In de ziektewet?

Na het insturen van een doktersverklaring (op donderdag 23 maart) werd me gezegd door de manager dat ik voor vrijdag een bericht op de deur moest hangen, en die dag thuis moest blijven, in afwachting van wat er verder zou gaan gebeuren. Maandag 27 april werd ik gebeld door een bedrijfsarts. Die emailde me een formulier dat ik moest laten invullen door mijn eigen DR. Het formulier moest z.s.m. ingestuurd worden.  Intussen ben ik voor de vierde week thuis. Afgelopen week is er door mijn huisarts het formulier ingevuld. Hiervoor moest ik een speciale afspraak maken bij de huisartsenpraktijk. De DR doet namelijk maar 1 speciaal formulier per dag. Afijn, afgelopen vrijdagmiddag om 16:30 uur had ik mijn afspraak met haar. Toen ze het formulier had ondertekend vroeg ik haar voor de zekerheid of ze in het formulier vermeld had dat ik wel iets kan tillen, maar dat ik er niet mee kan lopen (vanwege het gebruik van een kruk). Oh, nee, dat had ze niet gedaan. Zo vervelend, want dat heb ik haar vanaf het eerste moment gezegd. Ik kan wel tillen, maar niet tillen en lopen met iets. Gelukkig heeft ze dat er toen nog wel bijgeschreven. Het formulier werd tegen half zes door de assistente geemaild naar de bedrijfsarts. Omdat ik gisterenochten, (woensdag 19 maart) nog niets gehoord had, ben ik maar gaan checken of het formulier was overgekomen. De bedrijfsarts bevestigd dat ze het formulier heeft ontvangen, en dat ze in afwachting is van mijn manager voor een antwoord. Nu, dat antwoord is gekomen. Ik blijk dus niet meer betaald te worden. En ik moet een uitkering aan gaan vragen!!
Het feit dat ik capable ben om normale administratieve werkzaamheden te doen wordt niet naar gekeken. Het lijkt erop dat ik nu dus opeens geen baan meer heb? Hier wordt ik toch wel eventjes helemaal misselijk van. Heb je meer dan 10 jaar gewerkt voor het Canadese Rode Kruis, word je zo bedankt voor de jaren die je je ingezet hebt! De laatste 3 (COVID) jaren heb ik alleen gewerkt, die jaren tellen voor mij mee als tropenjaren. 

Voor de afleiding:op dit moment zijn we met het koor druk bezig met de voorbereidingen van de competitie. Komende maandag hebben we onze generale repetitie, waar family en vrienden van harte worden uitgenodigd om ons te horen en te zien, voordat we volgende week donderdag afreizien naar Saskatoon (In Saskatchewan). Helemaal super. We gaan met z'n allen per bus naar Saskatoon. Maanden lang hebben we toegewerkt naar dat moment. Het is altijd weer een mooie ervaring om op dat podium te staan en te zingen. Naast zingen met het koor, zingen Cathy (Innisfail) en ik ook mee met het familiekoor. Hier hebben we voor COVID ook bij meegezongen, dus dachten we dat dat nu ook wel weer een leuk idee zou zijn. Dus wij tweetjes treden twee keer op tijdens de competie. 
Tijdens de generale repetitie zal ook het kwartet zingen, om deze avond een beetje avondvullend te laten zijn. Zal best een gezelllige avond worden, met belangrijkste moment: zingen van onze twee competitie-nummers. 

