Wat een week. Met temperaturen varieren van 22 to 28 graden. PLUS! Je hoort ons niet klagen hoor. En als het zo mooi weer is, is het altijd leuk om op een terrasje te zitten. In Red Deer hebben veel restaurants tijdens de COVID periode een terras laten plaatsen. Hierdoor is het leuk om met het mooie weer af te spreken op een terras in het centrum van Red Deer. (vlak bij Frank's werk). En nu ik een fiets heb die het eenvoudiger maakt om tegen heuvels op te fietsen is het ook leuk op met de fiets daar naar toe te gaan. Een super leuk begin van ons weekend.

In ons blog hebben we al langere tijd niet meer gesproken over basketbal, of over Patrick. Patrick heeft zijn eigen whatsapp en houdt zo vrienden, kennissen en familie op de hoogte van zijn reilen en zeilen op het eiland. Maar nu maken we ruimte om een berich van hem te delen. Gewoon omdat hij afgelopen week de mooiste wedstrijd heeft gespeeld.Hij heeft er op zijn app een mooi bericht van gemaakt. Hij beschrijft daarin dat hij al 23 jaar basketbal speelt. Hij heeft gebasketbald in 2 wereld delen, 5 verschillende landen en heeft heel, heel veel wedstrijden gespeeld. Maar desondanks is de wedstrijd van afgelopen vrijdag de wedstrijd die hij niet meer zal vergeten. In zijn app beschrijft hij dat ze afgelopen vrijdag voor de derde keer dit seizoen moesten spelen tegen Capdepera. De twee voorgaande wedstrijden tegen dit team werden beide keren met een klein verschil gewonnen door Capdepera. De eerste wedstrijd met 1 punt, de tweede wedstrijd met 3 punten verschil. De wedstrijd van afgelopen vrijdag was weer een lastige wedstrijd. Telkens stond Capdepera 2 punten voor. Als je meer wilt weten over de wedstrijd, kijk dan op het volgende filmpje. Oh ja, Patrick speelt met nummer 11, en heeft toch enigsinds langer haar. 

De coach heeft een time-out genomen en gezegd wat het team moest doen. De video laat zien hoe Patrick de gelijkmaker scoort. Ik moet eerlijk zeggen dat de lay-up die Patrick maakt een perfecte techniek laat zien. En toen stonden ze gelijk, en dat betekende dat er een verlenging gespeeld moest worden. Bij basketbal kun je niet eindigen met een gelijk spel. Er moet een winnaar komen. In de verlenging speelden beide partijen net als in de overige sets. En met bijna 3 seconden op de klok scoort Patrick de meest onmogelijke en onverwachte manier. Kijk maar zelf: 

Patrick's team wint de wedstrijd.
Wat een thriller van een wedstrijd. 

It's a small world after all ......

Voordat je dit blog gaat lezen is het wel leuk als je eerst op de volgende link klikt It's a small world

Vanochtend werd ik wakker door het gezoem van mijn telefoon. Ik ontving een aantal whatsapp berichten. Berichten van Angelique (mijn jongste zus dus). Zij stuurde mij een bericht met een foto waarop Thecla en ik stonden. Dezelfde foto die ik gisteren op ons blog heb geplaatst was door Thecla op Facebook geplaatst. Een nicht van Thecla, Suzanne, had de foto op facebook gezien. Via Suzanne wist Angelique al langer dat er een nicht van Suzanne in Canada woonde. Ergens in Saskatchewan. Angelique had er nooit aan gedacht om dit te vertellen, Canada is toch zo groot? En dat is waar. Tegelijkertijd kennen wij ook niet iedereen in Nederland toch? Ik ken niet al die 17 miljoen Nederlanders die in Nederland wonen, en alle Nederlanders die elders in de wereld wonen. 

In het vorige blog heb je kunnen lezen hoe Thecla en ik elkaar hebben ontmoet. Ik moet erbij vertellen dat we normaal gesproken niet horen te praten met elkaar als we op het koor staan. Praten doe je in pauzes! Ik ben blij dat we de regels hebben gebroken ................

