zondag 27 januari 2019

"Wees niet verdrietig, ik blijf bij jullie"

6 January om even voor half vijf onze tijd in de ochtend werd het leven heel anders dan voorheen. Wetende dat we ver weg wonen op het moment dat er iets in de directe familie gebeurt werd realiteit. Om 5 minuten over 4 onze tijd; 5 minuten over 12 Nederlandse tijd is Jo, ma, moeke, oma overleden.
Voor iedereen zo onvoorstelbaar, zo onverwachts. Met nieuwsjaardag hadden we nog geskypt en zaten pa en ma gezellig naast elkaar, lekker met ons te keuvelen over van alles en nog wat.
Menigeen heeft Ma in de week voor haar overlijden nog gezien op de fiets. Ook op de markt bleef ze niet onopgemerkt. En toen was het zondag. Een dag waarin alles anders is geworden.
Na het telefoongesprek met pa hebben we kunnen regelen dat we met United Airlines naar Nederland konden vliegen. Weliswaar via Houston, maar het was mogelijk. Frank met zijn Canadese Nationaliteit had alleen zijn paspoort nodig, Patrick en ik hadden naar ons Nederlandse paspoort een visum nodig. Het zogeheten Esta formulier. Alles was geregeld en we zouden de volgende ochtend vertrekken. Helaas kwam er bij het inchecken  een kink in de kabel, waardoor Frank als enige op dat moment naar Nederland kon vertrekken. Belangrijk om er te zijn voor Pa, Marcel, Hans en Annette. En helpen om een waardige afscheidsdienst voor ma te maken. Voor Patrick en mij zat er niets anders op dan onze vlucht te anuleren, en een nieuwe vlucht te boeken. De eerstvolgende vlucht voor ons zou op woensdagochtend zijn, waardoor we donderdag in Nederland aan zouden komen. Helaas heb ik uiteindelijk de vlucht niet kunnen maken. Blij was ik dat er een mogelijkheid was om de afscheidsceremonie te zien; om te zien hoeveel mensen zijn  gekomen om ma een  laatste groet te brengen. Om te horen hoeveel mensen er in de dagen voorafgaande aan het afscheid naar het Molenveld zijn gekomen om afscheid te nemen en de familie te steunen. Wat fijn om te ervaren at ma zo geliefd is bij iedereen. Een kleine vrouw, die altijd open stond voor alles en iedereen.

Een paar zinnen uit het verhaal van Frank tijdens de afscheidsceremonie:
"Ik had vaak genoeg ook goede gesprekken met ma over meer dan alleen het dagelijkse leven, waarin duidelijk was dat ze wel heel veel levenswijsheid en mensenkennis had. Meegekregen van haar eigen ouders, door het nieuws zonder internet, en ik denk toch ook door de vele bezoeken naar en van verschillende plekken in de wereld. Datzelfde bevestigde Patrick ook nadat hij 1½ jaar geleden naar zijn thuis terugkwam na een vakantie speciaal naar opa en oma.

Wat zijn nu de speciale dingen die ik van haar geleerd heb en die ik bewust of onbewust in mijn manier van leven mee heb genomen?
Echt begrip en respect hebben voor andere mensen en ideeen. Dat betekent niet dat je het overal mee eens moet zijn, maar dat wil niet zeggen dat anderen niet goed zijn. En je hoeft niet perse altijd de ander te overtuigen van jouw gelijk.
Echt tevreden en blij zijn met wat je hebt en wie je bent, en niet ontevreden over wat je niet hebt en niet bent.

Er zijn voor anderen, helpen als je kunt en als iemand het nodig heeft.
De woorden lief en liefde komen bij me op.

Ik weet zeker dat we allemaal zo wel een paar mooie dingen hebben die we van haar hebben geleerd en mee nemen in ons leven. En die we als dankjewel aan moeke, oma, tante, nicht, vriendin, de-vrouw-van kunnen doorgeven aan anderen. Als er meer mensen zoals haar zouden zijn in de wereld, zouden haat, discriminatie en oorlogen niet eens bestaan."


woensdag 5 december 2018

Hearts of Harmony Concert

Zaterdag, 17 November was het concert van de Hearts of Harmony. Het koor waar ik sinds 2014 in zing. In het verleden nodigden we andere groepen uit om tijdens ons concert een extra tintje toe te voegen. Uit enquetes bleek dat bezoekers meer van ons koor wilden horen!
Daarom werd er dit jaar voor gekozen om een concert te geven met alleen eigen koorleden (met enige uitzondering)
Vlak voor de zomervakantie werd ik benaderd of ik in een kwartet wilde zingen!
In het koor zijn op dit moment twee actieve kwartetten: Sunshine Sally's met Tara, Sunni, Joanna en Emilee. Emilee was twee jaar geleden nog lid van ons koor. Sinds ze in Calgary is gaan studeren was het niet meer mogelijk om in het koor te zingen. Ze zingt nu alleen nog met het kwartet.
Gilt is het andere kwartet. In dit kwartet: Sheryl (tegelijkertijd onze dirigent), Alla, Sheila en Sandra.
En vervolgens treedt ook Quintenicette op; in deze groep van 5 zijn alleen Lindsay en Nancy lid van ons koor. Alle drie de groepen treden met enige regelmaat op; hebben voice trainingen. Gilt gaat volgend jaar zelfs deelnemen aan de competie voor kwartetten in Surrey.
En dan word ik gevraagd om in een nieuw kwartet te gaan zingen!
Ahum! Ik? In een kwartet? Baritone zingen? Daar moest ik wel even over nadenken. Het kwartet zou 1 lied zingen tijdens het concert! Daar moest ik zeer zeker nog wel een keer extra over nadenken.

Uiteindelijk zijn we gestart en hebben sinds de zomervakantie heel veel tijd en energie gestoken in het zingen van All I have to do is Dream. Een lied dat honderd jaar geleden :) werd gezongen door de Everly Brothers.

Aangezien ik geen muziek instrument bespeel, en ook niet echt muziek 'lees', was ik behoorlijk afhankelijk van de overige drie in het kwartet. Ons kwartet bestaat uit Dorothy (Bass), Lesley (Lead) en Cathy (Tenor). En om een beetje professioneel over te komen moesten we natuurlijk ook een naam bedenken voor ons kwartet. We kozen voor: Just Once!

En toen was het 17 November! De dag van ons optreden. Voor een erg volle zaal (445 bezoekers) was het zover en was er geen weg meer terug.
Bij de laatste noten van "Hooked on the Feeling" gierden de zenuwen door mijn lijf. Waarom?
Na Hooked on the Feeling was het de beurt aan ons kwartet!
Knikkende knieen? Ik weet hoe dat voelt!
Het concert is opgenomen en voor iedereen die het leuk vindt de moeite waard om te bekijken.
Op onze website: www.heartsofharmony.ca is de link te vinden die je toegang geeft tot de video.
Klik vervolgens op de link: Singin' the Dream! Vervolgens zie je de pagina waar het Facebook logo staat. In kleine rode letters zie je nog een keer Singin' the Dream staan. Klik nogmaals op deze link en het geeft je toegang tot de video.
Oh ja, een ding: ons is gevraagd om het NIET op facebook te plaatsen. Dus, bekijk de video gerust, maar deel het niet op facebook.
De intro met viool wordt gedaan door Helen. Helen is sinds Mei dit jaar lid van ons koor. Verder hebben we twee nieuwe leden, Donna en Odilia, die in October lid zijn geworden. Alle drie nieuwe leden hebben in de afgelopen periode 21 songs geleerd; elk lied moet door de teamleiders beoordeelt worden; op woord- en nootperfectie. Plus, je moet alles kunnen zingen zonder muziek (papier).
Een hele klus, niet alleen voor de nieuwe leden!




En oh ja, mocht het niet opvallen! We zingen zonder musicale begeleiding (met uitzondering van het lied "I need a Silent Night")!

zaterdag 20 oktober 2018

Making Life Easier - project


In 2016 werd ik gevraagd om mee te doen aan een onderzoek onder vrouwen die in the afgelopen 10 jaar zijn geemigreerd naar Red Deer. Dit onderzoek is een groot project geworden. Allereerst was er een enquete. Vervolgens een periode waarin we foto's moesten maken van plekken die een positieve en minder positieve indruk hadden gemaakt. Vervolgens werden er een-op-een interviews gehouden. Van die interviews, tezamen met de foto's werd een verslag gemaakt. Dat verslag is verwerkt in een totale presentatie. De presentatie is nu te bekijken via the link https://caiwa.ca/making-life-easier/

Ik ben erg benieuwd naar reacties op dit project. Dus als je wilt reageren stuur me een emailtje:  yvonnebauer61@gmail.com 

Het is eventjes still geweest op het blog. De meeste keren ben ik degene die de berichten schrijft. Sinds eind juli ben ik er niet echt meer toe gekomen. Te ziek om echt aan de computer te kunnen zitten. Yep, we hebben een foto-shoot gedaan op Patrick's verjaardag. En yep, ik heb een bericht hierover gedeeld via dit blog. Pas sinds twee weken voel ik me weer de oude. Geen hoofdpijn, duizeligheid of andere nare gevoelens meer in mijn lichaam. Gelukkig maar. 

Is het alweer een jaar geleden dat Aydee en ik in Nederland waren? Het is onvoorstelbaar. Nog regelmatig hebben Aydee en ik het erover. Ik zie bij enige regelmaat dat Aydee iets op haar Facebook Pagina post over Nederland. 

