How I am feeling today?

Wow. Wat een ervaring.

I feel honored, and I am proud that I was nominated together with 47 women who are being recognized for their outstanding achievements and contributions to Central Alberta. According the Woman of Excellence website: all of the woman come from a variety of sectors and age groups, but are similar in their exceptional contributions to society.
Yesterday morning, I realized that it is possible to stay in front of the camera in the evening. And by realizing that, I was thinking about what to say in case it would happen. It didn't happen, but I still want to share my words that I wrote down. "I am happy to celebrate this special moment with Frank and Patrick; my sister by heart Aydee; my friend Kathy and her daughter Katie; and knowing that Family in Ottawa and the Netherlands are able to watch this gala too. All people that know me very well.
I immigrated in 2009 with my family direct from the Netherlands to Alberta. Not knowing that handball would be the connection to become nominated for the Woman of Excellence.
My fear at that time was: how can I ever continue what I did in the Netherlands. Meeting people, working, coaching handball, basketball of teach art-classes. Most scary How can I do this in a different language.
Thank you Frank, Patrick, Family and Friends. Thank you Frank, Patricia and Jacki for nominating me.

Patrick, thank you for encouraging me in 2009, to accept the invitation to start coaching at Lindsay Thurber. Your words at that time: "Mam, try it! you know very well how to play handball. you have played and coached handball for years. You can do it. And if you don't try, you will never get the answer".

"Thank you all for making me feel comfortable to continue what I like to do. coaching handball at Lindsay Thurber, working for the medical equipment program at the Canadian Red Cross, singing with the Hearts of Harmony chorus and with the Quartet Silver Lining.
All of this is very important for me; meeting people and bring people together. No matter you background. We all live in the same world. Let's make this world a good place to live. Together we can do this."

Vanwege de COVID19 physical distancing rule werd het event dit jaar online gehouden. Hoe noemen we dat ook alweer? "Ieder nadeel heb zijn voordeel" Dit jaar was het mogelijk voor iedereen om het gala via 'zoom' bij te wonen. Dus ook mijn familie kon bij dit event aanwezig zijn. YEAH.

Ik heb zelfs een brief van de burgemeester van Red Deer ontvangen:

En bloemen, kado's en heel veel lieve tekst messages en emails. 

Rozen van Aydee en Adriana

Bloemen van Kathy en Katie

A very special picture

En van sponsors voor dit gala:
een vetplant met een kado bon; zilveren oorknoppen; standaard met mijn naam erop; haarprodukten; een snack met olie, azijn en brood; een prachtige portret foto.

En op de vraag te antwoorden hoe ik me voel vandaag?

Heel simpel: dankbaar.

Celebrity or not?

Een nieuw blog-systeem. Geen idee wat er veranderd. We zullen het gaan zien de komende tijd. In elk geval neem ik nu de tijd om een nieuw bericht te delen. Een bericht die velen die dit blog lezen al hebben meegekregen, of omdat ik of Frank je persoonlijk een email heb gestuurd. En ook al heb je een email van ons ontvangen over onderstaand event, in dit blog deel ik iets meer over hoe een en ander is gegaan:

 

Woman of Excellence! Een gala/event waar vrouwen die een waardevolle, respectvolle kijk op de samenleving hebben worden genomineerd. Vrouwen die door hun optreden in de maatschappij een positive bijdragen leveren aan het welzijn van iedereen.
In het verleden heb ik Nora Stijner genomineerd. Deze vrouw is een enorme inspiratie voor anderen. Destijds was zij niet alleen genomineerd, maar ontving zij de award voor de Athletics categorie. En zij was dat jaar ook degene die de lifetime achievement award kreeg. Een award die aan 1 persoon wordt gegeven die dat jaar genomineerd was. Ik vond het allemaal zo geweldig om bij die avond aanwezig te zijn. Te zien hoe Nora onder de indruk was van al het gebeuren, en hoe zij dit hele gebeuren met haar familie en mij beleefde. 

Hoe anders is het wanneer je zelf benaderd wordt en gevraagd wordt of je genomineerd wilt worden voor de Woman of Excellence. Een vraag die me totaal overrompelde. Ik? Genomineerd worden? Waarom? Maar de vraag moet gesteld worden. De genomineerde moet toestemming geven voordat er een aanmelding ingestuurd mag worden. Ik heb er lang over na moeten denken. Ik zag allerlei redenen waarom ik niet aangemeld zou moeten worden. Ik, een persoon die doet zoals mijn vader me altijd heeft gezegd: "Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg". Ik hoef niet zonodig in 'the picture'. Ik, een persoon die op school niet uitblonk in haar vakken; een persoon die haar uiterste best deed om een voldoende te scoren en hoopte dat ze een keertje de hoogste score in de klas zou krijgen. Jawel, hoge scores kwamen er. Dat waren de scores op sport, tekenen en muziek. Met eigenlijk geen andere keus ben ik destijds de opleiding Kinder- en Jeugdverzorging gaan doen. Yep, de enige in de klas die met een her-examen uiteindelijk ook geslaagd was. 

Iedereen die mij kent, of je nu familie bent die me kent vanaf mijn geboorte, of nog maar net bevriend bent geraakt: iedereen kent mijn passie voor handbal. Een sport die ik als 10 jarige heb ontdekt en sindsdien een belangrijk deel van mijn leven is geworden. Als 15 jarige begon ik te coachen, gewoon omdat ik het leuk vond. School was lastig, maar ik vond het geweldig als ik eenmaal weer bij het handbalveld was, of met handbalvrienden iets ging ondernemen. In die zelfde periode heb ik het scheidsrechters diploma behaald. Ik heb veel wedstrijden gefloten, van jong tot oud en in verchillende klasses en divisies. Ik heb alle leeftijden gecoached; en ben door de vele verhuizingen bij verschillende verenigingen terecht gekomen. Telkens was er weer de handbal rode draad die de grondlegger was voor verschillende mooie contacten; Floortje in Twello, Erik in Twello; Bep in Zwolle; Marja in Wijchen; en de teams in Mill. Als coach voor de spelregeltesten die bij het handballen hoorden heb ik ook mooie herinneringen. Wie het nog niet wist: tijdens die lessen (1979?) heb ik Frank leren kennen. Zeer zeker mooie herinnering.
  

Tijdens ons afscheidsfeest in Nederland zei een oom  (Gerard W.) tegen Frank en Patrick: "Alsjeblieft zorg goed voor Yvonne." Mijn eigen gedachtes voor ons vertrek waren voornamelijk gericht op de mogelijkheden of onmogelijkheden om een baan te krijgen en mensen te ontmoeten.  Een secretariele kantoor baan? Wow. Hoe ga je dat doen als je de taal zo beperkt spreekt? Hoe ontmoet je mensen? Zo'n spannende tijd en vooruitkijkend naar een situatie die zo onduidelijk is? Spannend? Ja, dat was het wel. Maar zeer zeker eng en eenzaam. Met wie kun je je gevoelens delen in zo'n situatie? 

Nu, terugkijkend op ons leven hier in Red Deer, kan ik zeggen dat handbal mij altijd de juiste basis heeft gegeven om te relativeren. Om stress aan te kunnen. Via het handballen heb ik me onbewust sterker gemaakt; het heeft me laten zien dat ik iets in mijn mars heb om aan anderen door te geven. Na mijn blessure in 1996 ben ik de uitdaging aan gegaan om met tekenen te starten. En vervolgens samen met Elizabeth ben ik de uitdaging aan gegaan om tekenles voor kinderen te geven. Iets wat we samen 5 jaar hebben gedaan, tot het moment dat we vertrokken naar Canada. 

En nu hier in Canada heb ik door het tekenen en handballen vele mensen leren kennen, zijn we bevriend geraakt en hebben leuke kennissen erbij gekregen. Aydee is als een zus geworden. Iemand waarmee je lief en leed kunt delen.
Ook muziek heeft zijn intrede gemaakt in mijn leven. Zingen in een barbershop koor (Hearts of Harmony) en zingen in een quartet (Silver Lining). Wow. Wie had dat in 1971, toen ik 10 jaar was, kunnen denken dat ik ooit in Canada zou wonen en genomineerd zou worden voor de Woman of Exellence. Dat ik zou werken in een eenmans kantoor voor het Rode Kruis; en al 11 jaar trainer/coach ben voor het jongensteam van Lindsay Thurber Highschool (grade 10-11-12)? Dat ik nu zonder handen, voeten en een woordenboek kan communiceren met de mensen die ik ontmoet!
Ja, ik ben trots op deze nominatie. Het interview dat ik een paar weken geleden heb ingesproken hier in huis, is nu te beluisteren op YouTube. 

  

voor meer info over het event kun je op de volgende link klikken:

https://trellis.org/all-dressed-up-7

Wil je alleen het interview beluisteren, klik dan op:

https://rddcf.ca/women-of-excellence/health-wellness/

Wow. Ik ben akkoord gegaan met de aanmelding voor dit event, niet wetende wat ervan te verwachten. Voor mij is dit event al geslaagd. Het heeft mij in vogelvlucht kijk gegeven op mijn leven tot nu toe. Volgende week zaterdag zal het event plaatsvinden. Mocht je bij dit event virtueel aanwezig willen zijn dan kan dat. Een zoom-ticket kost 25 Canadese Dollars. Vanwege het tijdsverschil met Europa zal het event voor Europa om 3 uur in de ochtend zijn (zondagochtend!)

In de afgelopen periode heb ik veel fijne reacties gehad op het feit dat ik genomineerd ben. Familie, vrienden en kennissen: dank jullie allemaal voor jullie reacties. 

Up here, in Canada

Wil je meer over Canada te weten komen, klik dan op de volgende link:

 Up here, In Canada

Just for fun. :)

Woman of Excellence 2020

Afgelopen week heb ik een email naar Familie, Vrienden en bekenden gestuurd. De email gaat over de 'Woman of Excellence 2020'. Toen ik werd gevraagd of ik genomineerd zou willen worden, heb ik de boot enigsinds wat afgehouden. Ik? Genomineerd? Voor de Woman of Excellence? Wow. Daar moest ik toch wel even over nadenken. Ik voel het als een enorme eer om genomineerd te zijn. Ik ben aangemeld door Frank, Patricia en Jackie. Patricia is de directeur van Central Alberta Sexual Assault Support Centre. Ik ben enige tijd bestuurslid geweest bij het centrum. En Jackie is de contact persoon bij Lindsay Thurber Highschool. In 2010 ben ik bij deze school gestart met het geven van handbaltraining. Inmiddels hebben alle highschools in Red Deer een jongens and meisjesteam waardoor er in de stad zelf een competitie plaats kan vinden. 
In het totaal zijn er 48 vrouwen genomineerd en verdeeld over 12 categorieen. Er zijn 2 of 3 categorieen waar 1 persoon is genomineerd. Deze personen krijgen sowieso de award in hun categorie. Ik ben genomineerd voor Health and Wellness. Er zijn 10 vrouwen genomineerd samen met mij in deze categorie. Een van deze vrouwen zal uiteindelijk de award in deze categorie krijgen.
De planning was dat op 13 juni de uitreiking van de awards zou plaatsvinden. Maar door de hele corona-situatie veranderde alles. De organisatie heeft nu bedacht dat het event doorgaat, maar dan virtual (online). Portretfoto's van alle kandidaten waren vlak voor de uitbraak van het coronavirus gemaakt. En afgelopen week hebben alle kandidaten een interview ingeleverd. Dit interview moesten we thuis opnemen. Allemaal hebben we dezelfde vragen aangeleverd gekregen, waarop we antwoord konden geven. Ik geloof dat ik mezelf wel 40 keer heb opgenomen. Ik voel me al zo fotogeniek (niet dus!), en nu moest ik dat ook nog gaan vastleggen via video-beelden!
De volgende vragen werden gesteld:
1 What is your first and last name?
2.What community do you live/work in?
3. Why do you do what you do?
4. What has kept you inspired in 2020?
5. What advice would you give to the next generation of excellent woman?
Natuurlijk is er meer informatie te vinden over het hele gebeuren. Meer info is te vinden door het klikken op de volgende link: https://rddcf.ca/women-of-excellence/ en meer gerichte informatie over de genomineerden van dit jaar kun je vinden via https://rddcf.ca/women-of-excellence/annual-women-of-excellence/
Best spannend allemaal. Meer info over het hele gebeuren zal ongetwijfeld volgen.
Over de afgelopen 11 jaar kan ik alleen maar zeggen dat ik het super gaaf vindt dat handbal hier zijn intrede heeft gemaakt. Terwijl ik bij Lindsay Thurber startte met de trainingen in 2010, was ik werkzaam bij Red Deer Child Care. Ik dacht toen dat het geen kwaad kon om ook op het werk de kinderen kennis te laten maken met handbal. De jongste persoon destijds die het super leuk vond (en ook aanleg had, moet ik zeggen) was Hunter. De kleinste persoon toendertijd met een enorme vechtlust tijdens het sporten. Die voor een lange tijd een lapje voor zijn oog moest dragen, plus ook een bril moest dragen. Een jonge die thuis voornamelijk in aanraking kwam met ijshockey.
Vorig jaar stond er ineens een jongen voor mijn neus tijdens de eerste training by Thurber. Hij vroeg mij of ik hem nog herkende. En eerlijk, ik herkende hem niet. Ineens staat er een knaap met geblondeerde haren, zonder bril en een flink stuk gegroeid voor mij. En ja hoor. Daar stond Hunter. Vol trots vertelde hij mij dat hij inmiddels al bij Team Alberta handbalt en handbal super leuk vindt. "That is all because of you, Yvonne". Dat was zo super om te horen. Hij zat vorig jaar in grade 9. Te jong om bij mij team mee te doen, maar hij mocht wel meetrainen. Nou, ik weet zeker dat menig trainer in Nederland dit jong talent in zijn/haar team zou willen hebben.
In de afgelopen drie jaar heb ik overigens 3 jongens in mijn team gehad die tijdens mijn carriere bij Red Deer Childcare naar de naschoolse opvang kwamen: Dillen, Will en Hunter. En alledrie vonden ze handbal destijds super. Hunter zou dit jaar mee mogen trainen in mijn team, maar helaas. Door het coronavirus hebben we maar een week getraind en vanaf dat moment is alles veranderd. Maar hopen dat we volgend jaar weer een competitie kunnen hebben. Het zou leuk zijn om Hunter te zien spelen tijdens een echte handbalwedstrijd.
Naast handbal bij de scholen, is er inmiddels ook een handbal groep in Red Deer van start gegaan. Hier ben ik verder niet bij betrokken. Voor mij is het schoolhandbal gebeuren een mooie manier om langzaamaan afscheid te nemen van deze, voor mij als een rode draad in mijn leven lopende, sport.

April doet ....., In Mei ......

