Opa Bauer, een van de vergeten Duitsers

Vandaag is bijna 11 november, Remembrance Day in veel landen. Een dag om stil te staan bij alle slachtoffers in de verschillende oorlogen over de hele wereld.

Een van die slachtoffers was mijn opa die door zijn duitse nationaliteit gedwongen van 1942 to 1944 als militair in Rusland heeft gevochten. Hoewel hij het wonder boven wonder niet is gestorven aan het oostfront, heeft deze tijd een levenslang lidteken bij hem achtergelaten. Tegenwoordig worden deze lidtekens als PTSS (post-traumatische stress stoornis) erkend en behandeld. Maar destijds niet, en zeker niet voor ex-duitse militairen in de jaren na de tweede wereldoorlog.

Bert Hinnen, een neef van mijn vader, heeft na veel onderzoek een boek geschreven over mijn opa en daarmee over een groep van ongeveer 24.000 mensen die in vergelijkbare situaties hebben geleefd na de oorlog.
Een kort videoverslag geeft een klein beetje inzicht in het boek: https://www.youtube.com/watch?v=VcgX79f59rY.

Ik heb veel tijd besteed aan het lezen en uittypen van mijn opa's dagboek om een idee te krijgen van zijn dagelijks leven aan het oostfront. Een paar regels:
"30.8.      Einer Granate 10 m. von unserem Zelt eingeschlagen noch gut gegangen....
12.9.      Durch Fliegerschiessen hat Russe unsere Feuerstellung entdeckt und beschiesst uns mit schweren Kaliber, einen in der Feuerstellung und einen auf den Weg zum Bunkerstelle ...
14.3.      Der Russe hat wieder einen Angriff gemacht. Heute am 7. Hochzeitstag und nicht zu Hause...
16.6     Russe macht einen kleinen Angriff, wurde abgeschlagen. 40 Tote Russen liegen vor den Stellungen....
25.8.      Heute die grosse Nachricht bekommen dass ich zu Hause eine Tochter bekommen habe am 12.8. um 2 Uhr."

Helaas heb ik mijn opa nooit anders leren kennen dan een gesloten man. Ik vraag me wel eens af hoe hij zou zijn geweest als er geen oorlog was geweest....

Zijn levensverhaal bevestigt voor mij opnieuw dat er geen winnaars zijn in oorlogen, alleen verliezers. En ik hoop dat het boek een beetje bijdraagt aan meer begrip en verdraagzaamheid tussen mensen die een andere nationaliteit, taal, cultuur en religie hebben. Want diep in ons willen we allemaal hetzelfde, een goed leven zonder ruzies en oorlogen.

Dankjewel Bert.

The Parting Glass

The Parting Glass!
Een opname van ons koor; Hearts of Harmony.
Alhoewel we niet bijelkaar kunnen komen voor repetities, is het ons toch gelukt om samen een opname te maken. 30 Leden van ons koor hebben allemaal, individueel een opname ingestuurd. Best ingewikkeld. Bij de meeste leden zie je dat ze koptelefoontjes in hebben. Terwijl we konden luisteren naar een zgn. click-track van het lied, moesten we onszelf op video vastleggen. Ik lieg niet als ik zeg dat ik 33 opnames heb gemaakt voordat ik uiteindelijk tevreden was met de opname. 
Alle individuele opnames zijn samengevoegd. Sheryl, the dirigent van ons koor, heeft voor de inleiding gezorgd. En dit is het resultaat: 3 tenor's, 5 Bass', 7 Bari's en 15 Lead's

The Parting Glass

In volgorde: 
1 Bass - Sheryl (dirigente)
2 Tenor - Cori
3 Lead - Hillery
4 Lead - Nancy B
5 Lead - Twyla (lid geworden tijdens de zoom repetities)
6 Bari - Janet
7 Tenor - Odillia (ook in het quartet waarmee ik zing)
8 Bass - Paula
9 Bass - Dorothy H
10 Lead - Cathy (ook in het quartet waarmee ik zing)
11 Bari - Leslie M
12 Lead - Nancy J
13 Lead - Cheryl
14 Lead - Rhonda
15 Bass - Donna (ook in het quartet waarmee ik zing)
16 Bass - Sonni 
17 Lead - Jackie
18 Tenor - Wendy Ann
19 Lead - Darlene
20 Lead - Lindsay
21 Lead - Laurie
22 Bari - Yvonne 
23 Lead - Lesley S
24 Lead - Trudi
25 Lead - Sheila
26 Lead - Pauline
27 Bari - Wendy L
28 Bari - Dorothy G
29 Bari - Sandy
30 Bari - Joanna (assistant director)

Ben benieuwd wat jullie van deze opname vinden. 

