Nou ja!

De badkamer van Patrick is eindelijk af. Rick, the builder!, kwam in maart voor het eerst bij ons over de vloer. Volgens zijn planning zouden we over twee weken een mooie, gerenoveerde badkamer hebben. De mooie gerenoveerde badkamer is er, alleen heeft het iets langer geduurd! Na bijna 7 maanden, waarin we heel veel geduld hebben gehad, en uiteindelijk het afwerken maar zelf hebben gedaan, is de badkamer klaar.
Maar wees eerlijk. Het is dan ook een paradijsje geworden.

Nu de badkamer van Patrick af is, is het tijd voor andere klussen. Een van de klussen was het vervangen van de vreselijk lelijke spiegel die bij Frank en Yvonne in de badkamer hing. Op de eerste plaats is de spiegel lelijk, en op de tweede plaats steekt de spiegel te ver uit de muur. Hoe hilarisch was het moment dat Frank erachter kwam dat de spiegel niet alleen een spiegel was, maar tevens een kastje was. Echt, we hebben het niet eerder gezien dan gisterenochtend. En dan te bedenken dat we al sinds september 2009 in dit huis wonen!

De geweldige spiegel



Thanksgiving 2011

Vorig jaar rond deze tijd zaten we samen met (o)pa en (o)ma Bauer in Banff voor een speciale gelegenheid. Net als vorig jaar zijn we ook dit jaar naar Banff gegaan. Samen met Hamid en Anas hebben we de lange rit door de Rockies gemaakt en zijn uiteindelijk in Banff aangekomen. Voor Hamid een hele ervaring. Het is eigenlijk zijn tweede (naar Fort Edmonton was zijn eerste) echte trip buiten Red Deer. Anas was al een keer eerder in de Rockies geweest, maar nog niet eerder in Banff. 

Een foto van Hamid met Frank onderweg in de Rockies

Voor het begin van de reis hadden we een DVD meegenomen die in de auto bekeken kon worden. Wat is leuker dan Cool Runnings? Voor wie niet weet waar deze film overgaat: het gaat over de deelname van het Jamaicaans Bobslee team tijdens de Olympische spelen van 1988 in Calgary.

Op de brug bij Num Ti Jah Lodge

Net op het moment dat we aankwamen in Nordegg was de film afgelopen, eigenlijk op het moment dat we het mooiste deel van de Rockies inreden. Voor ons is Nordegg de plek waar we even de benen strekken, voordat we verder rijden richting Num Ti Jah Lodge. Ryan is elke keer ook blij als we in Nordegg aankomen. Ook voor hem is het dan tijd om even de benen te strekken. Toch heeft hij niet veel last meer van zijn linkerschouder. Vrolijk huppelt hij met iedereen mee.

Patrick en Anas bij Lake Louise

Wat betreft het weer hadden we weer veel geluk. Alhoewel we ten hoogte van Num Ti Jah wat sneeuw (!) hadden. Het blijft elke keer weer geweldig om door de Rockies te rijden. Wij krijgen er nog geen genoeg van.

In Num Ti Jah lodge hebben we weer uitgebreid de tijd genomen voor het nemen van een fotoshoot! Door de wind en lichte sneeuwval was het wel een beetje koud, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Na de fotosessie was het tijd om onze reis te vervolgen naar alweer een hoogte punt: Lake Louise. De aanwezigheid van meerdere toeristen is iets minder, maar desondanks een locatie die je echt moet hebben gezien als je toch eenmaal in de buurt bent.

Je snapt het al. Na heel wat uurtjes in de Rockies werd het dan toch wel een keer tijd dat we in Banff aan zouden komen. Halverwege de middag, kwamen we aan in deze touristische, maar erg gezellige stad. Een bezoekje aan de plaatselijke brouwerij mocht natuurlijk niet ontbreken. Maar ook hebben we lang gewandeld, de waterval gezien en de binnenkant bekeken van het beroemde Banff Spring Hotel.

Anas en Patrick voor de waterval in Banff

Zoals we al schreven. Het was een lange dag, maar een dag die zeer zeker de moeite waard was.