Wie kent ze niet; de weers-spreuken. Het weer is volgens mij een van de meest besproken onderwerpen in veel conversaties. Sommige mensen gebruiken het (misschien onbewust) om van onderwerp te veranderen. Doordat ik eigenlijk wel benieuwd was naar de exacte uitspraak van: "April doet wat hij wil" kwam ik terecht bij: http://www.weeramateur.nl/spreuken.htm
Ik vond het wel leuk om die link hier te plaatsen.
Het weer in Alberta kan veranderen van het ene op het andere moment. Drie weken geleden keken we nog tegen bergen sneeuw en ijs aan. En nu? Drie weken later is alle sneeuw en ijs totaal verdwenen. Voorjaarskriebels hebben hun intrede gedaan. Ja, ook bij ons. Gisteren hebben we met ons drietjes alle ramen aan de binnen en buitenkant schoon gemaakt. Wow, het is net alsof er geen ramen inzitten! De Kerstballen hebben we twee weken geleden 'al' uit de boom in de voortuin gehaald. Tot die tijd was het echt allemaal onmogelijk.
Frank en Patrick zijn de afgelopen tijd redelijk fanatiek in de tuin aan het werken. De binnenshuis gekweekte tomatenplanten, peterselie, komkommerplanten en weet ik al wat niet meer, zijn inmiddels verhuisd naar de tuinkas. Aardappels, bonen, bieten, wortels, sla enz. zijn in de diverse groententuinen gepoot/gezaaid/gepland. Patrick heeft twee speciale bakken getimmerd waar hij zijn tuin heeft. Het enthousiasme is groot bij beiden.
Een tweede compostbak wordt vandaag getimmerd, en ook buurman Karl is gevraagd om bij te dragen aan het vullen van deze bakken. Ik denk dat het nieuwe 'normaal' er hier voor heeft gezorgd dat er tijd is om iets eerder dan gepland aan dit tuinproject te kunnen werken. 
Overigens was het afgelopen week wel eventjes spannend. Patrick kreeg te horen dat een van zijn kennissen (die hij kort geleden nog gezien had) symptomen had die met het coronavirus te maken zouden kunnen hebben.  Deze kennis is inmiddels getest en blijkt het coronavirus niet te dragen. Van het moment dat Patrick hoorde van de mogelijkheid tot besmetting heeft Patrick in zijn basement geleefd. Met alle maatregelen in acht hebben we drie dagen gescheiden geleefd in een huis. Blij dat dat kon. Handenwassen, Wegwerp handschoenen gebruiken, hand sanitizer op meerdere plekken in huis, afstand bewaren. Echt alles om er maar voor te zorgen dat het virus geen kans heeft. Het heeft ons wel heel bewust gemaakt dat Covid-19 het leven behoorlijk heeft veranderd. Vanaf morgen wordt er geleidelijk aan een nieuw normaal ontwikkeld. Wil je weten hoe het hier in Alberta allemaal gaat vanaf morgen, klik dan op de volgende link: relaunch strategy De toekomst zal bewijzen of het een juiste keuze is.

12 april, Frank's verjaardag.
Een rondje McKenzie Trail.

Extra bonenborder onder de appelboom, voor mijn art-room 

Graszoden bewaren om in de voortuin te leggen.
Onze 'slimme' buurman (nee niet Karl) heeft onze voortuin paardebloem vrij gemaakt.
Alweer een aantal jaren geleden!
Resultaat: enorm gele plekken in het gras! 

Aardappels en bonenperk bij de achter uitgang en bij de extra shed 
Gelukkig hebben we vorig jaar ook lelies gepland!

Nooit eerder vertoont; een schilderij maken met ons drietjes.
Het voorlopige resultaat zie je hieronder: 

Een schilderij die je inspiratie de vrije loop gaat gaan. 

En zo ziet het er uit als de directeur vanaf huis werkt,

zonder huidige techniek zou het een stuk lastiger zijn.
Mooi dat het zo kan.  

Patrick in zijn art-room!
Werken aan een inspirerende knikkerbaan.  

Alweer bij onze favoriete plek: McKenzie Trail. 

Deze foto is afgelopen week zaterdag genomen, 25 april.
Langzaamaan verdwijnt het ijs, en komt er plaats voor de loonies om te landen. 

Zodra deze loonies,  'Canadese' ganzen, komen is de zomer in aantocht.

Vele blije gezichten verschijnen zodra er een vlucht ganzen gespot wordt.

flock of geese