De macht van het kleine

Epilepsie, de macht van het kleine!

Zoals bekend heeft Frank sinds November 1995 epilepsie. Ruim 20 jaar gebruikt hij medicatie hiervoor. In Nederland kwam hij voor een second opinion terecht bij neuroloog Starrenburg (bij epilepsie centrum Kempenhaeghe). De medicatie werd destijds aangepast, en er was een jaarlijks bezoek aan deze neuroloog. Op zich ging het een hele tijd goed. Geen grote aanvallen meer en af en toe een korte afwezigheid.
De tonisch-clonische aanvallen (grote aanvallen)  zijn aanvallen waarbij een deel van het lichaam, of het hele lichaam verstijft en vervolgens schokt. Tonisch betekent verstijving of verkramping; clonisch betekend samen trekking van spieren. Deze aanval kan soms wel een paar minuten duren. De korte afwezigheid, die wij gemakshalve absences noemen, zijn momenten dat Frank dan even afwezig is en niet in staat is om woordelijk te communiceren. Hij weet zelf dat het niet goed gaat, loopt naar iemand toe en gebaart om hulp of  wacht tot het weer over is.
Nog steeds heeft Frank beide aanvallen. Al zijn de grote aanvallen niet in aantal toegenomen, ze zijn nog altijd wel aanwezig. En dat is de macht van het kleine; het slaat toe op momenten dat we er niet echt op zijn voorbereid. In juni heeft zo'n grote aanval weer toegeslagen, en zijn er in de afgelopen weken teveel kleine abscences geweest. In de afgelopen tien jaar is Frank een keer bij een neuroloog geweest. Deze afspraak was niet de beste afspraak. Na een spraakwaterval over medicatie en bijwerkingen, plus verhalen over de vakantiebestemming van de neuroloog stonden we we na 45 minuten buiten, zonder echte antwoorden op onze vragen te hebben. Een vervolg afspraak (die een jaar later zou plaatsvinden) ging niet door. En het bezoek aan een neuroloog verwaterde en gebeurde vervolgens helemaal niet meer.
Frank's secretaresse (Kerri) heeft helaas veel ervaring met epilepsie. Haar dochter had meerdere aanvallen per dag, en heeft inmiddels een operatie hiervoor ondergaan. Kerri weet wat te doen bij een aanval, en indien nodig belt ze mij en of Patrick op.
Ik heb online informatie gevonden over wat je moet doen bij een grote aanval. De link geeft je toegang tot informatie wat je moet doen bij een grote aanval: wat te doen bij een grote aanval?

Vorige week dinsdag, 16 juli had Frank meerdere abscences op een dag, en vervolgens nog een abscence woensdagochtend in de vroege ochtend. Teveel anbsences, en de hoogste tijd om naar de huisarts te gaan. Bij de huisarts wilde we eigenlijk maar twee dingen: een verwijzing naar een goede neuroloog en verwijzing voor bloedonderzoeken. Onze eigen huisarts was met vakantie. We zagen vervanger Dr. Piet Horn, oorspronkelijk uit Zuid Afrika. Deze man luisterde, zoals het voor ons leek, maar half naar wat Frank te vertellen had. Dr. Horn zette vraagtekens bij het feit dat er geen ambulance was gebeld, en dat Frank niet naar het ziekenhuis was gegaan. Frank probeerde duidelijk te maken dat een bezoek aan het ziekenhuis niet de oplossing was. In het ziekenhuis duurt het 2 uur of langer voor je uiteindelijk bij de eerste hulp in een kamertje bent en nog langer voordat je een doktor ziet. Tegen de tijd dat de dokter er is zijn de naweeen van de epilepsie-aanval allang weer weg en lijkt het alsof er niets is gebeurd. Het enige dat Frank wil na een aanval is liggen en slapen. Eenmaal uitgeslapen gaat het leven gewoon weer door. Vervolgens had deze dokter hele verhalen over zijn ervaringen in Zuid Afrika met mensen die epilepsie aanvallen hebben. Geen leuke verhalen; allemaal dramatisch met nare gevolgen. Frank en ik hebben elkaar aangekeken, en met het hoofd geschud. Ook over het bloedonderzoek had deze dokter wilde verhalen. Gelukkig gingen we wel naar buiten met een verwijzing voor de neuroloog, en een formulier om bloed te laten prikken. Inmiddels is het zondag, zijn we handerhalve week verder en zijn de bloeduitslagen bekend; plus heeft Frank al een bezoek gebracht aan een neuroloog in Edmonton. Gelukkig heeft de neuroloog iets betere manieren om met patienten te praten, en weet hij ook veel over de epilepsie aanvallen. Deze arts (Dr. Ahmed Emsalem) heeft meer informatie gegeven over wat te doen om aanvallen te voorkomen; heeft de medicatie iets aangepast; had humor en is bereikbaar als we hem nodig hebben. Hij maakt zich geen zorgen over de absences. Frank is tijdens zo'n aanval wel aanwezig, maar kan even niets zeggen. Frank was net weer begonnen met af en toe auto te rijden. Helaas mag hij nu niet meer rijden. Hij moet eerst zes maanden aanvalsvrij zijn. De dokter zegt over de grote aanval dat wanneer het voorkomt, we hem kunnen bellen. We hoeven geen afspraak te maken en naar Edmonton te rijden hiervoor. In November staat een nieuwe afspraak gepland. Dan wil de doktor de situatie opnieuw bekijken.
Hoe alle afspraken allemaal zo snel konden plaatsvinden is niet belangrijk. We zijn allang blij dat het allemaal zo snel kon gaan.
Vanaf half april tot half mei had Frank al een tijd vrij genomen van het werk om te ontstressen. Dit werkte redelijk, maar niet voldoende. Op aanraden van de neuroloog, de HR mederweker bij C.A.R.E. en mensen in Frank's omgeving, neemt Frank de komende tijd wat meer tijd om bij te komen. Een mooi excuus om de hele tijd vrij te nemen dat pa in augustus komt, hij heeft nog voldoende vrije dagen.

Bear of Beer of Bier?

Bear of Beer?

Dat het wel degelijk uitmaakt hoe je dat hier in Canada uitspreekt is wel duidelijk geworden tijdens ons International Camping Weekend. Zoals elk jaar hadden we ook voor deze zomer een weekend gepland. Samen met 7 andere koppels hadden we dit jaar een aantal plaatsen geboekt op Two Jack Main Campground in Banff. Het kamperen in Banff National Park brengt wel wat risico's. Een van die risico's is het bezoek van een beer of beren op de Camping. Niet dat je dan verwacht dat het dan ook zal gebeuren. Misschien vanwege de zeer wisselvallige zomer is de voedselvoorraad voor de beren minder ruim aanwezig. Vrijdag, de dag dat we eigenlijk naar de camping zouden gaan, regende het aan een stuk. Dan maar zaterdagochtend vroeg vertrekken, in de hoop dat de regen zou stoppen!

Helaas. Het regende aan een stuk door, de bergen konden we niet eens zien vanwege de bewolking. Pas aan het begin van de avond was het eindelijk droog. Terwijl Frank en ik bij onze tent wat vlees stonden te bakken, zag ik in een ooghoek iets bewegen. Dat iets bleek een zwarte beer te zijn. Heel relaxed, rustig liep deze beer langzaam op de overkapping af waar de meeste andere koppels met hun kinderen waren! Zonder na te denken schreeuwde ik: "Hey, a bear". Niemand reageerde, dus riep ik: "Alvina, there is a bear!" Alvina is een van de vrienden die bij de overkapping stond. Die dachten dat ik riep: Hey, een bier! Waarschijnlijk door een lichte paniekverhoogde toon waarop ik herhaalde "Alvina, there is a bear on the campground" hadden ze in een flits door dat er geen Deer (hert) over de camping huppelde, en ik ze ook niet uitnodigde om een biertje te komen drinken. In een flits was iedereen allert, zat iedereen in of op de auto's en wist Kerrie een snelle foto te maken van de bezoeker. De beer wandelde rustig verder alsof hij ons niet eens had opgemerkt. We waren vanaf dat moment voldoende gewaarschuwd dat je ten alle tijden op moet passen met het hebben van een voedselvoorraad.
Het is lastig om uit te drukken hoe het klonk, maar achteraf was het erg grappig. En als je bedenkt dat je fear hetzelfde schrijft als bear maar uitspreekt als deer, dan snap je dat het engels erg verwarrend kan zijn (goed excuus he?)
Oh ja, en toen we zondag alle natte tenten hadden ingepakt en klaar waren om te vertrekken begon de zon te schijnen. En net als voorgaande jaren zeggen we ook nu weer dat we een gezellig weekend hebben gehad. Het weer? Daar kunnen  we niets aan veranderen.

All in the Family

In ons vorig blog schreven we dat Monique en Adri naar Canada zouden komen. Vanochtend zijn ze in alle vroegte weer terug gereden naar Edmonton. Daar zullen ze de camper weer afleveren en terugreizen naar Nederland via Reijkjavik-IJsland. De eerste paar dagen hebben ze bij ons overnacht en hebben we veel kunnen (bij)kletsen. Ze hadden een grove reisplanning gemaakt, en hebben, naar het lijkt, al het geplande en nog veel meer kunnen waar maken. Frank en ik hebben een aantal dagen vrij genomen. Vorige week donderdag zijn we naar Golden in BC gereden waar we hadden afgesproken op de Municipal Campground.

Camper en tent staan, nu tijd voor een toast 

Sisters on a bankje :)

Twijfels of we dit blog moeten aanhouden hebben lang gespeeld. En als we dan af en toe zeggen dat we er eigenlijk mee willen stoppen, horen we dat er regelmatig op ons blog gekeken wordt. De grootste verrassing kwam afgelopen weekend. Via ons blog kwamen (tante) Ans en (oom) Derk O. er achter dat Monique en Adri in Canada zouden zijn, en nog wel in BC!
Ans en Derk hadden een rondreis gepland vanaf Vancouver - via Kelowna - via Revelstoke  en Golden - naar Banff en Jasper - en vervolgens weer terug naar Vancouver en Vancouver Island. Het toeval was dat ze rond dezelfde periode in Golden zouden zijn. We spraken af om elkaar bij de Kicking Horse Bridge in Golden te ontmoeten. 

All in the Family: Yvonne, Frank, Monique, Adri, Derk, Ans

Angelique, Dennis en Colin: herkennen jullie deze brug nog?

In een lokaal koffie/thee-restaurantje hebben we tijd genomen om herinneringen op te halen, en bij te kletsen. Vervolgens zijn we gezamenlijk naar onze camping gelopen waar we natuurlijk nog meer hebben gekletst. Gelukkig hadden wij een 'kleine' auto bij ons, en hebben we Ans en Derk teruggereden naar hun Camper. Wij dachten dat de camper van Monique en Adri groot was, die van Ans en Derk was nog eens 2 meter langer! 

De volgende dag, zaterdag, zijn we met ons viertjes richting Nordegg in de Rockies gereden. Onderweg gestopt bij de Takkakkaw Falls en Spiraal Tunnel. De reden was ik even vergeten, maar ik dacht me te herinneren dat het slim zou zijn als Monique en Adri de auto bij de inrit naar de falls zounden parkeren en vervolgens in onze auto mee zouden rijden. Maar nee hoor! Iemand dacht dat je met de camper ook naar boven kon rijden. Eenmaal onderweg herinnerde ik me weer waarom mijn optie beter was!

Video 'How to drive a bus up to Takakkaw falls!

Als je het leuk vind kun je op de link hierboven klikken. In een versneld tempo word je naar de bocht gereden, vervolgens kun je in slowmotion ervaren hoe het is om die berg op te rijden. Monique heeft deze bocht met de camper gereden. Zij kon weliswaar rechtuit rijden, maar moest toch eventjes een paar keer vooruit en achteruit rijden voordat de bocht gemaakt was. Ook ik, met een kleinere personen auto moest een keertje terugsteken om vervolgens de bocht te maken. 

Gelukkig was het allemaal de moeite waard. Adri en Monique zullen de foto's t.z.t. wel met iedereen delen. Na een bezoek aan de falls zijn we teruggereden en hebben onze rit weer vervolgd. Bij de spiraal tunnel hadden we geluk; er was net een trein voor, in en uit de tunnel (let wel, 1 trein; met 100+ wagons!) 

Het is een beetje lastig om het op de foto te vinden; bijna onderaan zie je een rode waggon; iets over de helft een rode/groene-blauw/rode-groene wagons en niet veel verder daarboven rood-achtige wagons. De trein slingert letterlijk door de tunnel. 

De laatste twee dagen hebben we in de Rockies doorgebracht. In de afgelopen jaren hebben we misschien 3 of 4 beren gezien in de Rockies. Dit keer hebben we maar liefst vier volwassen beren gezien, en twee welpen. 

 Ah, zo lief!!!

 Op weg naar de Takkakkaw falls

 Famous stop voor ons bij Num Ti Jah lodge

 Bij de Cresent Falls

 Frank en Monique durfde de klim naar beneden aan!

 RMHNHS Rocky Mountain House National Historic Site

Terug bij de Camping; David Thompson

Thanks Sis and Bro for the nice time here in Canada; 

to be here with my birthday;

get to know a little more of our lives;

to meet some people that we hang out with;

It was great to share this.

Voorjaar

Wow. De laatste keer dat we hebben geschreven is eigenlijk te lang geleden. Ik moet de kalender erbij pakken om een update te geven van de laatste maanden!
Begin april hebben we met het koor meegedaan aan een competitie in Surrey, BC. Net als voorgaande jaren met Frank's verjaardag zou ik ook dit keer niet thuis zijn. Meestal ben ik op pad om met het handbalteam van Thurber deel te nemen aan een toernooi. Dit jaar zou ik afwezig zijn vanwege de competitie met het koor. Dus is Frank meegegaan naar Surrey. De competitie was wederom een geweldige ervaring. Drie jaar geleden heb ik voor het eerst meegezongen in de competitie. Destijds was het in Saskatoon - Saskatchewan. Dit jaar hebben we onszelf overtroffen. Degene die een beetje een idee hebben van Sweet Adelaine International, weten dat er diverse categorieen zijn. Drie jaar geleden gingen we van een C-chorus naar een B-. En dit jaar zijn we gestegen naar een solid B level. Maar liefst 58 punten meer gescoord dan 3 jaar geleden. Het zal je niets zeggen, maar dat is een geweldige prestatie. Elk jaar wordt er een award uitgereikt aan de meest gestegen groep. Hiervoor moet je wel elk jaar deelnemen! Dit jaar was het een groep die 11 punten meer gescoord had dan vorig jaar. Hieruit mag je opmaken dat wij in die drie jaar een enorme vooruitgang geboekt hebben. De criteria van de jury was erg positief. Vraag het aan Frank; onze performance was adembenemend. Als enige groep ontvingen we een volledig staande ovatie van het publiek. En dat zegt heel veel.
Voor Frank was het een begin van een maandje afstand nemen van het werk. De laatste maanden hebben veel energie gevergd. Hij is vorige week maandag weer rustigaan begonnen.
In die weken is hij samen met Patrick een aantal dagen naar Kelowna gegaan. Geen poespas, gewoon met de auto naar Kelowna, en heerlijk rustigaan gedaan. De dag dat ze vertrokken was er 'snachts veel sneeuw gevallen. Van een winters landschap arriveerden ze in de avond in een zomerse omgeving. Ze hebbn veel tijd gehad om te kletsen; niets te zeggen; te mediteren; te lezen; te wandelen; te verbranden in de zon, en niets doen. Echt effe tijd om bij te komen.
Patrick is sinds een aantal weken geleden weer in Red Deer gearriveerd. In September gaat hij weer terug naar Edmonton om de opleiding te vervolgen. Nu tijd om niets te doen, totdat begin July de zomerkampen bij de college weer beginnen. Hij heeft dan de leiding gedurende 6 weken, en zal weer kookles gaan geven aan verschillende jeugd groepen. Een leuk betaalde baan die hem weer de nodige zakcenten opleverd om het komende jaar in Edmonton te kunnen besteden.
Het weer lijkt nu een beetje in de richting van de zomer te gaan. Al is het hier altijd weer spannend. Twee weken geleden hadden we nog sneeuw; vandaag schijnt de zon en was het dusdanig mooi weer dat ik tijdens mijn lunchpauze naar huis ben gegaan en lekker op het dek heb gezeten.
Afgelopen weekend zijn Frank en ik naar Banff geweest. Niets gepland, alleen een hotel geboekt. We hadden een enorme drukte in Banff verwacht, maar het viel allemaal reuze mee. Hotels waren niet volgeboekt en de straten waren niet overvol. Er was sneeuw voorspeld, maar in plaats van sneeuw regende het zo nu en dan. Och ja, je kunt niet alles hebben!

'herten op ons pad tijdens een wandeling'

Cave and Basin in Banff

 In the cave

This is not our hotel :)

Een beetje regen en een modder pad mag de pret niet drukken

Bow River

Inmiddels zijn we weer thuis. Maandag waren we nog een extra dag vrij; vanwege Victoria Day. En inmiddels weer aan het werk. Nu maken we ons op voor het bezoek van Monique en Adri. Binnen twee weken zullen die in Edmonton landen, en een aantal dagen bij ons logeren. Helemaal leuk. Ze hebben hun trip goed voorbereid. Het is leuk om ze hier weer een keer te zien.

En half augustus komt pa Bauer bij ons. Ook hij zal in Edmonton landen en samen met ons Alberta, en wie weet BC gaan bekijken. In elk geval kijken we ook hier erg naar uit. 

Lacombe's Treasure

Vandaag heb ik samen met Aydee, Jan en Kathy de 'back alley's" (Steeg) in Lacombe bewandeld. In een aantal steegjes zijn mooie muurschilderingen aangebracht. De muurschilderingen geven het dagelijks leven weer in Lacombe tussen 1890 en beginjaren 1900. Recentelijk zijn er wat meer modernere schilderingen aangebracht.
Tussendoor hebben we een pauze ingelast voor, zoals Kathy het noemde een Coffee joint!
Hiervoor zijn we naar https://sweetcapones.com/ gegaan. Dat kun je niet uitleggen, dat moet je gewoon geproefd hebben. :) De foto's spreken voor zich. Sommigen lijken wel heel erg reeel:

Voor meer information over Lacombe kun je de volgende link bekijken: Lacombe in Alberta