zaterdag 19 december 2020
Holiday Season Greeting
zaterdag 7 november 2020
Opa Bauer, een van de vergeten Duitsers
Een van die slachtoffers was mijn opa die door zijn duitse nationaliteit gedwongen van 1942 to 1944 als militair in Rusland heeft gevochten. Hoewel hij het wonder boven wonder niet is gestorven aan het oostfront, heeft deze tijd een levenslang lidteken bij hem achtergelaten. Tegenwoordig worden deze lidtekens als PTSS (post-traumatische stress stoornis) erkend en behandeld. Maar destijds niet, en zeker niet voor ex-duitse militairen in de jaren na de tweede wereldoorlog.
Bert Hinnen, een neef van mijn vader, heeft na veel onderzoek een boek geschreven over mijn opa en daarmee over een groep van ongeveer 24.000 mensen die in vergelijkbare situaties hebben geleefd na de oorlog.
Een kort videoverslag geeft een klein beetje inzicht in het boek: https://www.youtube.com/watch?v=VcgX79f59rY.
Ik heb veel tijd besteed aan het lezen en uittypen van mijn opa's dagboek om een idee te krijgen van zijn dagelijks leven aan het oostfront. Een paar regels:
"30.8. Einer
Granate 10 m. von unserem Zelt eingeschlagen noch gut gegangen....
12.9. Durch Fliegerschiessen hat Russe unsere
Feuerstellung entdeckt und beschiesst uns mit schweren Kaliber, einen in der
Feuerstellung und einen auf den Weg zum Bunkerstelle ...
14.3. Der
Russe hat wieder einen Angriff gemacht. Heute am 7. Hochzeitstag und nicht zu
Hause...
16.6 Russe macht einen kleinen Angriff, wurde abgeschlagen. 40 Tote Russen liegen
vor den Stellungen....
25.8. Heute die grosse
Nachricht bekommen dass ich zu Hause eine Tochter bekommen habe am 12.8. um 2 Uhr."
Helaas heb ik mijn opa nooit anders leren kennen dan een gesloten man. Ik vraag me wel eens af hoe hij zou zijn geweest als er geen oorlog was geweest....
Zijn levensverhaal bevestigt voor mij opnieuw dat er geen winnaars zijn in oorlogen, alleen verliezers. En ik hoop dat het boek een beetje bijdraagt aan meer begrip en verdraagzaamheid tussen mensen die een andere nationaliteit, taal, cultuur en religie hebben. Want diep in ons willen we allemaal hetzelfde, een goed leven zonder ruzies en oorlogen.
Dankjewel Bert.
dinsdag 27 oktober 2020
The Parting Glass
The Parting Glass!
Een opname van ons koor; Hearts of Harmony.
Alhoewel we niet bijelkaar kunnen komen voor repetities, is het ons toch gelukt om samen een opname te maken. 30 Leden van ons koor hebben allemaal, individueel een opname ingestuurd. Best ingewikkeld. Bij de meeste leden zie je dat ze koptelefoontjes in hebben. Terwijl we konden luisteren naar een zgn. click-track van het lied, moesten we onszelf op video vastleggen. Ik lieg niet als ik zeg dat ik 33 opnames heb gemaakt voordat ik uiteindelijk tevreden was met de opname.
Alle individuele opnames zijn samengevoegd. Sheryl, the dirigent van ons koor, heeft voor de inleiding gezorgd. En dit is het resultaat: 3 tenor's, 5 Bass', 7 Bari's en 15 Lead's
In volgorde:
1 Bass - Sheryl (dirigente)
2 Tenor - Cori
3 Lead - Hillery
4 Lead - Nancy B
5 Lead - Twyla (lid geworden tijdens de zoom repetities)
6 Bari - Janet
7 Tenor - Odillia (ook in het quartet waarmee ik zing)
8 Bass - Paula
9 Bass - Dorothy H
10 Lead - Cathy (ook in het quartet waarmee ik zing)
11 Bari - Leslie M
12 Lead - Nancy J
13 Lead - Cheryl
14 Lead - Rhonda
15 Bass - Donna (ook in het quartet waarmee ik zing)
16 Bass - Sonni
17 Lead - Jackie
18 Tenor - Wendy Ann
19 Lead - Darlene
20 Lead - Lindsay
21 Lead - Laurie
22 Bari - Yvonne
23 Lead - Lesley S
24 Lead - Trudi
25 Lead - Sheila
26 Lead - Pauline
27 Bari - Wendy L
28 Bari - Dorothy G
29 Bari - Sandy
30 Bari - Joanna (assistant director)
Ben benieuwd wat jullie van deze opname vinden.
zondag 25 oktober 2020
Dertig jaar getrouwd - 39 jaar samen
Wie? Wij? Yep. Wow. DERTIG!!!!
Hoe vier je dit? Familie ergens ver weg in het buitenland, vrienden niet direct om de hoek en Covid als belemmering om samen te komen. De planning was om met ons drietjes, misschien met Aydee erbij, de dag thuis te zijn en vervolgens naar een restaurant zouden gaan. Maar het liep anders.
Kathy - Gull Lake kwam onverwachts bij mij naar het werk om equipment terug te brengen. Tussen neus en lippen door vroeg ze of wij zin hadden om in het weekend met haar mee te gaan naar Field, in B.C..
Aha, leuke gelegenheid om iets te regelen waar Frank niets van af weet. Het enige waar Frank voor moest zorgen was een koffer voor zichzelf inpakken voor drie dagen. Hij zou t.z.t. wel uitvinden waarom. We zijn dus onverwachts vier dagen in Field geweest waar we alle jaargetijden in vier dagen hebben mogen ervaren; een dag motregen dat eindigde met hevige regenval; een dag met zon en goede temperatuur; en een dag met lichte sneeuwval. Al met al was het een lekker relaxed weekend. Hoog in de bergen bij Golden, B.C.