Dertig jaar getrouwd - 39 jaar samen

Wie? Wij? Yep. Wow. DERTIG!!!!
Hoe vier je dit? Familie ergens ver weg in het buitenland, vrienden niet direct om de hoek en Covid als belemmering om samen te komen. De planning was om met ons drietjes, misschien met Aydee erbij, de dag thuis te zijn en vervolgens naar een restaurant zouden gaan. Maar het liep anders.
Kathy - Gull Lake kwam onverwachts bij mij naar het werk om equipment terug te brengen. Tussen neus en lippen door vroeg ze of wij zin hadden om in het weekend met haar mee te gaan naar Field, in B.C..
Aha, leuke gelegenheid om iets te regelen waar Frank niets van af weet. Het enige waar Frank voor moest zorgen was een koffer voor zichzelf inpakken voor drie dagen. Hij zou t.z.t. wel uitvinden waarom. We zijn dus onverwachts vier dagen in Field geweest waar we alle jaargetijden in vier dagen hebben mogen ervaren; een dag motregen dat eindigde met hevige regenval; een dag met zon en goede temperatuur; en een dag met lichte sneeuwval. Al met al was het een lekker relaxed weekend. Hoog in de bergen bij Golden, B.C.

Covid Covid Covid

Covid Covid Covid, het lijkt alsof elke zin begint of eindigt met Covid, of Covid in de zin heeft. Je kunt geen krant openslaan, nieuwsbericht luisteren of een gesprek hebben. Covid is en blijft op de voorgrond aanwezig. Winkels verplichten om een mask te dragen, op het werk word je verplicht als je niet kunt garanderen dat je twee meter afstand kunt houden. Een welkomsknuffel mag niet meer gegeven worden, zelfs handschudden is afgeschaft. We weten allemaal waarom deze maatregelen zijn genomen. Helaas zijn er (te)veel mensen die de schouders ophalen, en vervolgens zeggen dat ze weigeren om een mask te dragen. Tenminste, zo is het hier. Geen idee hoe het in andere delen van de wereld gaat. De tweede golf heeft zijn intrede gedaan! Voor mij is er geen tweede golf, maar hebben we sinds 15 maart een ander leven moeten gaan leiden. Handen wassen, sanitizer gebruiken, mask dragen, handen wassen, etc. Dit om maar te hopen dat je daarmee voorkomt dat het virus zich verbreidt. 

Geen idee of het virus voorbereid is op een koude winter. Hier is het inmiddels koud. Sinds twee weken ligt hier al sneeuw en vriest het behoorlijk. Op dit moment (zondag ochtend) is het -13 en voelt het als -19. Super koud dus. 

Om terug te gaan naar de zomervakantie, want sinds juli hebben we niets meer op dit blog geschreven, we zijn een week op vakantie geweest. Met ons drietjes naar Jasper. Ik kon zowaar een week vrij krijgen. Ik ben de enige in het kantoor die niet vanaf huis kan werken. Een invaller wordt niet meer gevraagd, ik vermoed vanwege het feit dat het te lastig is om iemand in te werken in deze Covid situatie. Gevolg: Brief op de deur met de mededeling dat er gedurende die week geen afspraken zijn voor het ophalen of terugbrengen van medische hulpmiddelen. Patrick en Frank konden het makkelijker geregeld krijgen. Patrick was voor een week gestopt met Spaans aan de Uni of Athabasca; Frank kon makkelijk een weekje ertusen uit. We hadden voor een week een huisje besproken in the buurt van Jasper. Via de Rockies zijn we er naartoe gereden. Het is en blijft zo'n geweldig gevoel als je daar rijdt. Vanwege Covid is het minder druk in de bergen. Dit maakt het makkelijker om ergens dichterbij te komen.  

Abraham Lake (WIndy Corner)

Zelfde plek

Zelfde plek

Brrr, zo koud. De stand van het water is enkelhoogte. 

