Januari 2014, een drukke en spannende maand in Red Deer

Het heeft even geduurd maar hier is weer een bericht vanuit Red Deer. Nog steeds ligt er sneeuw. Al is de kleur enigzins veranderd. Door de hoge temperaturen van de laatste week (+5-+8) smelt de sneeuw en vermengt het water zich met het strooizand. Met andere woorden het is hier een blubberzooi ! Maar je hoort niemand klagen hoor. Integendeel. Ook opa Ryan vindt het wel fijn dat het niet zo koud is. Hij begint echt oud te worden en dan is kou slecht voor je spieren en gewrichten.
Zowel Yvonne als Frank hebben in de afgelopen weken de griep gehad. Maar allebei zijn inmiddels weer volledig herstelt. Tussen de griepperiodes door was er veel te beleven.
Eén keer in de drie jaar krijgen Non-Profit organisaties een kans om een leuk bedrag te verdienen door een paar dagen mee te helpen in een Casino. Deze maand was het de beurt voor C.A.R.E. Yvonne heeft als vrijwilligster meegeholpen tijdens een nachtploeg (van 19.00 uur tot 3.00 uur) en Frank vanuit het personeel gedurende de dagploeg. Yvonne mocht de taak van bankier op zich nemen en Frank was de cashier. Grappig om te doen.
Aan het eind van het eerste kwartaal van dit jaar wordt bekeken wat de totale opbrengst is. Die opbrengsten worden verdeeld onder de organisaties die in dat kwartaal hebben deelgenomen. Een leuke manier om geld voor je organisatie te krijgen en daar goede dingen mee te doen. Het Rode Kruis zal hetzelfde in mei gaan doen. Daarover tegen die tijd meer.
Terwijl Yvonne in het Casino zat, had Frank zijn sollicitatiegesprek met afgevaardigden van het bestuur. Zoals eerder geschreven was Frank de Ad-Interim Directeur voor C.A.R.E. En net als 32 andere kandidaten heeft Frank gesolliciteerd op de Executive Director positie. Van de kandidaten hebben 4 personen een sollicitatiegesprek gehad. Gelukkig was ook Frank één van hen. Na een lange spannende tijd van wachten kwam afgelopen donderdag het bericht dat Frank unaniem is gekozen als E.D. voor C.A.R.E. Het is moeilijk uit te drukken wat dat voor ons betekent. Maar dat we ongelooflijk blij zijn mag duidelijk zijn. Afgelopen donderdag hebben we het dunnetjes gevierd. Patrick kon er niet bij zijn want die moest direct na College doorrijden naar Ponoka omdat er gewerkt moest worden. Cilantro and Chives heeft naast het restaurant ook een catering. En in sommige gevallen mag Patrick dan op komen dagen op de dagen dat hij eigenlijk vrij is. Dus zijn we met ons drietjes naar State and Main geweest (Patrick's vorige werkgever). Morgen, zondag, gaan we met ons viertjes op stap en zullen het dan dubbel gaan vieren.

Gisterenavond waren Yvonne en Frank allebei aanwezig tijdens het Justice Film Festival. 

Een jaarlijks terugkerend evenement waarbij gedurende drie dagen allerlei films gedraaid worden. Verschillende organisaties nemen tijdens die dagen de gelegenheid om hun organisatie te promoten. Yvonne was aanwezig bij de C.A.R.E. stand en Frank bij het Rode Kruis. Verwarrend he? Overigens hebben we ook nog de kans gehad om de film The Avenue te zien over een wijk in Edmonton. Vanavond gaan we zeer zeker weer kijken nadat Frank wat extra uren op kantoor is geweest om aanvragen voor funding in te vullen voor verschillende van C.A.R.E.'s programma's.

