Canada Day 2009

1 Juli is in Canada een nationale feestdag. Deze dag noemen ze Canada Day. Er wordt dan op heel veel plaatsen feest gevierd. En zo ook in Red Deer. (via internet vonden we de volgende betekenis die bij Canada Day hoort; Canada Day is een kans te verzamelen in onze gemeenschappen, van kust tot kust tot kust, en trots vieren alles wat we gemeen hebben. Het is een gelegenheid voor het vieren van onze prestaties, die werden geboren in de gedurfde visie en gedeelde waarden van onze voorouders, en die zijn geuit in bijna alle talen van de wereld door middel van de bijdrage van de nieuwe Canadezen.) Het feest begon om ongeveer (!) 10.40 uur bij de Bower Pond. Natuurlijk zijn ook wij daar een kijkje gaan nemen. Je moet toch weten wat het allemaal inhoud, of niet. Het was er gezellig druk. Mede door het mooie weer kwamen veel mensen op deze happening af. Er was een podium waar mensen van verschillende culturen iets lieten zien van hun cultuur. Zie de foto's in de diaserie. En natuurlijk ontbraken de keukengeheimen van de diverse culturen niet tijdens dit feest. Ter afsluiting was er een grote vuurwerkshow bij de Bower Pond. Omdat we niet zo ver van de Bower Pond wonen, konden we vanuit ons huis de vuurshow zien. Helemaal super.

Jarig in Canada

Yvonne heeft woensdag haar eerste Canadese verjaardag gevierd. Zonder familie, vrienden en buren op bezoek en zonder de oer-hollandse koffie met gebak. Maar wel met het huis een klein beetje versierd en met veel kaarten via de post en e-mail en felicitaties via de telefoon en msn. Heel leuk, dus hardstikke bedankt! Daarnaast werdt ze tijdens het fitnessen bij Curves ook nog even in het zonnetje gezet, met happy birthday to you. Colin, hier zingen ze het liedje iets anders dan in Deventer, dus zonder "in de wei staat een koe!".
Als cadeautje had Frank natuurlijk een plantje van het werk meegenomen, en kreeg Yvonne alvast een strikje om de bank mee te versieren die komend weekend geleverd wordt.
En zoals je op de foto kunt zien was het, anders dan veel andere jaren, op 24 juni een keer stralend weer. Samen zijn Patrick en Yvonne 'smiddags nog even naar Sylvan Lake geweest, en 'savonds heeft Frank het kokschort aangetrokken en een lekker etentje klaargemaakt.

Nu Patrick nog op 20 augustus en dan hebben we allemaal onze eerste verjaardag in onze nieuwe thuisland gevierd.

Fort Normandeau

Gisteren (zondag 21 juni, vaderdag) zijn we naar Fort Normandeau gegaan. Het Fort ligt net twee kilometer buiten Red Deer. Het Fort heeft een permanente tentoonstelling waarin je de geschiedenis van Red Deer kunt bekijken.
Bij het fort staan een aantal Tipi's. We hebben een demonstratie Tipi afbreken en weer opbouwen gezien. Een zwaar karwei, dat je in je eentje niet snel zal lukken.
Een van de medewerkers gaf aansluitend een rondleiding door de bossen bij het Fort. Hij wist erg veel te vertellen over de omen planten en struiken. Een van de planten die we zagen was de wilde roos (Wilde Rose), het symbool voor Alberta.

Allemaal super bedankt

Het is misschien niet zo heel goed te zien, maar dit is een foto van de fotocollage. De collage is door Annette en Angelique (plus, plus) gemaakt van de foto's die door jullie zijn meegenomen naar ons afscheidsfeest in januari jongstleden. De collage kwam vandaag met de post en heeft meteen een passende lijst gekregen. Inmiddels hangt de collage bij de eettafel. Allemaal heel erg bedankt voor jullie bijdrage aan deze lijst. We denken met een warm gevoel terug aan ons afscheidsfeest.
Liefs van Frank, Yvonne en Patrick.

Op de fiets door Red Deer

In plaats van sporten bij Curves ben ik noodgedwongen maar een eindje gaan fietsen. Het is lang geleden, maar mijn rug dwingt me om eventjes rustig aan te doen.
Het fietsen in Red Deer blijft een belevenis op zich. Overal staan paaltjes met een vignet van de transcanadian routes. Dus, ik ben het eerste paaltje dat ik tegenkwam maar gaan volgen. Helaas, was het al na twee paaltjes dat ik niet meer wist welke kant ik op moest gaan. Lastig dus. Dan maar een beetje op goed gevoel gaan fietsen. Echter, met gevaar voor eigen leven.

Bij de stoplichten is het allemaal nog wel duidelijk. Zodra het voetgangerslicht op 'wit' springt mag je als fietser ook oversteken. Dat is nog te volgen. De ene keer steek je aan de linkerkant van de weg over, en de andere keer weer aan de rechterkant. Dat is nog steeds redelijk. Maar aan de overkant moet je dan de keus maken of je op de stoep blijft rijden, of toch je leven waagt op de weg. Ik kies toch het meeste voor het laatste. Op de stoep rijden is namelijk helemaal een ramp. De bovenste foto geeft een overzicht vanaf de spoorbrug. De onderste foto heb ik gemaakt toen ik midden op een kruispunt stond en moest wachten voor een voetgangersstoplicht. Zonder die stoplichten kom je deze weg en deze kruising als voetganger of als fietser echt niet levend over. Nadat ik de foto op de spoorbrug gemaakt had, vervolgde ik mijn weg. Lekker hard van de brug af. Helaas, maar direct na deze brug stonden er al weer stoplichten. Er was wel een oversteekplek, maar aan de overkant was geen fiets- of voetpad te bekennen. En om nu over de grote (100 km)weg te gaan fietsen, nee daar pas ik voor. Er zat dus niets anders op, en ik kon de klim over de spoorbrug nog een keer maken. Na een uur fietsen zat ik nog steeds vlak bij huis, had nog niet veel van de mooie paden door de prachtige natuur van Red Deer gezien. De volgende keer dus maar een andere kant op fietsen!

(Yvonne)