Afgelopen zondag heb ik een nieuwe fiets gekocht. Niet omdat mijn oude fiets het niet goed meer deed, maar ik kreeg steeds meer moeite om tegen de heuvels in Red Deer op te fietsen. Het grootste deel van Red Deer ligt in een dal. Hierdoor moet je bijna in alle gevallen heuvels op en heuvels af fietsen. Dus heb ik nu een e-bike gekocht. Niet zomaar een fiets, maar eentje met bijna alles erop en eraan. Heel vreemd is dat deze fiets geen bel had! Je zou denken dat dat niet geheel onnodig is. In sommige plaatsen staat er zelfs een boete op als je geen bel hebt! Inmiddels heb ik de fiets voorzien van een bel, heb ik de fiets geregistreerd en is de fiets inmiddels ook verzekerd. Hier is ie dan:

The Townie Go! 5i bike

Nou hoor ik jullie zeggen: "Ja hoor! een groene. wat een surprise!". Maar ik moet eerlijk zeggen dat dit de enige kleur was die ik mooi vond. In elk geval beter dan Ebone (= zwart), glazier-blue (= baby-blauw met zelfde kleur velgen); of Green tea (Grijs met roze velgen). Ik ben er erg blij mee, en het voornaamste is dat ik nu zonder pijn de heuvels op kan fietsen. 

Ik heb de fiets natuurlijk al een paar keer gebruikt, maar voor vandaag lijkt het erop dat ik maar even een dagje oversla. Waarom? Omdat het koud is en weer sneeuwt. Niet leuk hoor. Gelukkig hebben we al wel dagen met heel veel zon gehad, we hebben zelfs buiten kunnen zitten met Frank's verjaardag, vorige week. 

Hier laat ik het nu eventjes bij. 

Dutch Tapas in Red Deer

Tijdens onze vakantie werd ons huis goed bewaakt. Niet alleen door de alarm-company, maar ook door Aydee, Chess en Karl. Planten werden verzorgd door Aydee, de opgang naar ons huis werd sneeuwvrij gehouden door Chess, en Karl zorgde ervoor dat onze brievenbus (buiten aan de muur) niet overladen zou worden door post. Helemaal super. Als dank-je-wel hebben wij ze allemaal uitgenodigd bij ons thuis voor een Nederlandse Tapas. Samen met Chess en Phyl, Karl en Donna, Aydee hebben wij genoten van deze gezellig middage waarin ze een idee hebben gekregen van onze Nederlandse Lekkernijen.

Het tapas menu bestond uit:

een plank met gekookte ei/parmaham rolletjes; augurk in boterhamworst  rolletjes; blokjes oude en jonge kaas; 

gevolgd door

een kleine kom erwtensoep

vervolgd door
haringsalade op toast

met als hoofdgerecht (geserveerd in kleine bolletjes)

zuurkool en boerenkool stamppot

het geheel werd afgesloten door een verfijnd dessert:

klein roombroodje

halve stroopwafel met een bolletje roomijs

met een in granberrysap gekookte peer

Dit kookboek hebben wij in 2009 gekregen van Ma, Pa, Marcel, Hans en Annette. De recepten in dit kookboek staan vermeld in het nederlands en engels. Best handig als je een recept wilt delen. Hoef je het niet meer te vertalen :)

Breed transport

Nadat we bij Kathy en Barb waren geweest besloten we om niet direct via de snelweg terug te rijden. Grappig dat we toen dit extreme vervoer zagen: silos met wielen. :)

En zoals je ook in de foto kunt zien, ligt er nog steeds sneeuw. Gelukkig zijn de wegen schoon, en lijkt het erop dat het voorjaar hier ook zijn best doet. Deze foto is genomen op Highway 12A en de kruising met Highway 20. Voorheen was hier een echte kruising, maar nu ligt er (gelukkig) een echte rotonde. Wij waren erg benieuwd hoe de silos de rotonde door zouden komen. Het ging allemaal goed. 

Eerste week na onze vakantie

Niet te geloven. Vorige week zaten we in het vliegtuig terug naar Alberta en nu hebben we bijna de eerste werkweek gehad. De week is vreemd verlopen. Allereerst is het weer eventjes wennen aan het tijdsverschil. De eerste paar dagen zijn we erg vroeg wakker, en is het de kunst om zo lang mogelijk wakker te blijven om niet al om 6 uur naar bed te gaan. En dan op maandag weer terug naar het werk. Voor degenen die mij tijdens de vakantie hebben zien lopen, kunnen een beetje een voorstelling maken hoe het is als ik dingen moet optillen en verplaatsen. Ik bedoel hierbij het optillen van medische hulpmiddelen terwijl ik zelf met een kruk moet lopen om in balance te blijven. In de afgelopen jaren ben ik er steeds creatiever in geworden hoor, maar ik besefte deze week dat ik zo niet door kan blijven gaan. 
Gedurende de pandemic moesten medewerkers van het Rode Kruis vanaf huis gaan werken. Met uitzondering van de medewerker in de Health Equipment Loan Program. Voor ruim drie jaar heb ik in mijn uppie voor dit programma in Red Deer gewerkt. 
Vanwege mijn heupproblemen ga ik elke drie maanden naar een specialist voor een cortisone injectie. En sta ik (sinds November 2021) op de wachtlijst voor een heupoperatie. Afgelopen dinsdag had ik weer een afspraak voor een injectie. Het klinkt misschien vreemd, maar ik keek er echt naar uit. Al het lopen in onze vakantie heeft ervoor gezorgd dat de pijn in de heup (en bovenbeen) bijna ondraaglijk was geworden. Na de injectie ben ik nu weer in staat om redelijk normaal te lopen. En bij gewone belasting zal ik weer een aantal weken zo vooruit kunnen. Een van de dingen die je niet mag doen na een injectie is tillen. Laat ik dat nou op het werk altijd moeten doen! 
Het heeft lang geduurd voordat ik de beslissing durfde te nemen, maar gisteren heb ik toch maar eindelijk besloten om een doktersverklaring te vragen en in te dienen bij mijn leidinggevende. Resultaat is dat ik vandaag thuis ben in afwachting van verdere stappen. Met uitzondering van het tillen kan ik verder alle werkzaamheden doen die er gedaan moeten worden in het kantoor. Ik verwacht dat er de komende tijd veel gesprekken plaats zullen gaan vinden, rondom mijn werksituatie, maar ook met de kliniek waar ik op de wachtlijst sta voor de operatie. 
Ik laat het nu allemaal maar over mij heen komen, wetende dat ik niet veel keus meer heb om op dezelfde 'voet' door te gaan. 

Let's talk about transport

In onze vakantie hebben we verschillende mogelijkheden van vervoer gebruikt. Op de eerste plaats staat voor ons DE fiets. Maar daarover later meer. Eerst maar beginnen bij de minst aantrekkelijke optie: 

Lauda en vervolgens Ryanair

Sorry Hans, Voor een keertje nog de naam voluit, daarna nooit meer. Wat een ervaring. De heenweg ging goed. Geen problemen. Maar de terugweg werd een heel ander verhaal. Onze reistijd van die dag kwam op 18 uur!!!! Te gek voor woorden. Maar hoe kwam dat nu? Er was geen rechtstreekse vlucht van Majorca naar Nederland. Daardoor vlogen we eerst van Majorca naar Stansted (Londen, Engeland) met 'Lauda' om vervolgens over te stappen op Ryanair. Volgens eerste planning was daar 2.5 uur voor gepland. Het vliegtuig vertrok om onduidelijke redenen bijna een uur te laat vanaf Majorca. Eenmaal door de douane (we moesten uitchecken en vervolgens weer inchecken) was het niet een, twee, drie duidelijk waar we naar toe moesten. Trouwens, Frank met zijn Canadese paspoort, stond nog in een rij te wachten om door de douane te gaan. Heel knullig dat later bleek dat hij onnodig lang daar heeft staan wachten! Vanwege onduidelijkheid over de gate, stonden Hans en ik even later voor de Ryanair balie. Laat ik het maar zacht omschrijven, maar een ongeintereseerd personeelslid kon ons alleen vertellen dat we te laat waren voor de aansluiting. De deuren van het vliegtuig waren al gesloten. Heel vreemd, want volgens onze klok hadden we nog tijd genoeg. Er viel niet te praten met haar. Het enige dat ze ons nog wist te vertellen was dat we de volgende ochtend om half negen een vlucht zouden kunnen boeken. Ja je leest het goed. We moesten een nieuwe vlucht gaan boeken. Ze verwees ons ook naar de Klantenservice als we meer wilden weten. Ook bij de klantenservice werden we al snel afgescheept met het feit dat ze op dat moment niets voor ons konden doen. We hadden meer overstaptijd in moeten plannen! We arriveerden om 15:00 uur. 

EasyJet

Natuurlijk hebben we niet gewacht tot de volgende ochtend. Gelukkig ging er nog een vlucht met EasyJet naar Amsterdam. In plaats van aan te komen in Eindhoven vlogen we dus naar Amsterdam. Maar goed dat we geen auto in Eindhoven hadden geparkeerd. En heel fijn dat Annette tijd had om ons op te halen in Amsterdam. Het ging allemaal eventjes anders dan dat we gepland hadden. 

KLM

Over de KLM, Royal Dutch Airlines, zijn we zeer positief. Zowel de vlucht van Calgary naar Amsterdam, als de terugreis zijn zeer prettig gegaan. Relax onderuit zakken, slapen afgewisseld met het kijken naar een aantal leuke films maakte het dat de 8-9 uurtjes vliegen zo voorbij vlogen. Volgende keer kiezen we zeer zeker weer voor een rechtstreekse vlucht. 

Met de trein

Waar zouden we zijn zonder de trein? Tegenwoordig is er in Twello ook een treinstation. Instappen bij Angelique en Dennis voor de deur om vervolgens naar Zaandam te reizen, en later in de week naar Maastricht. Een mooie manier om Nederland in sneltreinvaart te bekijken. 

Station Maastricht

Station Utrecht

Station Zaandam

Station Amsterdam

Station Twello

Naast het reizen met vliegtuigen en treinen hebben in Nederland gebruik mogen maken van de auto van Pa Bauer. Super handig, maar wel eventjes wennen om te rijden met een schakelauto. Op Majorca hadden we een auto gereserveerd; dachten we. Er bleek nogal wat onduidelijkheid over de namen van Hans en Frank, plus gebruik van de creditkaart. Wie is nou wie, en wie heeft er nu wel of geen creditkaart. Na ruim een uur zaten we in een niet gereserveerde auto op weg naar Cala Millor. 

Met de auto

Met de bus|

Busvervoer op de vliegvelden is schijnbaar meer en meer noodzakelijk geworden. Per bus wordt je naar het vliegtuig gereden. De vertraging die we hadden in Palma toen we in het Lauda vliegtuig moesten was mede door deze manier van vervoer. Wow, wat ging dat onhandig. 

Met de metro

Naar het vliegtuig met de metro

Dat gebeurde op het vliegveld Stansted. Na onze vervelende ervaring met Ryanair, het opnieuw boeken van een vlucht bij EasyJet, hadden we tijd genoeg om richting the metro te gaan. In plaats van nog meer stappen te moeten lopen (wat mij echt niet meer lukte) konden we met de metro. Wat een verademing. De metro bracht ons tot bij de gate. 

Op de fiets

Vriend Sietse (vriend van pa Bauer) had een fiets voor ons beschikbaar gesteld. En Dennis stelde zijn e-bike beschikbaar voor mij. Een mooie manier om uit te proberen hoe het is om met enige ondersteuning te fietsen. Blij dat ik dit heb kunnen uitproberen, want het is dusdanig goed bevallen dat ik hier in Canada eenzelfde fiets ga kopen. Het was heerlijk om op de fiets door het dorp te fietsen waar Frank en ik allebei zijn opgegroeid.