Nog nooit zoveel sneeuw gezien

Dat is wat we in de afgelopen weken regelmatig hebben gehoord, en de komende weken en maanden nog wel vaker zullen horen. Afgelopen maandag, 30 december, is het record op 109.9 cm komen te staan. Inmiddels zijn daar weer meer centimeters bijgekomen. Dagelijks schuiven we zo'n 2 a 3 keer sneeuw van de oprit en stoepen. Het is bijna een parttime job geworden. De straten zijn niet schoon te houden. Voor de tweede keer deze winter (die voor ons eind oktober al is begonnen !) worden de straten in de woonwijken schoon geveegd. Al zal helemaal schoon niet lukken omdat er onder de sneeuwlaag inmiddels een behoorlijke ijslaag is ontstaan. Geen optimale condities om op pad te gaan. Maar ja, soms moet je wel eens iets he.
Patrick heeft gelukkig de afgelopen week vrij gehad en begint dinsdag weer te werken. Hij zal dan weer op en neer naar Ponoka rijden, zo'n 40 minuten heen en 40 minuten terug bij optimale weersomstandigheden. De laatste twee dagen voor zijn verlof waren vreselijke dagen om te rijden. Een behoorlijk risico als je weet dat er een negatief reisadvies gegeven was!
Om even verder te schrijven over Patrick. Patrick heeft een afspraak op 15 april om 21.15 uur in het ziekenhuis om een MRI te laten maken van zijn knie. Sinds  augustus 2013 heeft hij behoorlijk knieklachten (ontstaan na een basketbaltraining). Met die klacht is hij destijds naar de huisarts gegaan die hem heeft doorverwezen voor een rontgenfoto. Omdat er op de foto niets te zien was, werd hij doorgestuurd voor een MRI!!!! Tja, hier zijn de wachttijden behoorlijk uit de hand aan het lopen.
Hetzelfde geldt overigens ook voor een huisartsenpost. Je kunt er geen afspraak maken, maar moet maar in de wachtkamer gaan zitten en wachten tot je aan de beurt bent. Soms kan die wachttijd oplopen tot ruim 3 uur. In de tussentijd kun je wel terug naar werk of huis, maar je moet zelf wel zorgen dat je optijd aanwezig bent. Een telefonische afspraak maken kan niet!
Gisteren had Patrick een afspraak bij de tandarts. Omdat hij in het afgelopen jaar niet meer via onze verzekering verzekerd kon blijven moest hij een eigen verzekering starten. Het duurt dan 3 maanden voordat je gebruik van die verzekering kan gaan maken of je moet het zelf willen betalen. Vandaar ook dat Patrick even gewacht heeft met zijn tandartsafspraak. Tijdens het laatste tandartsbezoek in 2013 bleek Patrick de nodige gaatjes ontwikkelt te hebben in zijn gebit. Gisteren bleek het allemaal mee te vallen en zijn er een paar zwakke plekjes die aandacht vragen! Maar desalnietteminniettegenstaandehetfeitdat: met Patrick gaat het goed, hij werkt hard in het restaurant en gaat met plezier naar college.

Gelukkig Nieuwjaar

 Onze buurtjes Donna en Karl hadden een leuke taart voor ons gemaakt. 

Op deze foto is een beetje te zien hoeveel sneeuw we op dit moment hebben!

Vanuit een heel wit en dik besneeuwd Red Deer wensen we jullie 

veel geluk, succes, gezondheid en een prettig 2014

Frank en Yvonne

Patrick en Tamara

......... wel of geen contract voor Dennis?

Frank's speech tijdens de CARE Christmas Party, November 30. Zo'n tweehonderd studenten, medewerkers, vrijwilligers en hun families waren aanwezig. En zoals jullie uit ons vorige bericht konden lezen waren ook Dennis en Antoinette bij de party aanwezig.

Inmiddels kunnen we schrijven dat Dennis nog diezelfde week zijn contract heeft getekend bij Eagles Builders in Blackfalds/Ponoka. Het zou niet fair geweest zijn ten opzichte van hun familie, vrienden en kennissen als we dat eerder gemeld hadden. Je weet maar nooit wie er allemaal ons blog lezen. Trouwens leuk om de reacties te lezen van Jolande en Har in ons vorige bericht. Hieronder een foto die we gemaakt hebben op de vrijdag dat Tamara een Canadese Maaltijd voor Dennis en Antoinette had gemaakt. 

Patrick ontbreekt op deze foto omdat hij bij Cilantro and Chives zijn verplichten had. Hij hoeft niet bang te zijn dat hij zijn aantal verplichte uren voor de College niet haald. Hij werkt zo'n 5 tot 6 dagen per week van 10 uur in de ochtend tot 10 uur in de avond (soms zelfs langer). Daarbij rijdt hij ook in totaal minimaal anderhalf uur per dag van en naar zijn werk afhankelijk van de weersomstandigheden. Naast zijn werk blijft er daardoor niet veel tijd over voor andere dingen. 

En toen was het 5 december. Een dag die velen niet snel meer zullen vergeten. Niet vanwege Sinterklaas in Nederland, maar wel vanwege het overlijden van Nelson Mandela. Eén van zijn uitspraken heeft een diepe indruk op ons gemaakt: :

Vrijdag de 13e was een bijzondere dag in Red Deer. Zoals eerder beschreven bestaat Red Deer dit jaar 100 jaar. In het afgelopen jaar is daar op verschillende manieren bij stil gestaan. De laatste festiviteit was Ice and Fire. Bezoekers werden ontvangen met een heerlijke cake, hot-chocolate met marshmallows en houtvuurpits om je bij op te warmen. 

Nieuw voor ons was het maken van de Canada Hard Rock Candy; giet warme maple siroop in een berg sneeuw, roer er met een houten stok doorheen en je hebt je eigen Hard Rock Candy. Mmmmmmm.

In de tuin bij het Gemeentehuis stonden Ice-Sculptures opgesteld. En ook de verlichting in en om de tuin was weer prachtig dit jaar. 

Een dag later waren we aanwezig bij de Festival of Lights. Dit festival werd georganiseerd door C.A.R.E. in samenwerking met de Golden Circle. Laatstgenoemde is een organisatie die zich inzet voor Senior's maar ook jongeren zijn van harte welkom. Tijdens dit festival werd stilgestaan bij de diverse festiviteiten in de wereld, o.a. Hanukkah (Joods); St.Lucia's Day (Sweden); Diwali (India); Eid (Irak); Kerst in the Oekraine en natuurlijk Kerst in Canada.

India

Mexico 

 Irak

Op zondag 15 december is Yvonne naar een Kerstconcert geweest. Optredens van drie verschillende koren die ter afsluiting gezamenlijk optraden. De opbrengsten van dit concert werden gedoneerd aan de kledingbank in Red Deer. Een organisatie die net als de voedselbank zeer noodzakelijk is.

De koren die deelnamen waren een Acapella Mannenkoor, een Acapella Vrouwenkoor en het koor van Lindsey Thurber Comprehensive Highschool. 

Naast het 'drukke' leven van werken bij C.A.R.E. heeft Frank weer plezier gevonden in het squashen. Sinds een paar maanden squasht hij weer regelmatig. Eén van de squashers, Johan Steenwijk,  nodigde alle squashmaten uit om bij hem thuis een Squash Christmas Potluck te houden. Yvonne had er niet veel zin in "omdat ze er niemand zou kennen"!!!! Wat blijkt bij binnenkomst ........ De zoon van Johan bleek één van de spelers van het LTCHS handbalteam te zijn. Met andere woorden, Yvonne was zijn coach in 2012!! En vervolgens komt Yvonne ook in contact met twee docenten van de school waar Patrick en Tamara elkaar hebben ontmoet. En ja, die twee docenten kennen Patrick en Tamara dus ook. Kortom, Red Deer is zo groot nog niet.

Afgelopen zaterdag zijn we bij C.A.I.W.A. geweest (Central Alberta International Woman Association). Frank was daar uitgenodigd om als E.D. van C.A.R.E. een praatje te houden over vriendschap. Het leuke is dat wij Halima, de E.D. van C.A.I.W.A., al kennen sinds de eerste week dat we hier in Red Deer wonen. Haar zoon Shamarki en Patrick speelden samen in het LTCHS basketbal team. 

Halima links op de foto

Gastspreker Frank

Tijdens de C.A.I.W.A. Christmas Potluck konden de kinderen volop lol maken tijdens de speciale kinderactiviteiten. Hier tijdens het Parachuten spel.

Inmiddels is het maandag en zijn Frank, Yvonne en Patrick vrij. Tamara werkt de komende twee weken met enige regelmaat in de sportwinkel. Patrick werkt vanaf Tweede Kerstdag weer. Eindelijk even tijd voor Patrick om iets anders te doen dan werken. 

En zoals de weersvoorspellingen nu zijn zal het Yvonne en Frank lukken om wat kilometertjes te wandelen en te genieten van het winterse landschap. Tja, dromen over een witte Kerst is hier niet nodig...........

Het zal je maar gebeuren ...

Stel je eens voor. Je woont in Nederland; je trouwt; er worden kinderen geboren; je begint een eigen zaak. Na 7 jaar hard werken blijkt dat het niet eenvoudig is om in tijd van economische recessie een eigen bedrijf draaiende te houden. Je kijkt naar mogelijkheden binnen en buiten Nederland.
En dan opeens is er een bedrijf in Canada dat mogelijkheden zou kunnen bieden. Je solliciteert en wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Een gesprek bij een bedrijf tussen Blackfalds en Ponoka in Alberta, Canada. Namen waar je in je hele leven nog nooit van hebt gehoord, laat staan dat je ze op de wereldkaart kunt vinden. Maar goed. Je hebt gesolliciteerd en bedenkt dat dat wel eens een mogelijkheid zou kunnen zijn om een grote stap in het leven van jouw en je gezin te gaan zetten. Je overweegt de voor- en nadelen en besluit om de uitdaging aan te gaan. Je legt contact met een Emigratie-bureau en via dat bureau krijg je het adres van Nederlanders die je zijn voorgegaan. Via dat bureau kregen Dennis en Antoinette ons adres. Zaterdag, 30 November, hebben we elkaar hier in Red Deer voor de eerste keer ontmoet. We hadden ze al de link van ons blog toegestuurd zodat ze alvast een beetje op de hoogte waren van onze start hier in Red Deer. Tijdens hun bezoek aan ons adres die zaterdag, nodigde Tamara ze uit voor een echt Canadese maaltijd. We spraken af dat we ze vrijdagavond (gisterenavond dus) weer bij ons zouden ontmoeten en natuurlijk waren we erg benieuwd naar hun verhaal. En dat het een verhaal is, dat zullen we hier proberen weer te geven.
Op het moment dat Dennis en Antoinette zaterdag de 30e op Calgary Airport aankwamen, lag er al een flink pak sneeuw in Alberta. Gelukkig hadden ze zich al goed verdiept in de winterse situatie, want ze hadden een stevige, sterke vierwiel aangedreven auto gehuurd vanuit Nederland. Ook de kachel in deze auto functioneerde goed, wat zeer zeker noodzakelijk zou blijken te zijn! Zaterdag's zijn ze dus bij ons geweest om vervolgens de rest van de week bezig te zijn met het sollicitatiegesprek, kijken naar huizen, gesprekken bij diverse scholen waar de kinderen mogelijk naar toe zouden kunnen gaan (de kinderen zijn 3,5 en 8 jaar oud) en natuurlijk een indruk proberen te krijgen van de omgeving. Je moet natuurlijk wel weten waar je aan toe bent als er een contract uit zou voortkomen.
Nou, om het verhaal enigsinds kort te houden: Dennis en Antoinette waren op weg naar het bedrijf, want Dennis zou die dag een sollicitatiegesprek hebben. Voor zo'n situatie neem je natuurlijk ruim de tijd zodat je op tijd verschijnt. Maar dat het hier ook anders kan lopen blijkt wel uit het volgende. Allereerst zijn de wegen hier bijna onherkenbaar geworden vanwege de enorme hoeveelheid sneeuw op de wegen en in de bermen. Als dit je eerste keer is dat je door die contrijen rijdt, dan heb je er ook geen idee van of je nu over een asfaltweg rijdt of over een grintweg. Dat zie je in de zomer wel, maar in de winter lijken alle wegen op elkaar. Afijn, het was dus op een van die grintwegen dat er midden op de weg een dusdanige sneeuwhoop lag, dat je er niet meer omheen kon. De enige oplossing was om terug te rijden, dus keren op de weg. Dat ging allemaal goed! Totdat er een klein autootje hen tegemoet kwam rijden. Dennis ging netjes iets naar rechts! Maar dat ietsje bleek net ietsje teveel. Hij belandde met de auto in de greppel. En dan zie je ineens dat je ergens bent aangekomen waar in de directe omgeving geen mens te vinden is. Er zit niets anders op dan lopen naar het eerste huis dat zo'n 500 meter verderop staat. Bedenk daarbij wel dat het afgelopen week -25 graden of kouder was! Gehuld in een paars/roze muts, blauw gebreidde sjaal en wanten (allemaal geleend van Antoinette) ging Dennis deze uitdaging aan. Gelukkig was er iemand aanwezig in het huis, alleen deze persoon had geen mogelijkheden om hem uit de greppel te halen. Er zat niets anders op dan de mogelijk toekomstige baas te bellen! Gelukkig voor Dennis en Antoinette was er binnen een uur hulp! En raaad eens wie hen kwam helpen? De baas zelf, waar Dennis het sollicitatiegesprek mee zou gaan hebben. Wel een vreemde gewaarwording voor een eerste kennismaking! En oh ja, Antoinette zat al die tijd in een half hellende auto te wachten op hulp. Zo zie je maar hoe belangrijk het is dat de verwarming van de auto het doet en dat er voldoende benzine in de auto zit!
Zoals geschreven hebben we ze gisterenavond bij ons thuis weer gesproken. Eén ding is zeker. Een betere periode om een indruk te krijgen van Alberta hadden ze zich niet kunnen bedenken; allereerst de sneeuwstorm die van zondagavond tot maandagnacht over Central Alberta raasde en dan vervolgens de temperatuur die van -25 verder daalde naar -38 graden waarbij de gevoelstemperatuur nog eens 7 graden lager lag. Dat zijn extreme omstandigheden die je alleen maar kunt begrijpen als je ze een keer ervaren hebt. We wachten nu af wat er verder gaat gebeuren. Zouden ze de uitdaging aangaan en zou Dennis het contract tekenen?