Na dit weekje vakantie hadden we energie om terug te gaan naar het werk en studie. Ook andere dingen zijn weer begonnen. Zo heeft Frank veel kunnen golfen; Ik ben weer begonnen met zingen en Patrick heeft de nodige klussen hier en daar kunnen doen. We proberen om wat afleiding te zoeken, want alleen thuis te zitten om te werken/studeren en op dezelfde plek te wonen en te slapen is niet bevorderlijk voor een positieve gezondheid. Frank is inmiddels 2 dagen per week weer terug in het kantoor, Patrick studeert af en toe buitenshuis en ik ben weer terug in de afhaal winkel van sinkel.  

Quartet Rehearsal bij ons thuis.
Met de speciaal ontworpen masks waardoor we binnenshuis kunnen zingen. 

July 2020

Zo heel langzaam-aan lijkt het leven weer het 'vertrouwde' gevoel te kennen. Het gevoel van toen we nog niet bij alles na moesten denken of we iets wel of niet konden doen. Toen we nog niet zo extreem onze handen gingen wassen, of angstig om ons heen stonden te kijken wanneer er iemand dichtbij zou komen. Het lijkt zo, maar in werkelijkheid weten we dat het 'vertrouwde' gevoel, het gevoel van vorig jaar, niet meer hetzelfde zal worden. Is het goed, is het fout? 

Sinds een lange tijd heeft Aydee gezegd dat ze wel weer een keertje naar Banff zou willen. En dan het liefst via de Rockies. Afgelopen vrijdag en zaterdag hebben Aydee en ik de tijd genomen om dit dan eindelijk te gaan doen. We hadden twee perfecte dagen uitgezocht. Weinig regen, weinig wind en heel veel zon. Onderweg hebben we uitgebreid de tijd genomen;  zijn op veel plaatsen gestopt; hebben beschilderde stenen achter gelaten in the bergen; hebben veel foto's gemaakt; natuurlijk heel veel gekletst; en gewoon genoten; genoten van de stilte, de vrijheid.

 

Heel veel Fleurig onkruid langs de kant van de weg

Beschilderde stenen achterlaten, hier o.a. in Nordegg

Wat een wind, wat een vrijheid.

Bow Lake bij Num-Ti-Jah Lodge

Num Ti Jah lodge info

Een dubble regenboog, gezien vanuit onze hotelkamer in Banff.
We verbleven bij Irwin's Mountain Inn

Irwin's Mountain Inn info

Aydee en ik waren beniewd wat de uitleg van een dubbele regenboog is. Wat we hebben onthouden is dat de twee regenbogen een spiegelbeeld van elkaar zijn! Het is interessant om meer te lezen over de spirtuele uitleg. 

COVID19 heeft een behoorlijke invloed op het dagelijkse leven. Overal waar we komen is het erg rustig, Num-Ti-Jah lodge dat vorig jaar behoorlijk op een tweede Lake Louise ging lijken, is op dit moment gesloten! Je kunt er nog wel komen, maar de lodge zit dichtgespijkerd. Om naar Lake Louise te kunnen gaan hoef je niet meer bij de snelweg te parkeren en vervolgens de shuttle-bus te nemen. Je kunt er zelf naar toe rijden. En in Banff? Extreem rustig. Handsanitizer is volop aanwezig en in elke winkel is het verplicht om een mondkapje te dragen. Mensen houden bewust afstand, zijn voorzichtig. En voor het eerst is de hoofdstraat autovrij! Wel super dat ze dat uitproberen. Het maakt het wel gezelliger.

Frank op de foto met Rosie

Rosie is het hondje van de overburen en woont bij Jan and Peter. Jan is getrouwd met Peter. Ze werkt bij C.A.R.E. en is dus een collega van Frank. Peter is ernstig ziek, en ligt sinds bijna 2 weken in het ziekenhuis. Rosie uitlaten komt er niet van. Sinds mei gaat Frank twee keer per dag naar de overbuurtjes om Rosie uit te laten.  

Terwijl Aydee en ik twee dagen op reis zijn, is Frank op de golfbaan te vinden. Dit keer met Johan, en morgenochtend met buurman Karl. Volgens Frank's eigen zeggen gaat het golfen steeds makkelijker. 

Patrick is uitgenodigd om naar de bruiloft van Manu en Teresa te komen. Manu is een kameraad die tegelijkertijd met Patrick op Lindsay Thurber Highschool zat. Alles zat mee voor een mooie trouwdag: 22 graden, zon en blauwe lucht. Super voor het bruidspaar!