Rob en Quenched

Wat hebben die twee nu met elkaar te maken?

Rob Smith, het neefje van Frank, was weer eens in de buurt.

En net als vorig jaar kwam hij ook dit keer gezellig bij ons.

We hebben hem de gezellige sfeer bij Qeunched laten proeven.  

Zie hieronder: Patrick achter de Koffie Tap!

Met op het fornuis de soep van de dag.

C.A.R.E. en Fort Edmonton

De 'Connecting Newcomers Program trip' naar Edmonton was een succes. De bustrip werd gesponsord door Tim Hortons. Voor veel nieuwkomers was deze trip de eerste keer dat ze buiten Red Deer kwamen, en was het mogelijkheid om iets meer te leren over de toeristische attracties in Alberta. 
Frank had Hamid uitgenodigd voor deze trip, en Yvonne had Ammal met haar familie uitgenodigd. Geweldig leuk om te zien hoe ze allemaal hebben genoten deze dag, waarbij de temperatuur met gemak de 28 graden haalde.

Zondag was het nog steeds lekker weer. Samen met de Raad family besloten we om te gaan barbecuen rond de McKenzie Trail.  

Nou ja!

I'm worth it!

Na een lange tijd van helemaal niet meer sporten, ben ik in april begonnen bij een fitness groep in Red Deer. Een groep waar alleen vrouwen mogen komen. Ik was in de hoop dat ik daar weer de draad op kon pakken. Lekker lopen op de loopband, steppen op de steps en fietsen op een hometrainer. Maar ook werken aan de spiergroepen. Maar helaas het liep anders. Ik voelde me verre van fit zodra ik op de loopband liep, of op de steps stond. Navraag of iemand me kon helpen leverde op dat ik wel begeleiding kon krijgen, maar daarvoor extra moest betalen!! In plaats van dat te doen ben ik maar naar de huisartsenpost gegaan. Daar bleek dat ik een te hoge bloeddruk had en beter eerst voor verder onderzoek kon gaan. Verder verwees de huisarts mij door naar Primary Care Network. Bij nader onderzoek, ECG en bloedonderzoek, bleek dat mijn hart onregelmatig tikte. Een tweede ECG moest verder uitslag geven. Maar ook deze tweede ECG gaf niet een duidelijk antwoord. Dus moest ik een afspraak maken om 24 uur met een halter monitor te lopen (een 24 uurs registratie van mijn hart). Inmiddels is duidelijk dat mij hart goed functioneert en mijn bloeddruk weer normaal is.
Verder heb ik via Primary Care Network het adres gekregen van een Health Centre waar begeleiding aanwezig is. Onder toezicht van een fysiotherapeut en sportinstructeur is daar gelegenheid om weer te starten met sporten. Nu maar hopen dat ik daar word toegelaten.
Bij de eerste bijeenkomst van Primary Care Network ontvingen alle deelnemers een stappenteller. Volgens zeggen is het goed om dagelijks 10.000 stappen te maken. Ik had geen idee of ik maar enigsinds in de buurt hiervan zou komen. Maar ik weet nu, dat wanneer ik twee keer met Ryan ga wandelen en mijn gewone dagelijkse werk doe, dat ik die 10.000 met gemak haal. Het leuke is dat de kinderen van mijn werk hebben ontdekt hoe super leuk handballen is. Elke dag vragen ze of we kunnen handballen. En ja, wat kan ik anders doen dan ze laten handballen en zelf mee doen. De stappenteller heb ik eigenlijk niet meer nodig, want die 10.000 stappen per dag maak ik wel. En wat betreft het krijgen van voldoende beweging, ook daar hoef ik me niet zo druk meer te maken.

Verder ben ik gisterenavond begonnen aan een Engelse cursus om me voor te bereiden op de IELTS. Een diploma/certificaat dat ik nodig heb om toegelaten te kunnen worden aan of Red Deer College of Bow Valley College Calgary. Het zal pittig worden, maar ik ga ervoor.