.............. want, en nu komt het aanvullend verhaal: Via Thecla's nicht Mirjam, heb ik op de lagere school  bij Albert Harleman in de klas gezeten. Mirjam is de zus van Albert!
Suzanne is Thecla's achternichtje.  Angelique kent Suzanne uit de tijd dat Angelique, Dennis en Colin in Deventer woonden. Ze woonden in dezelfde straat, in dezelfde rij huizen. Ze waren echte buurtjes.
Volgens Angelique hebben Frank en ik Suzanne gesproken toen Frank en ik in Nederland waren om aanwezig te zijn bij Angelique's 50ste verjaardag, en bij de opening van de nieuwe haarsalon van Angelique en Marjolein: Sfeer Kappers".
Suzanne's moeder zag de foto op facebook. Deze moeder Suzanne vroeg aan Angelique of ik wist dat Jan Harleman en mijn vader wekelijks met elkaar aan het kaarten waren. Jan Harleman is de oom van Thecla. En nee, dat wist ik niet.

Een ingewikkeld verhaal, maar geloof me, It's a small world after all.

Region 26 Competition in Saskatoon - Saskatchewan

 

Afgelopen weekend was het competitie weekend voor het koor (Chorus). Hearts of Harmony Chorus heeft met 31 leden gezongen tijdens de competitie. Onze songs waren: 'The Way You Look Tonight' en 'A Wonderful Day Like Today'. Ik verwacht dat de opnames de komende week vrijgegeven worden via youtube. Ik zal de link tegen die tijd delen via ons blog en via facebook.
Afgelopen donderdag vertrokken we in de ochtend per bus naar Saskatoon. Een 7 tot 8 uur durende busrit. Je kunt je (misschien) voorstellen dat met een groep als de HoH deze rit een-en-al gezelligheid was. En natuurlijk werd er gezongen, niet alleen in de bus, maar ook in Provost waar we  even een 'pit'-stop konden houden.
In ons koor hebben we in de afgelopen maanden 10 nieuwe leden welkom geheten. Tijdens ons optreden waren er maar liefst 13 die niet eerder een in-person-optreden hadden meegemaakt. Een woord dat we voor COVID niet kende! 

Naast koor-competitie, was er ook een kwartet-competitie; werd er opgetreden door het 'familie-koor' en was er een Region 26 optreden in de shopping-mall tegenover het hotel. De foto boven aan dit blog is genomen nadat we met heel veel Region26 leden hadden gezongen. Het is moeilijk te omschrijven hoe het is om met zoveel vrouwen tegelijk a-capella te zingen. Jazeker, het is een moment dat ik niet snel zal vergeten. Een super gevoel.
Het hoogtepunt van het weekend was in eerste instantie natuurlijk de competitie voor de koren, maar uiteindelijk zijn er zoveel momenten die het weekend uniek hebben gemaakt. 

Er waren twee categories voor de competitie. De grootte van het aantal zingende koorleden bepaalde in welke categoriegroep je zat. Wij hadden 31 leden, en zongen in de categorie 31 en meer leden. In totaal waren er 11 koren (4 met meer dan 30 leden, en 7 met minder dan 30). Wij zijn op de 6e plaats geeindigd in het totaal klassement. We hebben geen medaille behaald, maar voor ons gevoel was ons optreden een groot succes.

Bijzonder dit weekend was het moment toen het koor dat het meest vooruitgegaan was in  de score, werd aangekondigd. Dit koor had namelijk de hoogste score van vorig jaar verbeterd met 3 punten. DRIE PUNTEN!!!!!!!!!!!!!!!! Wow, dat betekende niet veel goeds voor alle andere deelnemende koren! Dit koor was Magic City Chorus uit Saskatoon, de enige die meer punten hebben gescoord! Alle andere koren hadden een beduidend lagere score. Geen idee waarom dat zo is. Er zal een reden voor zijn, maar niemand weet het.

Elk jaar treed er ook een familiekoor op. Koorleden aangevuld met familieleden konden zich opgeven om in het koor te zingen. Net als een aantal jaren geleden waren Cathy McDonald and ik weer van de partij. Wij zijn voor deze gelegenheid soul-sisters! En met ons zong Pam. Zij is onze nicht die we lang geleden uit het oog zijn verloren! ha-ha. Leuk verhaal. Het leukste moet nog komen. De voorbereiding om te zingen met het koor bestond uit 3 zoom-sessies. Tijdens deze zoom-sessie waren er hooguit 10 personen aanwezig. En eenmaal in Saskatoon was er 2 keer 1 uur tijd om in-persoon te repeteren. De eerste keer waren we met iets meer dan 20 personen, de 2e keer waren er ongeveer 30, en tijdens ons optreden waren we met ruim 40 personen; jong en oud. Tijdens de laatste in-persoon repetitie stond ik (weer) naast een persoon die the bass-part song. Haar naam is Thecla. Later kwam ik erachter dat haar meisjesnaam Harleman is, en dat ze twee jaar jonger is dan ik.We raakten snel eventjes aan de praat (we stonden klaar om te gaan zingen) Snel boog Thecla naar mij over en vroeg zachtjes en beleefd of ik uit Duitsland kwam. Dit vanwege mijn accent. Ik vertelde haar dat ik uit Nederland kwam. Haar mond viel eerst open van verbazing, en vervolgens zei ze: Daar ben ik ook geboren! Vervolgens vroeg ik haar waar ze gewoond had: Ergens in de buurt van Apeldoorn  en Deventer! Toen viel mijn mond open van verbazing. Ik zei: Wat? Ik kom oorspronkelijk uit Twello! Toen viel haar mond weer open, en haar ogen rolden bij na uit haar gezicht. Nou ja, zegt ze. Ik ben in Twello geboren! en was bijna 3 jaar toen mijn ouders vanaf De Tienmorgenweg emigreerden naar Nederland. Na onze repetitie hebben we natuurlijk lang na staan kletsen en de nodige herinneringen uitgewisseld. En als ik het helemaal goed heb, heb ik bij twee neven van Thecla in de klas gezeten (lagere school en MAVO tijd). 

Thecla Anderson-Harleman en ik :)

Hoe is het mogelijk he? Er waren zo enorm veel mensen aanwezig tijdens het weekend. Hoe groot is de kans dat je dit meemaakt? Ik heb er nog niet bij verteld dat het voor Thecla de eerste keer dat ze aanwezig was. Zij zingt bij Magic City Chorus!

In de ziektewet?

Na het insturen van een doktersverklaring (op donderdag 23 maart) werd me gezegd door de manager dat ik voor vrijdag een bericht op de deur moest hangen, en die dag thuis moest blijven, in afwachting van wat er verder zou gaan gebeuren. Maandag 27 april werd ik gebeld door een bedrijfsarts. Die emailde me een formulier dat ik moest laten invullen door mijn eigen DR. Het formulier moest z.s.m. ingestuurd worden.  Intussen ben ik voor de vierde week thuis. Afgelopen week is er door mijn huisarts het formulier ingevuld. Hiervoor moest ik een speciale afspraak maken bij de huisartsenpraktijk. De DR doet namelijk maar 1 speciaal formulier per dag. Afijn, afgelopen vrijdagmiddag om 16:30 uur had ik mijn afspraak met haar. Toen ze het formulier had ondertekend vroeg ik haar voor de zekerheid of ze in het formulier vermeld had dat ik wel iets kan tillen, maar dat ik er niet mee kan lopen (vanwege het gebruik van een kruk). Oh, nee, dat had ze niet gedaan. Zo vervelend, want dat heb ik haar vanaf het eerste moment gezegd. Ik kan wel tillen, maar niet tillen en lopen met iets. Gelukkig heeft ze dat er toen nog wel bijgeschreven. Het formulier werd tegen half zes door de assistente geemaild naar de bedrijfsarts. Omdat ik gisterenochten, (woensdag 19 maart) nog niets gehoord had, ben ik maar gaan checken of het formulier was overgekomen. De bedrijfsarts bevestigd dat ze het formulier heeft ontvangen, en dat ze in afwachting is van mijn manager voor een antwoord. Nu, dat antwoord is gekomen. Ik blijk dus niet meer betaald te worden. En ik moet een uitkering aan gaan vragen!!
Het feit dat ik capable ben om normale administratieve werkzaamheden te doen wordt niet naar gekeken. Het lijkt erop dat ik nu dus opeens geen baan meer heb? Hier wordt ik toch wel eventjes helemaal misselijk van. Heb je meer dan 10 jaar gewerkt voor het Canadese Rode Kruis, word je zo bedankt voor de jaren die je je ingezet hebt! De laatste 3 (COVID) jaren heb ik alleen gewerkt, die jaren tellen voor mij mee als tropenjaren. 

Voor de afleiding:op dit moment zijn we met het koor druk bezig met de voorbereidingen van de competitie. Komende maandag hebben we onze generale repetitie, waar family en vrienden van harte worden uitgenodigd om ons te horen en te zien, voordat we volgende week donderdag afreizien naar Saskatoon (In Saskatchewan). Helemaal super. We gaan met z'n allen per bus naar Saskatoon. Maanden lang hebben we toegewerkt naar dat moment. Het is altijd weer een mooie ervaring om op dat podium te staan en te zingen. Naast zingen met het koor, zingen Cathy (Innisfail) en ik ook mee met het familiekoor. Hier hebben we voor COVID ook bij meegezongen, dus dachten we dat dat nu ook wel weer een leuk idee zou zijn. Dus wij tweetjes treden twee keer op tijdens de competie. 
Tijdens de generale repetitie zal ook het kwartet zingen, om deze avond een beetje avondvullend te laten zijn. Zal best een gezelllige avond worden, met belangrijkste moment: zingen van onze twee competitie-nummers. 

Afgelopen zondag heb ik een nieuwe fiets gekocht. Niet omdat mijn oude fiets het niet goed meer deed, maar ik kreeg steeds meer moeite om tegen de heuvels in Red Deer op te fietsen. Het grootste deel van Red Deer ligt in een dal. Hierdoor moet je bijna in alle gevallen heuvels op en heuvels af fietsen. Dus heb ik nu een e-bike gekocht. Niet zomaar een fiets, maar eentje met bijna alles erop en eraan. Heel vreemd is dat deze fiets geen bel had! Je zou denken dat dat niet geheel onnodig is. In sommige plaatsen staat er zelfs een boete op als je geen bel hebt! Inmiddels heb ik de fiets voorzien van een bel, heb ik de fiets geregistreerd en is de fiets inmiddels ook verzekerd. Hier is ie dan:

The Townie Go! 5i bike

Nou hoor ik jullie zeggen: "Ja hoor! een groene. wat een surprise!". Maar ik moet eerlijk zeggen dat dit de enige kleur was die ik mooi vond. In elk geval beter dan Ebone (= zwart), glazier-blue (= baby-blauw met zelfde kleur velgen); of Green tea (Grijs met roze velgen). Ik ben er erg blij mee, en het voornaamste is dat ik nu zonder pijn de heuvels op kan fietsen. 

Ik heb de fiets natuurlijk al een paar keer gebruikt, maar voor vandaag lijkt het erop dat ik maar even een dagje oversla. Waarom? Omdat het koud is en weer sneeuwt. Niet leuk hoor. Gelukkig hebben we al wel dagen met heel veel zon gehad, we hebben zelfs buiten kunnen zitten met Frank's verjaardag, vorige week. 

Hier laat ik het nu eventjes bij. 

Dutch Tapas in Red Deer

Tijdens onze vakantie werd ons huis goed bewaakt. Niet alleen door de alarm-company, maar ook door Aydee, Chess en Karl. Planten werden verzorgd door Aydee, de opgang naar ons huis werd sneeuwvrij gehouden door Chess, en Karl zorgde ervoor dat onze brievenbus (buiten aan de muur) niet overladen zou worden door post. Helemaal super. Als dank-je-wel hebben wij ze allemaal uitgenodigd bij ons thuis voor een Nederlandse Tapas. Samen met Chess en Phyl, Karl en Donna, Aydee hebben wij genoten van deze gezellig middage waarin ze een idee hebben gekregen van onze Nederlandse Lekkernijen.

Het tapas menu bestond uit:

een plank met gekookte ei/parmaham rolletjes; augurk in boterhamworst  rolletjes; blokjes oude en jonge kaas; 

gevolgd door

een kleine kom erwtensoep

vervolgd door
haringsalade op toast

met als hoofdgerecht (geserveerd in kleine bolletjes)

zuurkool en boerenkool stamppot

het geheel werd afgesloten door een verfijnd dessert:

klein roombroodje

halve stroopwafel met een bolletje roomijs

met een in granberrysap gekookte peer

Dit kookboek hebben wij in 2009 gekregen van Ma, Pa, Marcel, Hans en Annette. De recepten in dit kookboek staan vermeld in het nederlands en engels. Best handig als je een recept wilt delen. Hoef je het niet meer te vertalen :)