Patrick woont inmiddels al weer twee maanden in Edmonton, is de uitdaging aan gegaan om student te zijn. Een heel ander leventje. Elke ochtend in de spits met de metro naar de Universiteit; een geluk is dat het beginpunt van de metro, het station is waar Patrick instapt. En de metro komt over het terrein van de Universiteit, waar Patrick weer uit kan stappen. Wel zo prettig, zeker als je weet dat Patrick twee keer per week bepakt en bezakt met Hockeystick, -schaatsen; hockey beschermpads, helm, en zijn rugzak, laptop and lunch in die metro moet zijn. 
Ook heeft hij twee keer per week zwemmen. Okay, okay. Het is eenvoudiger om een handdoek en zwembroek mee te nemen. :)
Het blijft niet alleen bij zwemmen en schaatsen op de uni. Psychologie, Spaans en Bewegingsleer nemen een groot deel van de tijd in beslag. 

Als ik Frank vraag wat ik over hem op het blog kan schrijven reageert hij met: "Nou gewoon he, gaat gewoon zijn gangetje". Wat hij niet vertelt is dat hij volgende week zaterdag voor een week naar Vegas gaat. Dat doet maar! Buurman Karl heeft Frank uitgedaagd voor een of meerdere partijen golf, maar dan in Vegas wel te verstaan. Och wat heb ik een medelijden met Frank. :)

Okay, genoeg weer voor nu. 
Groetjes,
Yvonne

zaterdag 25 augustus 2018

Photo shoot op Patrick's verjaardag

Met Kerstmis hebben we van Aydee een tegoedbon gekregen om een foto-reportage te laten maken. Echt iets voor ons! Frank en ik hebben onze laatste foto-sessie gemaakt, ongeveer 28 jaar geleden!
En volgens ons hebben we nog nooit een dergelijke foto-sessie met Patrick laten maken.
Eindelijk is het ervan gekomen en hebben we de reportage laten maken tijdens Patrick's verjaardag, afgelopen Maandag. En eigenlijk vonden we het alledrie wel leuk om te doen. De foto's zijn gemaakt in het Coronation Park; Down Town in Red Deer
 Bij de Indigenous Stone Circle
 Een grappig verhaal kwam na deze foto!






It's time to move on ........

woensdag 15 augustus 2018

Zomerse Temperaturen

Zomer in Alberta.  De hoogste temperatuur gemeten in Red Deer was in 1941; het kwik kwam toen tot 36.1 graden Celsius! Afgelopen twee weken was het extreem warm en werd er 36 graden gemeten. Net geen record! Je vraagt je af of je blij moet zijn als dit record verbroken wordt!
Zo vreemd om te realiseren dat het in Red Deer ook -36 graden celsius kan worden. Yep, dat is een groot verschil.
De weersverwachting voor vandaag, morgen en overmorgen ziet er wat vreemd uit. Voor vandaag: Smoke, 27 graden en bewolkt, met vanavond kans op regen waarbij de temperatuur daalt naar 10 graden. Op dit moment, het is net even over 10 uur in de ochtend, is het 17 graden. De zon heeft zich nog niet laten zien. Heel langzaam probeert de zon door de smoky atmosfeer te schijnen. We hebben namelijk erg veel last van de rook van de bosbranden in British Columbia / BC.
Zo jammer, want om nu lekker buiten te gaan zitten is niet echt een aanrader. De luchtkwaliteit wordt hier gemeten. De meter voor vandaag staat op: 8 High Risk (dit is op een schaal van 1 tot 10 waarbij high/very high aangeeft! ) Frank had een potluck gepland voor zijn werk in een van de parken hier in Red Deer. Dit keer is het niet de regen of extreme kou dat roet in het eten gooit, maar de smoky conditions.

Afgelopen weekend zijn Frank en ik wel gaan kamperen. We besloten om ergens aan de voet van de rockies onze tent op te zetten en kwamen uit bij Twin Lakes Campground. Een kleine camping met geen voorzieningen anders dan een 'non-flushing-toilet'; Zeg maar een plastic vuilnisbak met een toiletring erop, geplaatst op een gat in de grond. :)

 Vorige week hebben we een nieuw wandelpad in Red Deer gelopen. Het pad ligt er al langer, maar wij wisten het bestaan er niet van. We hebben hier gewandeld, maar zullen het wel bij die ene keer laten. Het geluid van de snelweg was onvoorstelbaar. Vogels hoorde je niet in het bos, gelukkig waren er wel volop vlinders te zien. Dat maakte het allemaal een beetje goed.
Uitzicht over de Red Deer River richting Red Deer

Om een beetje een idee te krijgen van deze nieuwe wandelplek! 
Lily - Farm in Bentley:
Op uitnodiging van Kathy ben ik met haar meegegaan naar een Lelie-boerderij. De boerderij bevindt zich 5 km buiten de grens van Bentley. De eigenaar, ik schat hem 70+ heeft als hobby het kweken van lelies. En daarnaast vermaakt hij zich, of heeft hij zich vermaakt met timmeren. Op zijn hele erf staan verschillende grappige stoelen, banken en borden met spreuken!
!
Tijdens een wandeling door de tuin mocht ik zelf lelies uitkiezen om een boeket samen te stellen. De prijs voor het boeket: een donatie van 5 dollar! De foto's spreken voor zich: