Fundraising for the Kidney and Breast Cancer Foundations

Zo dat is even een hele mond vol, zo'n blog titel. Tijdens onze vakantie in Saskatchewan heeft Tamara de 5 Kilometer gerend voor de Nierstichting. In een eerder blog hebben we hierover geschreven. Tamara heeft 1250 dollar bij elkaar gerend voor dit goede doel.
Voor wie niet helemaal weet waarom Tamara aan deze fundraise heeft meegedaan: Tamara weet sinds april van dit jaar dat zij een Polycystic kidney disease (PKD) heeft. Zonder al teveel in medische terminologie verwikkeld te raken, PKD is een aandoening waarbij cysten zich ontwikkelen in de nieren. Deze cysten zijn goedaardig. Volgens de arts is een operatie geen optie. Het volgen van een gezonde levensstijl wel. Dit houdt in dat Tamara sinds 12 april een dieet volgt en is begonnen met hardlopen.
Inmiddels heeft ze al een aantal wedstrijden gerend en is begonnen met de voorbereiding van de10 kilometer.
Afgelopen zondag heeft Tamara samen met Frank meegedaan aan de CIBC Run for the Cure. Alweer een fundraiser maar dit keer voor de borstkanker organisatie. Beiden hebben meegelopen met de mix-groep van Central Alberta Refugee Effort en de Central Alberta Immigrant Women's Association. Deelnemers hadden de keus om 5 kilometer te rennen of te wandelen. Tamara en Frank hebben gekozen voor het hardlopen. Belangrijker dan de eindtijd was de deelname en de fun:

 
 

Vakantie in Saskatchewan

Voor onze vakantie zijn we naar Saskatchewan geweest. Eén van de provincies van Canada. Reden genoeg om zelf te gaan ervaren hoe het in Saskatchewan is en niet alleen af te gaan op commentaar van Albertans! We hebben voor deze twee weken een camper gehuurd. De bedoeling was een kleine 2-4 persoons camper, maar helaas er was alleen een 6-8 persoons camper beschikbaar! Och, alles went. We halen de camper op en rijden er eerst mee terug naar Red Deer om alles in te pakken. Toch handiger dan eerst de auto inpakken, alles overpakken en dan pas op pad te gaan. Nu hadden we alle tijd om te bekijken wat we mee wilden nemen. Ook Ryan hebben we meegenomen. Die wordt inmiddels zo oud, dat hij bijna de hele dag wel kan slapen. Door met ons mee te gaan komt hij ook nog eens ergens anders. De eerste week heeft hij volgens ons wel last gehad van wagenziekte. Maar de laatste week had ook Ryan het goed naar zijn zin.
We hebben in totaal 2740 kilometer gereden, hebben op 10 verschillende campings overnacht, 3 keer getankt, we zijn door 25 plaatsen gereden, hebben elke avond hij de vuurpit kunnen zitten, hebben in totaal een half uurtje regen gehad, hadden een dagelijkse temperatuur tussen de 25 en 30 graden én we hebben meer dan 350 foto's gemaakt.
Saskatchewan! Allereerst al een struikelblok om de naam in één keer zonder te haperen uit te spreken. Probeer maar eens 5 keer Saskatchewan te zeggen achter elkaar. En als je dan ook nog eens in Saskatoon Saskatchewan komt, lukt het al helemaal niet meer.
Terwijl we daar zo door het landschap rijden vragen we ons af hoeveel mensen er in Saskatchewan wonen. Je ziet bijna geen huizen, bijna geen auto's en bijna geen mensen. Wat je er wel ziet zijn sprinkhanen. Onvoorstelbaar veel. We hebben ze maar niet geteld.
We hebben de antwoorden op onze vragen wel gevonden. In Saskatchewan, dat nog groter is dan Alberta, wonen zo'n 1 miljoen mensen. Eenderde van het land is landbouwgebied, de helft is bosgebied en een achtste is water. Het lijkt erop dat het meeste geld niet verdiend wordt in dat deel waar wij doorheen gereden zijn. Huizen zien er op veel plaatsen erg verwaarloosd uit. En vaak zien we ook dat de kleine plaatsje waar we doorheen komen slecht onderhouden zijn. Ook de wegen laten erg te wensen over. Wat klinkt dit allemaal verwend he. Op sommige plaatsen, waar we toch over de snelweg reden, was de weg volledig overspoeld met water zodat je er maar 10km per uur mocht rijden!
Maar naast deze ervaring is er ook genoeg positiefs te melden.
De campings waren telkens weer een goede belevenis. Het is vreemd als je bijna de hele tijd door graanlandschap rijdt en dan vervolgens 's nachts toch slaapt op een camping die meestal verstopt is in de bossen. OK, we hebben er wel naar moeten zoeken want zo heel veel campings zijn er hier niet te vinden. Gelukkig hadden de meeste campings wel 'normale' wc's en douches. Het tijdstip van het jaar was ook een uitdaging. Sommige campings zijn namelijk al gesloten. Zodra hier de scholen weer beginnen ligt het vakantieseizoen bijna plat. Wat ons ook opviel was dat het grijsgehalte van de campinggasten in deze periode ook vrij hoog is. Tja, je komt nu eenmaal op een leeftijd dat je daar zelf ook niet meer omheen kunt. Verder hebben ook gekampeerd helemaal alleen in ons eentje op de camping.
In Manitou-Beach hebben we in een meer gezwommen dat zoveel zout bevat dat je er automatisch in blijft drijven. Een grappig gevoel en echt een aanrader als je je eens eenvoudig wilt ontspannen. We wisten al dat er in deze plaats het grootste danslokaal van Canada stond. Natuurlijk zijn we er geweest en we hadden geluk dat de baas van 'Danceland' aanwezig was. Hij vertelde vol trots over zijn Danceland. Een locatie die al 70 jaar dansplezier heeft geboden voor jong en oud.
Het was ook in dit plaatsje dat we een heuse Drive-Inn Theater zagen. Helaas hadden we al andere plannen gemaakt, anders hadden we vanuit onze camper de film Grown Ups 2 kunnen kijken. Al hadden we dan natuurlijk niet op de eerste rij kunnen 'zitten'.
In Prince Albert National Park (niet te verwarren met de plaats Prince Albert) stonden we op een leuke camping. Allereerst was de naam van de camping al grappig; Red Deer Campground. Maar in de avond werd het allemaal nog gezelliger. De camping kreeg namelijk bezoek van Pa Elk en zijn Harem. Al van verre konden we Pa Elk horen. Met het hele gezelschap liepen ze rustig over de camping, aten hier en daar van het gras, gingen er ook nog eens lekker bij liggen en stoorden zich niet aan de vele fotografen die natuurlijk allemaal wel wat foto's wilden maken van dit gezelschap.
Net als in de meeste natuurparken moesten we hier op de camping ook weer oppassen voor ander wild; Beren, Coyotes, herten, eekhoorntjes. Gelukkig hebben we de hele vakantie geen beer op de weg gezien.
In Elk Island National Park hebben we geen elk gezien, maar wel de nodige bisons. En wij maar denken dat die zo goed als uitgestorven zijn. Hier in het park lukt het om de bisonpopulatie weer te vergroten. Overigens erg mooie beesten, die bisons. En natuurlijk hebben we volop de trek van de Ganzen kunnen zien. Bij Camping Silver Lake was het duidelijk een rustplek voor zowel de ganzen als pelikanen. Je moet er een keer geweest zijn om je voor te kunnen stellen hoeveel geluid die ganzen en pelikanen met elkaar kunnen maken.
Op diverse plaatsen hebben we mooie foto's gemaakt van de zonsondergang. Dat blijft een zeer ontspannend moment van de dag. Geweldig.
In Lloydminster zien we dat de grens van Saskatchewan en Alberta dwars door de plaats loopt. Met grote rode masten wordt de scheiding aangegeven. De plaats heeft verder niet zoveel te bieden. Maar het was de moeite waard om er doorheen te lopen. We vonden een gezellig klein winkeltje waar home made fudge verkocht werd. De moeite waard om er heen te gaan als je een keer in de buurt zou zijn.
Tijdens onze hele vakantie hebben we elke avond lekker bij het kampvuur kunnen liggen in onze tuinstoelen. Vanuit die positie hebben we heel veel sterren en satellieten gezien. We vonden het daarom wel erg leuk om op onze laatste dag via Edmonton te rijden en daar een bezoek te brengen aan de Telus World of Science. Helaas hebben we daar geen antwoord kunnen vinden op onze sterren vragen maar het was wel de moeite waard om er geweest te zijn. En wat we toen ook meteen maar even hebben gedaan: We zijn bij Siebe Koopmans geweest. Je weet wel, de Nederlandse bakker in Edmonton. En echt, het brood dat hij bakt smaakt honderd keer lekkerder dan al het brood dat we in de afgelopen vier jaar en bijna zeven maanden hebben gegeten.
Helaas zit de vakantie er alweer op en zijn we weer terug in ons oude ritueel. Met de kleine verandering dat Frank is begonnen aan zijn nieuwe uitdaging bij Central Alberta Refugee Effort; executive director. Maar daarover meer de volgende keer.
We zijn bezig met het plaatsen van foto's in de diaserie, maar er is iets misgegaan zodat de foto's voorlopig nog even achterwege blijven.

Canadian Citizen

Nu we ruim 4 jaar in Canada wonen, heeft Frank besloten dat hij de Canadese nationaliteit wil krijgen. Vandaag is de aanvraag ingestuurd naar de Canadese regering:

We hebben nagevraagd bij het Nederlands consulaat wat de mogelijkheden zijn van een dubbele nationaliteit. Zoals we al vermoedden is het voor Frank niet mogelijk zijn Nederlandse Nationaliteit te behouden. Yvonne heeft besloten om Nederlandse te blijven. Leuke bijkomstigheid voor haar is wel dat ze t.z.t. getrouwd is met een Canadees! Ze zou dan Canadees kunnen worden en ook de Nederlandse Nationaliteit behouden; dus twee paspoorten hebben. Leuk voor Frank, want dan blijft hij getrouwd met een Nederlandse!
We snappen dat jullie je afvragen waarom Frank tot dit besluit is gekomen. De belangrijkste reden is dat hij stemrecht in Canada krijgt.
Al met al zal het nog wel even duren voor het allemaal zover is. De aanvraagtijd is nu ruim twee jaar.

Patrick is geslaag voor zijn eerste jaar

Na heel veel weekjes wachten heeft Patrick eindelijk de bevestiging ontvangen dat hij is geslaagd voor het eerste jaar 'apprenticeship techinical training' aan de Red Deer College. Eerlijk gezegd hadden we niet anders verwacht hoor. Misschien wat lastig om te zien wat zijn uiteindelijk gemiddelde is van het afgelopen jaar; 89 %.
In tegenstelling tot de cijfers die je in Nederland kunt halen (0 - 10) wordt hier de score uitgedrukt in procenten.
Ondertussen heeft hij ook de totaal aantal uren gewerkt die hij moet voldoen in het eerste jaar. Dat betekent niet automatisch dat hij nu lekker vakantie kan gaan houden, want zijn baas in Ponoka rekent elke dag gewoon op Patrick.

Het werken in Cilantro and Chives is totaal verschillend dan het werken bij State and Main. Cilantro and Chives heeft een eigen catering service. Zo heeft Patrick de afgelopen weken geholpen om de catering te verzorgen tijdens trouwerijen maar ook voor een begrafenis.

Nieuw Paspoort voor Yvonne

Frank en Patrick waren drie jaar geleden al in Edmonton om het paspoort te vernieuwen. Yvonne had haar paspoort nog net voor de Emigratie vernieuwd. En aangezien een paspoort maar 5 jaar geldig is, was het tijd om een nieuw paspoort aan te vragen. Dat dit allemaal wat meer werk vereist blijkt wel. Allereerst kun je alleen online een afspraak maken. Duidelijk stond er in de bevestiging vermeld dat je 5-10 minuten van te voren aanwezig moest zijn. Daarbij moest je ook nog een recente pasfoto overleggen. De pasfoto zou in hetzelfde gebouw gemaakt kunnen worden. Dat was mooi makkelijk!

2.5 Uur van tevoren vertrokken ze richting Edmonton. Volgens de routebeschrijving zouden ze zo'n 1.30 uur onderweg zijn. Ruimte genoeg zou je denken voor de pasfoto. Precies om 11 uur stapte Yvonne binnen bij de Nederlandse Ambassade! Gelukkig had ze de bevestigingsafspraak meegenomen, want volgens de medewerkers aldaar was er geen afspraak voor Yvonne om 11 uur! Een klein misverstandje. Naast Yvonne was er ook een Nederlands gezin uit Manitoba voor de paspoortverlenging aanwezig. Deze mensen waren drie dagen onderweg (alleen voor de heenreis!). En wij maar denken dat het tijdrovend is! De enige reden waarom dit gezin naar Edmonton moest voor de verlenging is de nieuwe vingerafdruk regeling. Want tja, alleen je naam, SOFi-nummer, je lengte, de kleur van je ogen enz blijken niet veilig genoeg te zijn. Na het invullen van wat andere papieren en natuurlijk na het betalen van 129 dollar konden we weer terug naar Red Deer.

Yvonne had ergens gehoord dat er een Nederlandse bakker in Edmonton zou zijn. De naam van de bakker: Siebe Koopmans (Nederlandser kan het bijna niet). Met wederom een routebeschrijving lukte het om door de onvriendelijke straten van Edmonton te rijden en de bakkerij te vinden. Aangekomen bij de bakkerij bleek de zaak gesloten te zijn tot en met woensdag. Wat een pech. We besloten om bij de buurman Fish and Chips te eten. Dat dit een staartje zou hebben konden we toen nog niet vermoeden. Nietsvermoedend dus reden we terug naar Red Deer. Zoals gebruikelijk wilde Frank zijn Mobiele telefoon wegleggen. Op dat moment ontdekte hij dat hij de mobiel had laten liggen in de viszaak. Er zat niets anders op dan weer terug te rijden. Om 20.15 uur waren we weer thuis!

 

Zoals jullie hebben kunnen lezen is Yvonne met haar collega's naar de HotPot Studio geweest. Na een weekje wachten kon ze eindelijk haar werkstuk ophalen: