Wow!

Een echte Nederlandse Appeltaart

Wow! 

Dat was een geweldige middag. 

Super gezellig. 

10 Jaar in Canada! 

In de eerste twee weken van February 2009 hadden we nooit gedacht dat we tien jaar later met bijna 50 mensen in ons huis zouden zijn; Pete, Diane, Matt, Poppy, Amanda, Morleen, Samantha, Ziara, Rachelle, James, Aydee, Jan, Cristina, Karl, Donna, Trevor, Antoinette, Dennis, Chris, Ryan, Dan, Ray, Sue, Leslee, Robbert, David, Cathy, Kathy, Andy, Kara, Jude, Sheri, Shari, Jeff, Manu, Raad, Ayam, Stefan, Ruth, Karen, Ivan, Kerwin, Alison, Johan.

En natuurlijk was ook Jesse van de partij. Eindelijk, na al die jaren, heeft hij kennis kunnen maken met al die mensen die op de een of andere manier een bijdrage hebben geleverd aan het feit dat het voor ons zoveel makkelijker is geworden om ons thuis te voelen hier in Red Deer.
Ondanks het slechte weer; het heeft gesneeuwd sinds afgelopen donderdag en het sneeuwt nog steeds, zijn al die mensen naar ons toegekomen; feliciteerden ons met het feit dat we 10 jaar geleden de keuze hebben gemaakt om naar Red Deer te verhuizen. Zoveel lieve woorden, leuke geschenken en lieve kaarten. Dankjewel lieve mensen. Dankjewel Karl en Patrick voor de assistentie in de keuken (Karl die voor ons de ribben heeft gebakken; Patrick die voor ons de Jamaican Chicken heeft gemaakt). En Johan die in alle vroegte voor ons een heerlijke, superlekke Nederlandse appeltaart heeft gebakken! Wow! Wat kunnen we nog meer zeggen? Deze dag zullen we niet vergeten.

"So happy you chose Canada 10 years ago and call Red Deer your home! All the best for the next 10 years and years thereafter"

"10 years in Canada! ... To our benefit!. So glad you are here and all of the meaningful ways you contribute to our Community"

"Congratulations, I am taking the liberty to say we are glad you chose to come here 10 years ago. We really appreciate the work you are doing to welcome others in our great country"

"Very grateful you came to Canada 10 years ago. You made a big difference in many peoples life. Thank you for sharing your wisdom, strength and hope."

February 2019!

Is het 10 jaar geleden dat we zijn verhuisd naar Red Deer - Alberta in Canada? Yep, het is waar. Onvoorstelbaar. 10 jaar!

Vertrek vanaf vliegveld Frankfurt 2009

Op 2 februari 2009 schreven we dat het in Red Deer -8 graden was; en er een dun laagje sneeuw lag.
Gisteren, 2 februari 2019, was het -21 graden. En met de koude wind erbij voelde het overdag om 3 uur maar liefst -28 graden.
Voor ons vertrek naar Canada hadden we nog nooit gehoord van "with the windchill". We weten nu wel dat betekent , beter gezegd hoe dat voelt! Het betekend dat het dan nog veel kouder is dan de gegeven temperatuur. En hoe je je daar het beste voor kunt kleden? Warme jas met muts; dikke das; dikke wanten; dikke warme broek (misschien wel een legging eronder); Warme trui, met een dunnere trui eronder. En een paar warme, stevige schoenen/laarzen met warme sokken. En als je dan eenmaal binnen bent, heb je dit alles niet meer nodig. Dan is het overal zo gemiddeld 20 graden of meer.
En voor vandaag is het nog kouder! De temperatuur in Red Deer is -29 (Feels like -40)

10 jaar in Red Deer. Een periode waarin we veel hebben meegemaakt, en meemaken. Waarin we veel mensen hebben ontmoet; en vrienden hebben gemaakt. Een periode waarin we bovenal veel rijker zijn geworden; niet in de zin van financieel rijk, maar in de zin van emotioneel rijk.
Tja, en wat houdt dat nu allemaal in:
Ik ben begonnen als vrijwilligster bij het Rode Kruis. Na 3+ jaar werd ik aangenomen als vaste medewerker bij de Health Equipment Loan Program. Via deze organisatie ben ik in contact gekomen met veel mensen; vrijwilligers, medewerkers en klanten. En via die weg zijn er veel vriendschappen ontstaan; en hebben we Kathy ontmoet die inmiddels een enorm goede vriendin van ons is.
In 2009 heb ik een baan geaccepteerd bij Red Deer Child Care. Een periode die mij erg geholpen heeft om de Engelse taal te leren; om te communiceren met de kinderen en hun ouders; coordinators en collega's. Uit die periode heb ik Aydee ontmoet. En zoals jullie weten, Aydee is een verlenging van onze familie geworden. Ze is onze 'sister-by-choice', en Patrick's 'Aunty' geworden.
Naast werk heb ik veel contacten in de plaats. Onder andere bij Central Alberta Sexual Assault Support Centre, waar ik niet alleen in het bestuur zit, maar ook met enige regelmaat aan de anonieme textline mensen 'te woord' sta om ze te helpen waar nodig. Verder begin ik eind deze maand weer met het coachen van handbal bij Lindsay Thursber Highschool. Het wordt voor de 10e keer dit jaar! Ik had dat zelf nooit kunnen bedenken dat ik dat ooit nog zou doen, en nu wordt dat inmiddels alweer voor de 10e keer.
Sinds 4+jaar zing ik bij de Heart of Harmony; waar ik inmiddels naast het zingen als baritone; de membership coordinator ben geworden en nog niet zolang geleden ben gaan zingen in een quartet.
Zoals ik Nederland altijd zei, en hier blijf zeggen is dat wanneer je iets wil doen, je zelf de eerste stappen daarvoor moeten zetten".

Frank is drukdoende met het werk. Naast (en tijdens) het werken besteedt hij veel tijd aan het leggen en onderhouden van contacten. Hij is lid van een van de Rotary clubs in Red Deer en is nog altijd actief met het squashen. Samen gaan we regelmatig naar events. Vrijdagavond waren we bij de Robbie Burns Nigth; gisterenavond bij de vieren van het Chinese Nieuwjaar en vanmiddag gaan we met vrienden en bekenden de Super Bowl kijken. Dit is de finale van de National Football League.
Over twee weken hebben we veel mensen thuis uitgenodigd om samen met ons te vieren dat we 10 jaar in Canada wonen. En wat helemaal leuk is; Jesse komt speciaal voor dit moment over vanuit Nederland. En zoals altijd zullen we hem hier warm ontvangen.

Patrick woont inmiddels in Edmonton. Zijn eerste Semester bij de Universiteit was niet eenvoudig, maar hij heeft al zijn credits gehaald die hij moest halen; hij heeft een mooie woonruimte gevonden; is weer gaan basketballen; heeft een aantal leuke vrienden en vriendinnen in zijn omgeving en in Red Deer; en begint binnenkort aan een nieuwe uitdaging als vrijwilliger bij een organisatie in Edmonton.

Wow, wie had gedacht in February 2009 dat wij 10 jaar later dit blog verhaal zouden schrijven?

Samen zijn we sterk!

"Wees niet verdrietig, ik blijf bij jullie"

6 January om even voor half vijf onze tijd in de ochtend werd het leven heel anders dan voorheen. Wetende dat we ver weg wonen op het moment dat er iets in de directe familie gebeurt werd realiteit. Om 5 minuten over 4 onze tijd; 5 minuten over 12 Nederlandse tijd is Jo, ma, moeke, oma overleden.

Voor iedereen zo onvoorstelbaar, zo onverwachts. Met nieuwsjaardag hadden we nog geskypt en zaten pa en ma gezellig naast elkaar, lekker met ons te keuvelen over van alles en nog wat.
Menigeen heeft Ma in de week voor haar overlijden nog gezien op de fiets. Ook op de markt bleef ze niet onopgemerkt. En toen was het zondag. Een dag waarin alles anders is geworden.
Na het telefoongesprek met pa hebben we kunnen regelen dat we met United Airlines naar Nederland konden vliegen. Weliswaar via Houston, maar het was mogelijk. Frank met zijn Canadese Nationaliteit had alleen zijn paspoort nodig, Patrick en ik hadden naar ons Nederlandse paspoort een visum nodig. Het zogeheten Esta formulier. Alles was geregeld en we zouden de volgende ochtend vertrekken. Helaas kwam er bij het inchecken  een kink in de kabel, waardoor Frank als enige op dat moment naar Nederland kon vertrekken. Belangrijk om er te zijn voor Pa, Marcel, Hans en Annette. En helpen om een waardige afscheidsdienst voor ma te maken. Voor Patrick en mij zat er niets anders op dan onze vlucht te anuleren, en een nieuwe vlucht te boeken. De eerstvolgende vlucht voor ons zou op woensdagochtend zijn, waardoor we donderdag in Nederland aan zouden komen. Helaas heb ik uiteindelijk de vlucht niet kunnen maken. Blij was ik dat er een mogelijkheid was om de afscheidsceremonie te zien; om te zien hoeveel mensen zijn  gekomen om ma een  laatste groet te brengen. Om te horen hoeveel mensen er in de dagen voorafgaande aan het afscheid naar het Molenveld zijn gekomen om afscheid te nemen en de familie te steunen. Wat fijn om te ervaren at ma zo geliefd is bij iedereen. Een kleine vrouw, die altijd open stond voor alles en iedereen.

Een paar zinnen uit het verhaal van Frank tijdens de afscheidsceremonie:
"Ik had vaak genoeg ook goede gesprekken met ma over meer dan alleen het dagelijkse leven, waarin duidelijk was dat ze wel heel veel levenswijsheid en mensenkennis had. Meegekregen van haar eigen ouders, door het nieuws zonder internet, en ik denk toch ook door de vele bezoeken naar en van verschillende plekken in de wereld. Datzelfde bevestigde Patrick ook nadat hij 1½ jaar geleden naar zijn thuis terugkwam na een vakantie speciaal naar opa en oma.

Wat zijn nu de speciale dingen die ik van haar geleerd heb en die ik bewust of onbewust in mijn manier van leven mee heb genomen?
Echt begrip en respect hebben voor andere mensen en ideeen. Dat betekent niet dat je het overal mee eens moet zijn, maar dat wil niet zeggen dat anderen niet goed zijn. En je hoeft niet perse altijd de ander te overtuigen van jouw gelijk.
Echt tevreden en blij zijn met wat je hebt en wie je bent, en niet ontevreden over wat je niet hebt en niet bent.
 
Er zijn voor anderen, helpen als je kunt en als iemand het nodig heeft.
De woorden lief en liefde komen bij me op.

Ik weet zeker dat we allemaal zo wel een paar mooie dingen hebben die we van haar hebben geleerd en mee nemen in ons leven. En die we als dankjewel aan moeke, oma, tante, nicht, vriendin, de-vrouw-van kunnen doorgeven aan anderen. Als er meer mensen zoals haar zouden zijn in de wereld, zouden haat, discriminatie en oorlogen niet eens bestaan."

Hearts of Harmony Concert

Zaterdag, 17 November was het concert van de Hearts of Harmony. Het koor waar ik sinds 2014 in zing. In het verleden nodigden we andere groepen uit om tijdens ons concert een extra tintje toe te voegen. Uit enquetes bleek dat bezoekers meer van ons koor wilden horen!
Daarom werd er dit jaar voor gekozen om een concert te geven met alleen eigen koorleden (met enige uitzondering)
Vlak voor de zomervakantie werd ik benaderd of ik in een kwartet wilde zingen!
In het koor zijn op dit moment twee actieve kwartetten: Sunshine Sally's met Tara, Sunni, Joanna en Emilee. Emilee was twee jaar geleden nog lid van ons koor. Sinds ze in Calgary is gaan studeren was het niet meer mogelijk om in het koor te zingen. Ze zingt nu alleen nog met het kwartet.
Gilt is het andere kwartet. In dit kwartet: Sheryl (tegelijkertijd onze dirigent), Alla, Sheila en Sandra.
En vervolgens treedt ook Quintenicette op; in deze groep van 5 zijn alleen Lindsay en Nancy lid van ons koor. Alle drie de groepen treden met enige regelmaat op; hebben voice trainingen. Gilt gaat volgend jaar zelfs deelnemen aan de competie voor kwartetten in Surrey.
En dan word ik gevraagd om in een nieuw kwartet te gaan zingen!
Ahum! Ik? In een kwartet? Baritone zingen? Daar moest ik wel even over nadenken. Het kwartet zou 1 lied zingen tijdens het concert! Daar moest ik zeer zeker nog wel een keer extra over nadenken.

Uiteindelijk zijn we gestart en hebben sinds de zomervakantie heel veel tijd en energie gestoken in het zingen van All I have to do is Dream. Een lied dat honderd jaar geleden :) werd gezongen door de Everly Brothers.

Aangezien ik geen muziek instrument bespeel, en ook niet echt muziek 'lees', was ik behoorlijk afhankelijk van de overige drie in het kwartet. Ons kwartet bestaat uit Dorothy (Bass), Lesley (Lead) en Cathy (Tenor). En om een beetje professioneel over te komen moesten we natuurlijk ook een naam bedenken voor ons kwartet. We kozen voor: Just Once!

En toen was het 17 November! De dag van ons optreden. Voor een erg volle zaal (445 bezoekers) was het zover en was er geen weg meer terug.
Bij de laatste noten van "Hooked on the Feeling" gierden de zenuwen door mijn lijf. Waarom?
Na Hooked on the Feeling was het de beurt aan ons kwartet!
Knikkende knieen? Ik weet hoe dat voelt!
Het concert is opgenomen en voor iedereen die het leuk vindt de moeite waard om te bekijken.
Op onze website: www.heartsofharmony.ca is de link te vinden die je toegang geeft tot de video.
Klik vervolgens op de link: Singin' the Dream! Vervolgens zie je de pagina waar het Facebook logo staat. In kleine rode letters zie je nog een keer Singin' the Dream staan. Klik nogmaals op deze link en het geeft je toegang tot de video.
Oh ja, een ding: ons is gevraagd om het NIET op facebook te plaatsen. Dus, bekijk de video gerust, maar deel het niet op facebook.
De intro met viool wordt gedaan door Helen. Helen is sinds Mei dit jaar lid van ons koor. Verder hebben we twee nieuwe leden, Donna en Odilia, die in October lid zijn geworden. Alle drie nieuwe leden hebben in de afgelopen periode 21 songs geleerd; elk lied moet door de teamleiders beoordeelt worden; op woord- en nootperfectie. Plus, je moet alles kunnen zingen zonder muziek (papier).
Een hele klus, niet alleen voor de nieuwe leden!




En oh ja, mocht het niet opvallen! We zingen zonder musicale begeleiding (met uitzondering van het lied "I need a Silent Night")!

Making Life Easier - project

In 2016 werd ik gevraagd om mee te doen aan een onderzoek onder vrouwen die in the afgelopen 10 jaar zijn geemigreerd naar Red Deer. Dit onderzoek is een groot project geworden. Allereerst was er een enquete. Vervolgens een periode waarin we foto's moesten maken van plekken die een positieve en minder positieve indruk hadden gemaakt. Vervolgens werden er een-op-een interviews gehouden. Van die interviews, tezamen met de foto's werd een verslag gemaakt. Dat verslag is verwerkt in een totale presentatie. De presentatie is nu te bekijken via the link https://caiwa.ca/making-life-easier/. 

Ik ben erg benieuwd naar reacties op dit project. Dus als je wilt reageren stuur me een emailtje:  yvonnebauer61@gmail.com 

Het is eventjes still geweest op het blog. De meeste keren ben ik degene die de berichten schrijft. Sinds eind juli ben ik er niet echt meer toe gekomen. Te ziek om echt aan de computer te kunnen zitten. Yep, we hebben een foto-shoot gedaan op Patrick's verjaardag. En yep, ik heb een bericht hierover gedeeld via dit blog. Pas sinds twee weken voel ik me weer de oude. Geen hoofdpijn, duizeligheid of andere nare gevoelens meer in mijn lichaam. Gelukkig maar. 

Is het alweer een jaar geleden dat Aydee en ik in Nederland waren? Het is onvoorstelbaar. Nog regelmatig hebben Aydee en ik het erover. Ik zie bij enige regelmaat dat Aydee iets op haar Facebook Pagina post over Nederland. 

Patrick woont inmiddels al weer twee maanden in Edmonton, is de uitdaging aan gegaan om student te zijn. Een heel ander leventje. Elke ochtend in de spits met de metro naar de Universiteit; een geluk is dat het beginpunt van de metro, het station is waar Patrick instapt. En de metro komt over het terrein van de Universiteit, waar Patrick weer uit kan stappen. Wel zo prettig, zeker als je weet dat Patrick twee keer per week bepakt en bezakt met Hockeystick, -schaatsen; hockey beschermpads, helm, en zijn rugzak, laptop and lunch in die metro moet zijn. 

Ook heeft hij twee keer per week zwemmen. Okay, okay. Het is eenvoudiger om een handdoek en zwembroek mee te nemen. :)

Het blijft niet alleen bij zwemmen en schaatsen op de uni. Psychologie, Spaans en Bewegingsleer nemen een groot deel van de tijd in beslag. 

Als ik Frank vraag wat ik over hem op het blog kan schrijven reageert hij met: "Nou gewoon he, gaat gewoon zijn gangetje". Wat hij niet vertelt is dat hij volgende week zaterdag voor een week naar Vegas gaat. Dat doet maar! Buurman Karl heeft Frank uitgedaagd voor een of meerdere partijen golf, maar dan in Vegas wel te verstaan. Och wat heb ik een medelijden met Frank. :)

Okay, genoeg weer voor nu. 

Groetjes,

Yvonne