Maart ?

 Maart? Yep. Voor je het in de gaten hebt is maart alweer voorbij. Het kan betekenen dat je teveel te doen hebt, of juist het tegenovergestelde. Wij hadden voldoende te doen in Maart.
Covid regels zijn versoepeld, een mondkapje is niet meer overal verplicht. Wel bij het Rode Kruis. Een mondkapje is verplicht, en zonder afspraak kan niemand het kantoor in. Ook personeel moet van tevoren aangeven als ze iets in het kantoor te doen hebben. Dit geldt overigens niet voor mij. Ik heb geen keus, moet vanaf het kantoor werken.
Bij Frank zijn de regels inmiddels weer wat versoepeld. Een mondkapje is niet verplicht, maar wordt nog wel gedragen zodra er meerdere collega's in het kantoor komen werken. In openbare gelegenheden zijn ook geen Covid regels meer. Toch zie je nog volop mensen een mondkapje dragen. Want wees eerlijk, Covid vindt nog steeds slachtoffers. En voel je je niet fit, dan ben je min of meer verplicht om een Covid-test te laten doen. 
Frank is afgelopen maand voor zijn werk naar Vancouver geweest. En ja, Vancouver ligt in Canada. Alleen dat betekent niet dat je er zo effetjes heen rijdt. Met het vliegtuig gaat wel wat sneller, en is ook veel relaxter. Met de bus naar Calgary vliegveld en vervolgen met het vliegtuig naar Vancouver. In de afgelopen jaren zijn we vele keren naar Calgary vliegveld gereden. Toen ik er heen reed om Frank weer op te halen was ik compleet verdwaald. Jeempie, wat een gezoek vanwege allerlei wegconstructies. Het zal op den duur wel makkelijker worden, maar op dit moment is het een grote bouwput. 
Terwijl Frank in Vancouver is, worden de laatste verrichtingen aan onze keuken gedaan. En kunnen we nu zeggen dat onze keuken helemaal klaar is. Patrick was de afgelopen dagen thuis, en genoot van het werken in deze nieuwe keuken. Eindelijk een aanrecht dat een (voor zijn begrippen) normale werkhoogte heeft. 
Nog twee dagen werken bij de school in Edmonton, en Patrick is klaar met zijn opleiding. Maart stond in het teken van aftellen, aftellen en aftellen. Alhoewel hij het lesgeven aan Louis St Laurent prettig vindt, kijkt hij uit naar het eind van deze week. (klik op de link voor info over de school). Hij heeft gymles gegeven aan grade 7 tot 12, en ook sex-education stond op zijn lesplan. 
Vanaf volgende week zal Patrick weer even bij ons komen wonen. Niet voor lang, want hij heeft zijn plannen in grote lijnen uitgestippeld. Daarover meer t.z.t. 
Ik heb in maart eindelijk een cortisone injectie laten zetten in mijn heup. Een volgende injectie staat gepland voor 21 juni. Op dit moment is er niet veel veranderd in de pijn in de heup, maar ik hoop dat de volgende injecte (met een volle dosering) wel aanslaat. Gelukkig heb ik voldoende afleiding om niet de hele dag met die vervelende heupklachten bezig te zijn. Ik heb de mogelijkheid aangepakt om mee te gaan zingen met een ander koor. Als lid van Sweet Adeline International mogen leden bij twee koren zingen. Door deze mogelijkheid zijn 5 leden van ons koor de uitdaging aangegaan om mee te zingen bij een koor in Edmonton. (klik op de link voor info over het koor: Alberta Heartland). Dit koor is gevraagd of ze mee willen doen aan een competitie in Phoenix. Omdat het koor te weinig leden telde, hebben ze gevraagd of er leden in de provincie zijn die mee willen zingen. Dus nu rijden we een aantal keer per maand naar Edmonton om de repetities bij te wonen. Wie had dat ooit kunnen bedenken dat ik ooit zou gaan zingen in een koor? En vervolgens in een kwartet en dan nu ook nog eens met een totaal ander koor? 
Als je het verhaal van Alberta Heartland leest, zul je zien dat ze een 50/50 verloting houden. Mocht je tickets willen kopen, dan zul je met een creatief idee moeten komen. Alleen inwoners van de provincie Alberta mogen tickets kopen. Er is natuurlijk altijd een manier om ons te sponsoren. Het zal op zijn minst 1.000 dollar kosten om naar deze competitie af te reizen. En zijn we op zoek naar allerlei maniere om gesponsord te kunnen worden. 

En wat onze plannen zijn voor de komende maanden? Ik train het jongensteam van Lindsay Thurber Highschool voor het laatste jaar met handbal. Er komt een tijd dat ik dat hoofdstuk handbal af moet sluiten. En dat zal dan dit jaar gebeuren. In mei zijn er nog een aantal wedstrijden en dan sluit het handbalboek voor mij. Het is mooi geweest na 50 jaar betrokken te zijn geweest bij handbal in binnen en buitenland.
En we kijken uit naar het moment dat we pa Bauer af gaan halen van het vliegveld in Calgary. Pa zal aanwezig zijn bij Patrick's Graduation Ceremonie dat plaatsvindt in de eerste week van juni. (klik op de link voor meer information over deze ceremonie Graduation Information)

-31 graden en 'One for Frost'

Buiten is het -31 en binnen staat de verwarming hard te werken om het in huis wat behaaglijk te hebben. Afgelopen weekend is er een enorme hoeveelheid sneeuw gevallen. Hoewel er zaterdag ook nog even heerlijk wat regen tussendoor is gekomen. Met zo'n weer kun je er wel vanop aan dat het buiten behoorlijk glad kan zijn. Frank heeft het afgelopen weekend voldoende calorieen verbrand met het wegschuiven en scheppen van de sneeuw; en niet alleen de sneeuw op onze eigen oprit, maar ook bij Karl en Donna, Jan en onze nieuwe buurtjes. We dachten dat dit keer de winter al op terugreis was, maar helaas nog niet. En met alle onverwachte winterse temperaturen en gladde wegen, zijn we met het koor maar wat blij dat zoom is uitgevonden. In plaats van het rijden naar onze repetie-locatie, kunnen we op die dagen gewoon thuis blijven en vanuit huis deelnemen aan de online-repetitie. Waar we elkaar kunnen zien, en waar we op een speciale manier 'samen' kunnen zingen. Zoals we in de afgelopen 2 jaar al eerder hebben gedaan, zijn we de uitdaging weer aangegaan om twee songs op te nemen. Dit betekende dat we individueel weer opnames moesten maken, de opnames moesten goedgekeurd worden om vervolgens samengevoegd te worden in een 4 minuut durende video. Je kunt luisteren naar beide songs als je op de volgende link klikt:

One for Frost en Breaking up is hard to do

Met de versoepeling van de COVID-regels is het inmiddels mogelijk om zonder vaccinatie-paspoort weer op pad te gaan. We worden nog wel geacht om een mondkapje op te houden, maar je hoeft niet meer te laten zien of je wel of niet gevaccineerd bent. En ben je 12 jaar of jonger, dan hoef je zelfs geen mondkapje meer op in school. Vanaf volgende week zullen er nog meer versoepelingen aangekondigd worden. 

Patrick heeft zijn eerste weken van zijn praktijkperiode achter de rug. Hij heeft al meteen in de eerste week zijn talenten als docent kunnen laten zien. Onverwachts stond hij voor de klassen om badmintonles te geven. Als sportdocent heeft hij inmiddels les gegeven in een aantal sporten die hij van te voren nooit zelf bedacht zou hebben: badminton, dansen, ijshockey, kunstschaatsen. Binnenkort staat er zwemmen op het programma; handbal; basketbal; snorkelen en duiken. En als basketbalcoach zou je denken dat hij veel ervaring heeft, toch komen er steeds weer nieuwe uitdagingen bij. 

Frank heeft gisteren een begin gemaakt met de voorbereidingen voor de groentetuin. De stellage met plantenbakjes staat inmiddels weer in de eetkamer; dat is de beste plek volgens de heren om te beginnen met onze groentetuin. Niet echt mooi, but who cares?

Februari 2009 tot februari 2022

Het is 13 jaar geleden dat we in het vliegtuig zijn gestapt, en op weg zijn gegaan naar een nieuwe uitdaging. DERTIEN!!! Hoe kijken wij terug op die 13 jaar? We geven een aantal positieve facetten weer: 

1. We hebben geleerd om door te zetten 
2. Overgebleven pizza is echt geschikt om de volgende ochtend koud als ontbijt te eten
3. We hebben nieuwe woorden geleerd, bijvoorbeeld: Sister-By-Choice. Hier bedoelen we natuurlijk Aydee. Niet alleen Sister-by-choice, maar ook een Auntie.
4. Het besef dat we hier heel veel zonuren hebben, in de zomer en in de winter. Regenjassen hebben we hier niet versleten, en ook een paraplu staat hier in de garage te verstoffen en te verkleuren; die hebben we hier niet nodig. 
5. Het op elkaar aangewezen zijn maakt dat we een hecht gezin zijn; volgens Patrick "waar ik ook zal zijn op de wereld, dat hechte gevoel blijft"
6. Door de verhuizing naar een plaats waar alles anders is dan we gewend waren, leer je dat alles niet altijd zo gaat wat je gewend was, waardoor je jezelf beter leert kennen
7. Een tweede taal leren valt best mee. Alledrie spreken we vloeiend een tweede taal. 
8. Yvonne en Frank: we zijn allebei met een buitenlander getrouwd. :)
9. Nooit gedacht dat zingen in een koor, en inmiddels in een kwartet, zo leuk zou kunnen zijn. 
10. Patrick die de ukulele is gaan bespelen
11. We wonen dicht bij de bergen; met 3 uur rijden zitten we midden in de Rockies
12. Files? Wat zijn dat? 
13. En dat er overal fijne mensen wonen.

Het is 13 jaar geleden dat we afscheid namen in Nederland, destijds werd ons dit blog aangeboden. Het is en blijft leuk om zo nu en dan een berichtje op dit blog te plaatsen, en we vinden het super leuk dat jij het blog leest. 

The Gift of Giving

Het is December. Het maakt niet uit of je gelooft in Sinterklaas of de Kerstman. Het maakt uit dat je er bent: voor jezelf; voor elkaar; voor die ander; en zelfs voor diegene die je nooit hebt gezien.  Een moment om stil te staan bij ervaringen en herinneringen uit het verleden; en vooruit te kijken naar wat is en wat komt.
Wat met een geintje is begonnen, is het begin geworden van een uitdaging. Bijna 4 jaar geleden ging Patrick een weddenschap aan met Jeff; een weddenschap om een jaar lang zijn haar niet meer te knippen. Na een jaar leverde deze weddenschap een symbolisch bedrag van 1 dollar op.!
Patrick besloot om zijn haar nog iets langer te laten groeien. Nu, na 4 jaar, heeft hij zijn haar laten knippen. Het haar was lang genoeg om op te sturen naar A Child's Voice Foundation Een organisatie in Canada die ervoor kan zorgen dat kinderen die vanwege ziekte geen haar (meer) hebben een pruik kunnen krijgen. Het maken van een pruik kost ongeveer 2000 dollar. 

Bij MC-college (Marvel College) in de kappersstoel. 

5 bundels haar 

De 5 bundels haar zitten in een ziplock bag en zijn onderweg naar A Child's Voice Foundation in Ontario, Canada. Samen met het haar hebben we een cheque meegestuurd. Het begin voor een pruik. Als je ook wil doneren, is dat altijd welkom. Meer informatie hierover kun je vinden op de website van A Child's Voice Foundation.

Christmas Presents

Na twee maanden koken in de garage en eten in de kelder, is ons kerstcadeau klaar. Een prachtige nieuwe keuken een zee van ruimte en een layout waar drie of vier mensen tegelijk eten kunnen klaarmaken zonder elkaar in de weg te lopen.

Patrick en Frank hebben de oude keuken afgebroken 

Intussen koken in een koude garage met een inklaptafel en een spaanplaat op een paar autobanden als aanrecht. Met het campinggasstel en de crockpot hebben we ons goed gered. Af en toe hebben we onszelf ook bij Aydee uitgenodigd en eten gekookt. Een goeie deal want Frank vindt het leuk om eten te koken en Aydee ruimt de keuken graag weer op.

Patrick was de eerste die de oven heeft gebruikt om diner te maken voor kerstavond, kalkoen en groente uit de nieuwe oven.

De komende week hebben we allemaal vrij en gaan we alle spullen weer een logische plek geven en vast en zeker allerlei gerechten maken die we in de garage hebben moeten overslaan.