Ook dit weekend is het kantoor open om mensen voldoende gelegenheid te geven om zich te kunnen registreren of om donaties te maken.

Red Cross Alberta Fires 2016

Edmonton Journal Alberta Fires 2016



"When man finally learns to control the elements... When the winds will be quiet and the earth cannot be torn apart...When there will be no loneliness... no destitution... no war... When the last hungry man, woman or child is fed... Only then will there be no need for the Red Cross."
Albert Schweitzer - Nobel Peace Prize winner

April 2016

Een drukke maand voor ons alledrie; Frank's verjaardag; Belasting papieren invullen en inzenden; Examens voor school; Handbal training en wedstrijden; Koor competitie in Saskatoon en tussendoor een beetje werken.

Het hoogtepunt voor Yvonne deze maand was het optreden met het koor in Saskatoon, Saskatchewan.(ja ja, spreek dat maar eens drie keer achter elkaar snel uit, ha ha). Sweet Adeline Region 26 bestaat uit koren uit British Columbia, Alberta en Saskatchewan. Vanaf September is er hard gewerkt aan het optreden waar 2 songs gezongen werden. Voor een optreden van in totaal 7 minuten is het koor 4 dagen op reis geweest.

In de bus op weg naar het Theater voor ons optreden; make-up, we need some make up!

Een geweldige ervaring. Geen prijs in de wacht gesleept maar wel een level hogerop gekomen, Dat het koor nog heel veel kan leren is duidelijk. De winnaar Lions Gate uit Vancouver was overduidelijk de winnaar. Helaas is er (nog) geen video beschikbaar van het optreden van afgelopen week, daarom een andere video van een aantal jaren geleden. Het geeft wel weer hoe goed het koor is:

Lions Gate Chores - Vancouver

Frank's verjaardag  is er dit jaar een beetje bij in geslopen. Door het vele repeteren met het koor, maar ook de vele handbaltrainingen met het Lindsay Thurber High School team was er geen tijd op de dag zelf. Natuurlijk hebben we Frank's verjaardag wel gevierd hoor.

Het weer is deze maand ook erg afwisselend; -3 en +28 het blijft wisselen, Een mooie foto die weliswaar 28 maart gemaakt is op ons dek:

Afgelopen zaterdag lag er ineens weer een pak sneeuw. Ja, ja, het blijft afwisselend. In het weekend hadden Yvonne en Patrick het belangrijkste handbaltoernooi voor het seizoen. Het team dat met 16 spelers begon speelde uiteindelijk de laatste wedstrijd met 9 spelers! Voor de eerste keer in 7 jaar heeft het jongens team van LTCHS ich niet geplaatst voor de Provinciale Wedstrijden volgende week in Edmonton. Positieve kant aan dit geheel is dat we eindelijk een handbalcompetitie hebben in de regio. Steeds meer jongens en meisjes vinden het super om te gaan handballen. Yeah Patrick en Yvonne voor de jarenlange inzet bij handbal.

LTCHS handbal team 2016

Tussen al het trainen door is Patrick druk geweest met zijn examens voor het tweede semester. Volgende week begint hij aan het laatste deel voor het eerste jaar. So far so good. En tussen alle bedrijven door werkt hij ook nog; tijdens een kook competitie voor een fundraise; tijdens het wijnfestival en gewoon bij de college. 

Als laatste een verhaaltje over een dronken vriend: 

In onze tuin staan een aantal bomen. Een van die bomen is een soort appel boom. Er zitten nog heel veel vruchten van vorig jaar aan de boom, zoals je kunt zien op de foto. De vogel, een robin, zit nu heel parmantig op de tuinstoel waar hij even een paar tellen uitrust voordat hij besluit om tegen de keuken raam te vliegen. Niet een keer, nee elke 10 seconden of zelfs vaker! Dit leuke spelletje begint in alle vroegte en gaat door tot de zon vrolijk aanwezig is. 

En wij ons maar afvragen wat er aan de hand is met dat stomme beest. Totdat Yvonne het verhaal bij Karl en Donna verteld. Karl vertelt dat de vruchten in de boom gaan gisten; alcohol vormen. De vogels eten de bessen en worden vervolgens dronken en raken de weg kwijt. Het is een zeer aannemelijk verhaal. Er zijn zelfs robins die niet meer kunnen vliegen maar rondjes rennen in onze tuin. Nu we weten wat het is kunnen we erom lachen. Nu maar hopen dat de bessen snel verdwijnen voordat het echte mooie weer begint en we buiten willen gaan zitten.

 Heus het is geen gein.

R.I.P. Frosty

Het leven van een sneeuwman.....

Jamaica ?

Onze reis stond geboekt vanaf zaterdag 13 februari tot zondagochend 21 februari. Op dinsdag, 5 februari om precies 7 uur in de avond, ontdekten we dat Patrick's paspoort verlopen was. Oepsie....
Wat nu? Even snel een paspoortje regelen was er niet bij. Woensdagochtend om 7 uur aan de telefoon met denederlandse ambassade................. in Ottawa. Het kantoor in Edmonton bestaat niet meer. Heel vervelend dus. De eerst mogelijke afspraak was donderdag om 10 voor 12. Eerder zou echt niet lukken: allereerst is er een 2 uur tijdverschil tussen Ottawa en Red Deer; Patrick had nog examens op woensdag en vrijdag; daar moest e.e.a. mee geschoven worden; de vlucht moest geboekt worden voor woensdagavond half zeven; een hotel moest geboekt worden want Patrick zou midden in de nacht in Ottawa aankomen; Peter Andree gebeld om een rustplek te vinden; en vervolgens de auto-rit naar Calgary regelen. Kortom, heel veel stress in een zeer korte tijd. Met de voornaamste stress factor dat het maar de vraag was of Patrick mee zou kunnen gaan en in Jamaica zijn beste vriend Jesse te ontmoeten. En tja, bauer-stress uit zich soms erg vervelend..........................  :(

Wat waren we blij met de gastvrijheid van Peter, Chris en Nicolas plus Frank, Chantal en Cedric. De enige plek in Canada waar we familie hebben wonen is in Ottawa (en Wakefield)..... Patrick heeft gedurende ruim een week bij beide gezinnen mogen verblijven.

Het geluk zat ons mee. Woensdagochtend, 10 february, kwam het telefoontje van Patrick uit Ottawa. Zijn paspoort was gearriveerd. Vrijdagochtend heeft hij zijn paspoort opgehaald en is vervolgens met de bus naar Toronto gereden, een 5 uur durende rit. In Toronto was in dat weekend het NBA Allstar Gala. Ja, ja,............ een geluk bij een ongeluk. Patrick bedacht zich dat het niet zo vaak voorkomt dat een dergelijk event in Canada plaats zou vinden, dus heeft hij een kaartje gekocht voor de eerste avond. De reden dat Patrick naar Toronto ging was eenvoudig: de vlucht naar Jamaica zou namelijk vanaf Edmonton via Toronto naar Montego Bay gaan. Patrick kon dus in Toronto in het vliegtuig stappen.

Alledrie waren we wel toe aan een vakantie. We bedachten ons later dat we in 2009 voor het laatst met ons drietjes op vakantie zijn geweest. Ook toen was Jesse bij ons in Canada. In Jamaica stond Jesse op ons te wachten. Elke keer is het weer prettig om elkaar te ontmoeten. Omdat het al redelijk laat was zijn we in Montego Bay naar een bed en breakfast huis gegaan. Snel even wat eten, waarbij we onderweg met enige regelmaat werden aangesproken door de locale bevolking (!) We waren te moe om er aandacht aan te schenken.

Effe bijkletsen

T-shirts voor ons en voor Patrick ........?
Na een goede nachtrust en een goed ontbijt werden we om elf uur opgehaald door Pete. Onze bijna, prive taxi chauffeur. In een bijna drie uur durende auto rit kregen we van Pete allerlei informatie over het eiland te horen. Echt heel interessant. Pete heeft ons in de dagen daarna nog vaak geholpen met autoritjes en goede informatie. Via Pete kwamen we er al vlot achter dat betalen met een plastic kaart echt onmogelijk zou zijn in Treasure Beach. En een supermarkt kennen ze er ook niet. Maar we hebben ons wel gered hoor. Onze eindbestemming was Treasure Beach.

Een heel klein gehuchtje waar niet veel toeristen hun vakantie bestemming vinden. Wij dus wel........ We hebben genoten. Niet alleen van het Jamaicaanse ontbijt: ackee met saltfish; spinzazie met toast; roerei met zoete aardappel en gebakken banaan.

Patrick, Jesse en Junior

Patrick Bauer en Donovan Patrick in de keuken van de strand bar/restaurant

De relaxte sfeer; reggae muziek van de vroege ochtend tot late avond; contact met de locale bevolking; de relaxte smogg die je gratis kunt innemen (!) en gewoon het feit dat niets moet. De enige dag tocht die we gemaakt hebben was naar de Y.S. Falls en de Appleton Estates (een rum makerij). En natuurlijk onder leiding van Pete!

Suikerwater drinken

De locatie waar we verbleven was ook prettig. Een prive zwembad, een klein keukentje in de slaapkamer; een wc deur die voor verrassingen zorgde maar bovenal zeer prettige mensen die het verblijf voor ons aangenaam hebben gemaakt. En de beste plek was eigenlijk wel aan het water en op het strand.

1, 2 .....

We kijken terug op een korte week vakantie, met heel veel herinneringen. En zeker is zeker, we willen allemaal nog wel een keer terug; en ook naar dezelfde plek.

 Ondergaande zon tussen 6pm en 6:15pm !